Bijzondere droom; Eventjes terug in een ver verleden…

20 april 2010 >> Afgelopen nacht een wel heel bijzondere droom gehad. Ik liep door een volkomen onbekend landschap in een landelijke omgeving. In ieder geval was het duidelijk dat dat geweest moest zijn in een ver verleden, eeuwen of nog verder terug in de tijd. Al wandelende liep ik op een gegeven moment in de richting van de ingang van een soort grot en ik liep er naar binnen, en het was een betrekkelijk grote ruimte. Elektrisch licht was er niet, er hingen enkele brandende fakkels aan de wanden, en er stonden heel veel mensen in een grote kring, gekleed in primitieve, nogal Middeleeuws aandoende kledij. Ik was zelf gekleed in moderne kleding anno 2010 en er was nog een plekje vrij in die kring van mensen; een plekje aan de rechterkant van een aldaar aanwezig graf; een grijze, maar wel mooi versierde grafsteen. Ik ging er staan, en het was allemaal een nogal ritueel gebeuren daar. Ik kreeg op een gegeven moment van een van de aanwezigen een aantal zacht witte, eveneens mooi versierde niet al te grote stoffen lapjes aangereikt, met daarop een aantal met rood garen geborduurde teksten. Ik bekeek ze allemaal zorgvuldig, en het ware geen gewone Nederlandse lettertekens, maar die tekens zagen er heel anders uit. Het deed me nog het meeste denken aan lettertekens in het Hebreeuws. Ik begreep er niks van, van wat er stond geschreven, maar toch, op de een of andere manier kwamen ze op een gegeven moment toch vloeiend uit m’n mond rollen, en de anderen deden dat ook, in groepsverband dus.

Na afloop daarvan kwam er een vrouw naar me toe gelopen, nogal geëmotioneerd, en ze zei (in het Nederlands) : Het is vreselijk wat deze vrouw is overkomen, dat iemand door een ander zo aan haar einde is gekomen mag nooit meer gebeuren!… Ik wilde nog aan haar vragen wie die vrouw toch was die daar begraven lag en wat er was gebeurd, maar ik zag dat ze te nerveus was om verder te kunnen praten en ze liep, net als alle andere aanwezigen weer richting de uitgang van de grotruimte. Alvorens ook zelf weer weg te gaan, bleef ik er nog een tijdje achter, om het graf nog eens wat zorgvuldiger te bestuderen, en ik ontdekte zo op het eerste gezicht niet veel bijzonders, en liep evenlater weer naar buiten, liep over een primitieve, kronkelende weg en kwam korte tijd later weer terecht bij een andere grotruimte, een stukje verderop. Ik liep ook daar even naar binnen, en ontmoette daar een oude bekende, tevens een oud-collega van heel lang geleden toen ik na het behalen van mijn mavo-diploma begin jaren ‘80 van de twintigste eeuw enkele weken een vakantiebaantje had bij een inmiddels allang niet meer bestaande elektronicawinkel in Amstelveen, genaamd Valkenberg. Dat was André, samen met een aantal andere bekenden van hem, die anno 2010 al ruim tien jaar lang een eigen elektronicawinkel is begonnen, StevaB, aan de Amsterdamseweg in Ämstelveen. Maar goed, ik kwam hem dus daar tegen en we raakten in gesprek.Hij, en de overige aanwezigen waren eveneens gekleed in hetzelfde soort primitieve kledij als wat ik even daarvoor had gezien op het begrafenisritueel. Maar, fysiek zag hij er, net als de anderen, er exact gelijk uit als anno 2010, en had ook dezelfde soort droge humor als in deze huidige tijd…. Hij zei: “Je ziet er nogal verdrietig uit, is er wat gebeurd?” Ik merkte vervolgens op dat ik daarnet een begrafenis had bijgewoond van een onbekende vrouw, en dat ik, zonder het te begrijpen, me evenlater op weg naar jullie om de een of andere reden nogal onrustig begon te voelen. André stelde me gerust en stelde voor om een wandeling te gaan maken buiten.

Evenlater verlieten we de grotruimte, en liepen door het onbekende landschap en kwamen enige tijd later bij een niet zo lange, zorgvuldig uitgehakte stenen tunnel aan (zoals je die weleens tegenkomt in het Zwitserse berglandschap), en er was aan het einde van de tunnel licht te zien. We liepen er, al pratende, doorheen en weer evenlater, toen we aan het einde van de tunnel aan kwamen, arriveerden we ineens op het noordelijkste puntje van de Amsterdamseweg, en waren ineens weer teruggekeerd in de huidige tijd, zoals het er nu uit ziet. We waren samen op weg naar zijn enkele honderden meters verderop gelegen elektronicazaak. En, al wandelende daarheen kwam ik onderweg weer allemaal bekenden tegen die ik van vroeger kende, maar die waren overleden. Ik was bijzonder ontroerd en wist niet wat mij overkwam! Zo kwam ik ineens mijn in 1989 overleden opa uit Haarlem weer tegen, levendig en vrolijk, en hij besloot, net als alle andere bekenden daarna, bij ons aan, al wandelende over  de Amsterdamsweg. Natuurlijk was ik nogal verrast, en een stukje verder ontmoette ik weer mijn in 1979 overleden oma uit Haarlem, mijn in de jaren ‘90 op 30-jarige leeftijd overleden nichtje Marieke, tante Dora uit Fredericia (Denemarken), Mieneke (oud-bewoonster Centraal Wonen, overleden tijdens mijn vorige opnameperiode in Bennebroek in 1997, en van even daarna tot even voor half februari 2010 mijn spirituele gids die me gedurende een periode van 12 jaar heeft beschermd tegen een nieuwe psychose), en toen, al wandelende, enige tijd even niemand meer. Het was intussen al een vrij groot gezelschap geworden, en ik kwam enige tijd, al wandelende, verder niemand tegen, totdat we arriveerden even voorbij de bocht vlak na de plek waar vroeger het Leger des Heils gebouw heeft gestaan, aan de noordkant van het stukje Amsterdamseweg waar even verderop de elektronicazaak is gevestigd, langzaam lopend in zuidelijke richting.

Ik hoorde op een gegeven moment vanuit de verte een hondje blaffen, wat later Daisy (overl. 30 okt.2009, tijdens afgelopen opnameperiode in Hoofddorp) bleek te zijn. Weer een stukje verderop kon ik Daisy al beter herkennen. Er liep een jonge vrouw naast die met Daisy aangelijnd aan het wandelen was. Ze liep evenlater met Daisy naar de etalage van de elektornicawinkel en stond daar rustig wat naar binnen te kijken. Ik kon haar nog niet goed zien, alleen van de achterkant. Ze had een lichtgroen truitje aan, spijkerbroek, zwart haar. Uiteindelijk kwam ik ook op de etalage aflopen, Daisy draaide zich om en was, net als ikzelf natuurlijk, dolblij. Daarna (ik stond inmiddels al als aan de grond vastgenageld, diep ontroerd., en kon het eerst nog niet echt geloven wat ik toen zag….) draaide ook de vrouw zich om, en…… het bleek inderdaad Peggy te zijn, met een exacte gelijkenis zoals ik haar daarvoor het laatste heb gezien op 27 december 2009 in Hoofddorp, maar dan wel duizend keer vrolijker en gelukkiger als die laatste keer daarvoor. Het werd in eerste instantie even stil, stil van wederzijdse verbazing en ontroering. André stelde ons voor om even de winkel binnen te lopen…. Wat er vervolgens gebeurde kan ik helaas niet vertellen, want op dat moment werd ik wakker, al heb ik toen eerst wel even letterlijk een kwartier op de rand van mijn bed stilgezeten, want deze bijzondere droom was toch wel iets waar ik wel even van moest bijkomen… Het was wel de meest bijzondere, meest ontroerende droom die ik tot nog toe in heel mijn leven heb ervaren!! Die me later toch tot nadenken stemde….

Deze droom kan ik me, net als alle hieraan voorafgaande dromen en andersoortige spirituele ervaringen van de afgelopen maanden, nog precies en zeer gedetailleerd herinneren en beschrijven. Ook dit was een droom in kleuren, en met geluid. Heel bijzonder, toch?

Boudewijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: