Toestand Debby nog steeds zorgwekkend, privésituatie onveranderd zwaar, preventief stappenplan voor het geval dát…………

Vrijdag 23 april 2010 >>> Ja, wat zal ik zeggen, positief is wel in ieder geval dat de temperatuur van Debby omlaag is gegaan, maar toch, voor de rest maakt ze nog altijd een vrij levenloze indruk, loopt heel erg langzaam, trekt zich vaak terug in een hoekje, maar eet wel iets beter en drinkt geregeld. De dierenarts heeft wel wat medicatie meegegeven voor het weekend. Volgens de dierenarts, dr. Mentink, is er bij Debby zowel sprake van een hardnekkig virus als van een infektie van het maagdarmkanaal. Gezien haar chronische hartafwijking is deze situatie natuurlijk iets wat een extra risico met zich meebrengt. Hoewel ik nog altijd een zekere hoop heb dat ze weer zou kunnen herstellen, ben ik er aan de andere kant ook niet erg gerust op. Ze laat zo nu en dan wel merken dat ze zich hier thuis voelt, maar toch…. Uiterst onzekere en bijzonder moeilijke tijden momenteel.

Gisteren was ik bij mijn ouders, en voelde in eerste instantie de noodzaak om een of meerdere dagen en nachten bij hun te verblijven, even in een andere omgeving, in de hoop daarmee de druk op de ketel bij mijzelf iets te verminderen. Drie sterfgevallen in een half jaartje tijd, (waarvan het overlijden van Peggy natuurlijk het moeilijkste is van alles), is iets wat voor een niet-HSP’er al bijzonder moeilijk is, laat staan voor mij. De uiterst onzekere situatie van Debby momenteel is iets wat e.e.a. niet echt gemakkelijker maakt, evenals het plotselinge overlijden van John, eergisterenavond.

Uiteindelijk heb ik gisterenavond wel weer de kracht kunnen vinden om naar mijn eigen huis terug te gaan, mijn eigen vertrouwde omgeving. Heel rustig aan doen lijkt mij een van de beste preventieve stappen die ik momenteel kan ondernemen, geregeld (naar behoefte) contact onderhouden met anderen, en meer tijd nemen voor periodes van bezinning. Maar zeker ook de duidelijk voelbare aanwezigheid (spiritueel gezien) van Peggy is iets waar ik ook enorm veel steun aan heb. Het geeft, vooral gedurende de avonduren ook vaak heel veel rust. Is ook nodig, al hoop ik natuurlijk wel dat de druk op de ketel de komende tijd niet nog verder omhoog zal gaan door weer nieuwe emotioneel pijnlijke ervaringen. Dat zou bijvoorbeeld kunnen gebeuren na een eventueel overlijden van Debby op kortere termijn. In dat eventuele geval is het denk ik toch zinvol om te overwegen om bijvoorbeeld een aantal dagen en/of nachten per week bij mijn ouders te verblijven, even in een andere omgeving, en om de emotionele hulp van mijn spv’er van de ambulante GGZ te intensiveren. Ik wil toch vooralsnog proberen om de kans op een mogelijke noodzaak tot tijdelijke heropname op een open afdeling binnen de GGZ zoveel mogelijk te verkleinen. Ik hoop er vooralsnog in ieder geval maar het beste van, ondanks alles. Toch denk ik wel even goed om hierover nagedacht te hebben, want je weet maar nooit. Mijn gedachtengang?: Deze is nog altijd helder en allesbehalve verward. Vooralsnog verwacht ik niet echt dat een heropname ooit nog noodzakelijk zel zijn, maar toch, mocht het dan ooit toch nog eens nodig zijn dan wil ik wel, middels een schriftelijk verzoek, laten vastleggen dat er één afdeling is waar ik voorlopig beslist niet wil terugkeren, en dat is natuurlijk de gesloten afdeling in Hoofddorp. om een reden die mensen die de ontwikkelingen gevolgd hebben aangaande Peggy en mijzelf, hopelijk wel zullen begrijpen….

Boudewijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: