Spoed-bezoekje met Debby aan dierenarts

9 februari 2010 >> Vanochtend om zes uur, zoals gebruikelijk, opgestaan om Debby haar ochtendmedicatie te geven, vanwege haar hartspierziekte. Echter toen ik het keukenkastje open deed viel er onverwachts een pot honing van de plank af en kwam vervolgens met een flinke klap terecht op de vloer. Behalve een enorm kleverige boel op de grond natuurlijk, daarnaast ook glasscherven van de glazen pot honing natuurlijk. En, Debby kwam er natuurlijk meteen op af gerend en begon razendsnel de honing van de grond af op te likken. Ik vertrouwde het niet helemaal, immers het zou zo geweest kunnen zijn dat ze daarbij ook stukjes glas had opgelikt, maar natuurlijk duwde ik haar wel zo snel mogelijk weg van de honing en de kleine stukjes glas. Vervolgens meteen contact opgenomen met de dienstdoende dierenarts voor spoedgevallen, en daarna om acht uur m’n eigen dierenarts. Deze gaf me een zakje poeder mee voor door het eten van Debby te doen, om ervoor te zorgen dat er een beschermlaagje wordt aangemaakt in haar maagdarmkanaal, tegen eventuele beschadigingen van het glas. Tot nog toe lijkt alles goed te gaan. Haar opereren doen ze liever niet, omdat dit een extra risico met zich mee zou kunnen brengen voor haar hart.

Toch heb ik er bewondering voor dat Debby, ondanks haar hartafwijking, nog altijd leeft. De behandeling is er daarnaast ook op gericht om haar levenskwaliteit zoveel mogelijk te verhogen. In 2003 werd de diagnose cardiomyopathie bij haar gesteld. Ze was er toen dusdanig slecht aan toe dat het leek alsof ze ieder moment kon sterven. Gelukkig echter reageert ze tot op heden goed op de medicatie, en op de Reikibehandelingen die ik haar nog altijd geregeld geef. Ze hoopt eind juni a.s. 11 jaar te worden, en laat ik hopen dat ze nog een tijdje mee mag in de best mogelijke omstandigheden. Ze is gelukkig in goede handen, en dat geldt ook voor dierenarts Mentink in Amstelveen die haar ook geregeld controleert; een van de betere dierenartsen in Amstelveen, die niet alleen meer hart heeft voor dieren, maar daarnaast ook niet zo duur is als de vorige dierenarts. Ik woonde destijds nog samen met mijn ex Jolanda, en bij ieder bezoekje gaven we aan dat Debby zo kort-ademig is en regelmatig hoest. Die dierenarts echter deed het af met: “Ach, het is een nerveus hondje, daar hoeft u zich geen zorgen om te maken”. Ze dachten dat het niet nodig was om e.e.a. te onderzoeken bij Debby, en deze dierenarts was ook aanzienlijk duurder. Toen echter in 2003 aan de hand van een echografisch onderzoek aan het licht kwam dat Debby een hartspierziekte bleek te hebben zijn we toen van dierenarts veranderd. Dat was een goede zet, net als het afsluiten van een dierenkostenverzekering.

Binnenkort hoop ik weer een nieuwe fotoserie te gaan maken over Debby. Ben toch blij dat ze er nog is en dat ze zich hier heel goed op haar gemak voelt. Dit ondanks het plotselinge, totaal onverwachtse overlijden van Daisy op 30 oktober 2009 jl., tijdens mijn gesloten opnameperiode in Hoofddorp. Met Debby gaat het desondanks goed.

Ook Debby heeft in haar leven al heel wat moeten doorstaan, heel wat meegemaakt. Niet alleen het overlijden van Daisy, de echtscheiding tussen mij en Jolanda, maar enkele jaren geleden moest ze ook worden geopereerd aan haar baarmoeder. Ze bleek een baarmoederontsteking te hebben van bijna een halve decimeter grootte. Mijn dierenarts durfde het niet aan om haar te opereren, omdat hij daarvoor niet de benodigde apparatuur in huis had om een hartpatiënt met een bijkomende forse baarmoederontsteking te kunnen opereren. Hij heeft ons toen doorverwezen naar een gespecialiseerde kliniek waar ze wel de apparatuur en mogelijkheden in huis hadden om haar te helpen, in Amsterdam aan de Weesperzijde. Daar zijn we toen met de taxi (het openbaar vervoer is voor Debby veel te druk) naar toe gebracht, en heb daar eerst een gesprek gehad met de specialist om te praten over hoe de operatie zou gaan plaatsvinden en of hij het in haar conditie wel aandurfde. Een gewone narcose zou voor Debby veel te riskant zijn geweest, vanwege haar hartafwijking, en dus kreeg ze een soort morfine toegediend voor de operatie. En toen was het wachten……letterlijk uren lang. Maar, uiteindelijk toch het bericht gehad dat de operatie was geslaagd. Ze kwam toen naar me toe gelopen, waggelend op haar poten; het leek wel alsof ze dronken was. Was ook logisch, immers die verdovende middelen hadden, ook na thuiskomst, nog even tijd nodig om uit te werken. Maar wel een enorme opluchting dat de baarmoederverwijdering was geslaagd, zonder nadelige gevolgen voor de conditie van haar hart, zoals later bleek! Wel goed dat het is gebeurd, want anders zou ze hoogstwaarschijnlijk al jaren geleden zijn overleden aan de gevolgen van een baarmoederontsteking….

Gezien het feit dat ze over enige tijd, als alles goed blijft gaan, alweer 11 jaar wordt, is ze weliswaar wat stiller dan vroeger en ze slaapt ook wat meer, maar toch is het nog altijd een hond die zin heeft in het leven, ondanks alles wat ze heeft meegemaakt!

archief2 010            archief2 065

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: