Geleidelijk, maar wel duidelijk voelbaar duurzaam herstel uit veruit diepste dal ooit…..

14 juni 2010 >> Toch even gelegenheid tot het schrijven van een nieuwe weblog. Ik neem er alle tijd voor.  Ja, het mag dan zo zijn dat mijn persoonlijke situatie, onder invloed van een vrij langdurige aaneenschakeling van een aantal bijkomende eveneens pijnlijke ervaringen sinds het -althans, in aardse termen gesproken- overlijden van Peggy, gedurende enige tijd dusdanig extreem zwaar belastend wat dat het eventjes een nog extremere kant leek uit te gaan (mij daar in eerste instantie evenwel niet van bewust zijnde, maar werd ook uit deze boze droomperiode ontwaakt), sinds een aantal dagen bemerk ik dat het geleidelijk aan, maar wel duurzaam, lijkt te komen tot een aanzienlijke verbetering kwa emotionaliteit, waarbij ik ook steeds duidelijker het gevoel krijg, éindelijk, na 47 jaar, geleidelijk aan uit te gaan stijgen boven de buitenste grenzen van datgene wat wel een (conventioneel) “begrensd”(= tevens puur eenzijdig theoretisch) bewustzijn wordt genoemd, mogelijk op weg naar datgene wat ook wel kosmisch, of Al-Bewustzijn wordt genoemd; een staat van Bewustzijn die letterlijk oneindig is. Dat moet iets heel moois zijn. (……..dat is het ook Boudje..,P.).  

Tegelijkertijd begin ik er, geleidelijk aan, eveneens langzaam maar zeker steeds meer aan te twijfelen of letterlijk al datgene wat door zovelen als onmogelijk wordt gezien ook inderdaad ook onmogelijk en onbereikbaar is; datgene wat, mede gezien m’n “rijke”psychiatrische verleden – mogelijkerwijs – ongetwijfeld zou kunnen worden gediagnostiseerd als zijnde een “vertekend werkelijkheidsbeeld”, ofwel een “psychotisch waandenkbeeld”. (Het zóu kunnen). Angst voor de toekomst? Nee, niet meer, in ieder geval steeds minder……. Zeker, het valt zeker niet te ontkennen, mijn geestestoestand de afgelopen keer, werd toen – in dat geval – geheel terecht en volkomen juist omschreven als een psychotische toestand, en een hele zware! Mocht mij in deze nieuwe situatie echter, in deze wel zeer bijzondere openbarende nieuwe levensfase, bijvoorbeeld door iets  meer te vertellen over m’n ervaringen (maar dan wel, zoals bijvoorbeeld hier op het internet, op de achtergrond; ik voel er namelijk totaal niets voor om in het middelpunt van de belangstelling te komen staan; een situatie waarin ik me bovendien buitengewoon ongemakkelijk zou voelen!!!) weer opnieuw een dergelijke of soortgelijke diagnose ten laste worden gelegd dan zouden ze daar falikant náást zitten! Ik zou er vervolgens evenwel – tot diep van binnen – zelfs volledig vréde mee hebben, wat evenwel niét wil zeggen dat ik het daar eens mee zou zijn in dit geval, met zo’n mogelijke uitspraak, wat natuurlijk (maar dan wel op een liefdevolle, volledig vredige wijze naar buiten toe) ook zou betekenen dat ik vervolgens ook niet zal instemmen met een –eveneens mógelijk – toekomstig voorstel tot verdere medicatie-ophoging, dan wel medicatie-verandering… Hoe dan ook het – heden en toekomst – zal een vredige weg zijn en ook blijven, onvoorwaardelijk.

Deze nieuwere manier van dingen beleven is iets heel bijzonders en valt weliswaar niet in theoretische vorm (ook dit zijn slechts woorden, streepjes inkt op papier, lettertekens op een computermonitor, die een emotie- een ervaring – nu eenmaal niet niet direkt voelbaar kunnen maken, door bijvoorbeeld met je vingers over deze lettertekens heen te glijden) te “bewijzen”, ook dit laatste is iets waar ik voor mezelf volledig vrede mee heb en ook altijd zal blijven hebben. Ben erg blij met pogingen die worden gedaan om ervaringsdeskundigheid in de psychiatrie te integreren. Een hele goede, gezonde ontwikkeling; immers juist die (voelbare) ervaring van mensen zelf die lijden – of hebben geleden – aan het leven zelf is iets wat een mens letterlijk oneindig veel meer kan leren dan de theorie alléén….. Natuurlijk is het wel zo dat die theorie ook zeker z’n goede kanten heeft, hierbij bijvoorbeeld denkend aan de crisisopvang in de reguliere hulpverlening, om mensen (bijvoorbeeld middels medicatie) die zich in een ernstige geestelijke crisissituatie bevinden op te vangen en als zodanig weer een (belangrijk) duwtje in de goede richting te geven. Dat is toch iets wat, zeker in onze huidige tijd (voorafgaande aan datgene wat ook wel de Nieuwe Tijd wordt genoemd; ik zie dat als een – symbolische – terugkeer naar de oertijd, met inbegrip van alle huidige wetenschappelijke verworvenheden) ook ongelofelijk kostbaar en onmisbaar is!! Het enige, maar wel meest belangrijke, wat ik hiermee probeer te zeggen is: “Er bestaat – uitzonderingen daargelaten – zeker in onze huidige tijd – veelal geen gezonde toevlucht meer tot diezelfde theorie; het is in de loop der jaren tot een ware dwangmatigheid verworden! Dat is niet zo??? O nee?……..hoe goedbedoeld en tot op zekere hoogte heilzaam dan ook……probéér het maar eens als hulpverlener om het eindeloos toetsen van ervaringen en problemen van cliënten aan de theorie alléén, in jezelf gedurende enige tijd even stop te zetten….. Wat voel je dan? Onrust, spanning, of misschien zelfs een zeker paniekgevoel? Niet dat IK daar nou bepaald om zou staan te lachen, nee, integendeel!!

Toch,desondanks, het gegeven dat er ook in de psychiatrie veel meer behoefte is ontstaan/aan het ontstaan is, aan ervaringsdeskundigheid geeft al aan dat ze zich daar ook (zij het uiterst moeizaam en traag) langzaam maar zeker een wat hoger bewustzijn begint te ontwikkelen m.b.t. het feit, de schijnzekerheid, dat het duurzaam oplossen van de problemen van patiënten uitsluitend mogelijk zou zijn vanuit de theorie alléén, op een dood spoor aan het raken is, al is dat helaas, verdrietig genoeg, nog lang niet tot het bewustzijn van iedere hulpverlener doorgedrongen. Maar ook dat is slechts een kwestie van tijd……… Wat niet wegneemt dat ik de gevolgen van het ontbrekende diepere bewustzijn bij zovelen onder de hulpverlening in zeer hoge mate – en diep – betreur……, zeer zeker voor zo’n hardstikke lieve vrouw als Peggy was (en nog steeds is; ze zit op dit moment naast me, weliswaar met het oog niet zichtbaar, maar – haar energie – duidelijk voelbaar + communicatie langs telepatische weg). Maar over dit alles, en nog zoveel meer, later meer.  Niet nu, gezien het late tijdstip van schrijven.  

P.S. Spiritueel gezien is de dood iets wat niet bestaat en ook nooit heeft kunnen bestaan. Deze veronderstelling is mede gebaseerd op een destijds door Einstein ontdekte natuurwet die zegt "alles is energie". Net zoals ook de oerknal, datgene van waaruit ons heelal en letterlijk alles wat zich daarin bevindt (alle vormen van leven, de mens daarbij inbegrepen) is ontstaan, in wezen ook niets meer of minder was dan een gigantische explosie van  energie(-moleculen). Wanneer de mens, in aardse termen gesproken, sterft, dan vergaat weliswaar het stoffelijke, aardse lichaam, maar de energie die zich daarin bevond komt dan weer vrij en is als zodanig ook onsterfelijk! (al had ook deze theorie tot voor februari jl. ook voor mij in wezen een nietszeggende, puur abstracte betekenis (d.w.z. wanneer je zoiets mag voelen dan geeft zoiets e.e.a. een ongelofelijk veel diepere dimensie dan vanuit de theorie alléén…) 

Veel liefs en groeten van,

Boudewijn     (…en van mij, Peggy)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: