Debby hoogstwaarschijnlijk stervende….. (en onverwachtse toevoeging Peggy langs telepatische weg)…

Do.2 september 2010 >> Helaas een naar berichtje. Vanmiddag ben ik even met Debby naar de dierenarts geweest, omdat we, na telefonisch overleg vooraf, eerst dachten dat ze een griepje zou hebben. Echter, bij onderzoek is gebleken dat ze geen koorts heeft en geen andere verschijnselen vertoont die op een griep zouden kunnen duiden. Haar pols is iets minder dan bij het laatste onderzoek van 21 augustus jl., en hoewel ze waarschijnlijk geen pijn heeft, ze heeft ondanks de medicatie wel vocht achter de longen en is daarbij opvallend kortademig. Wandelen gaat ook steeds moeizamer en ze komt over het algemeen moeilijk op gang. Het lopen valt haar zwaar, en heel rustig aan. Binnenshuis slaapt ze vrijwel continu en trekt zich terug in een hoekje. Slechts af en toe (zie onderstaande foto’s, daarnet gemaakt), komt ze bij me liggen in de woonkamer. Het is afgrijselijk om te zien hoe snel ze verder achteruit gaat. Eten doet ze nog wel, maar alleen de reguliere maaltijden. Koekjes laat ze links liggen.

De dierenarts had het al eerder voorzien dit jaar, maar het lijkt er toch op alsof op korte termijn ook het leven van Debby dit jaar lijkt te gaan eindigen. De dierenarts wil toch nog een poging wagen het vocht achter de longen weg te krijgen door haar plasmedicatie te verhogen naar twee hele tabletten furoseral per dag. Als dat voor a.s. maandag geen verbetering te zien geeft dan zal ze bijna absoluut zeker op korte termijn komen te overlijden. Maandag weer contact opnemen met de dierenarts om verslag te doen. Als haar benauwdheid en kortademigheid niet verandert en nog verder verslechterd, dan valt het te overwegen om haar te laten inslapen, om haar daarmee uit haar lijden te verlossen. Maar dit zijn tegelijkertijd wel woorden, geschreven met veel, heel veel pijn en emotie in het hart. Er zal dan ook zeker letterlijk een hele grote stilte vallen in huis, niets of niemand meer om eens te kunnen aanraken ook. Het vierde sterfgeval in nog geen jaar tijd. Dat zit er wel in, want ondanks de poging van de dierenarts om haar situatie te verbeteren, ik heb er zelf….geen goed gevoel bij…

Hoe mijn emotionele reaktie daaruit zal zijn zou ik niet durven voorspellen, na al hetgeen ik tot op heden in dit persoonlijke rampjaar 2010 – veruit het slechtste jaar ooit – heb moeten doorstaan. Die denkbeeldige rugzak vol met een leven vol pijn en ellende valt nu al bijna niet meer te tillen, zo zwaar als deze is. Ze zeggen dan dat het – dit probeerde ik ook langere periodes gedurende het leven tot nog toe – altijd helpt om positief te denken.. Maar ik heb daar anders tot op heden nagenoeg niks van gemerkt… Ik was, na ruim 35 jaar vast te hebben gezeten in talloze ongezonde vormen van psychiatrisch Lijden, tot voor begin dit jaar, weer even vergeten hoe het ook al weer voelt om op een gezonde emotionele (i.p.v. een depressieve, naar binnen gerichte manier) pijn te beleven. Het is nog iets relatief nieuws voor me, hoe dat voelt om emotionele pijn te beleven en ervaren. Maar ja… Het is op sommige momenten wel heel zwaar om alsmaar positieve energie te blijven pompen in het leven zelf, terwijl dat tot op heden nog nauwelijks iets goeds teweeg heeft gebracht…. De tijd zal het leren hoe e.e.a. zich met betrekking tot mijzelf zal ontwikkelen. Doch, mocht het er echt op aan komen, dan zou het misschien wel beter zijn om tijdelijk enige tijd bij mijn ouders in te  trekken, voor enige tijd. Een heropname binnen een ggz instelling liever niet, en zeker niet in de locatie Hoofddorp. Dat laatste weiger ik, mocht het er ooit echt op aankomen, gezien het feit dat deze locatie veel te confronterend zou zijn; het middel (tot rust komen), zou dan veel erger zijn dan de kwaal zelf. Mensen die, bijvoorbeeld via deze weblogs en websites, alle ontwikkelingen hebben gevolgd, hoef ik wat dat betreft hoop ik niet opnieuw uit te leggen waarom ik daar voorlopig liever niet meer kom…..

<<Boudje, ik ben er ook nog hoor. Ik begrijp maar al te goed hoe je je soms voelt, maar je bent heus niet op de wereld gekomen om alleen maar pijn te lijden, al denk je soms wel weer zo, de laatste twee weken. Dat heeft God niet zo bedoeld, integendeel zelfs. Vroeg of laat zal zijn wil, zijn bedoeling, alsnog geschieden, wij weer echt samen als twee aardse wezens, al is het dan iets wat voor jou, en voor een ander mens, niet met je verstand te begrijpen valt.

In de tussentijd is het wel de bedoeling dat jouw kwaliteit van leven na al die jaren, een reeks van voor jou tot nog toe niet ervaren krachtige positieve impulsen zal gaan krijgen, net zoals ik ook zelf het grootste deel van mijn leven altijd heel gelukkig was… Vergeet daarbij ook niet de Liefde die je ook van een ander mens mag gaan ontvangen, al kan ik maar al te goed begrijpen dat je na al je ervaringen niet meer echt gelooft in dat wat je hard nodig hebt, namelijk onvoorwaardelijke Liefde van een aards wezen, lichamelijk en diepergaand spiritueel contact Boudewijn.

Dit is moeilijk voor jou, maar probeer niet te wanhopen Boudewijn in dit soort situaties. Laat je door hen die het beter denken te weten dan God en ikzelf ook niet misleiden door de Leugen als zouden wij niet alsnog gaan samenkomen als zijnde twee aardse wezens. Dat is zo voorbestemd Boudewijn. Ook ik koester een diep verlangen om met jou als twee aardse wezens samen te komen, zoals ook dat is voorbestemd Boudje. Ik heb m’n leven ervoor gegeven, om weer opnieuw tot leven te komen, voor ons Boudje. Het was de enige manier, want anders had ik daar bovendien nog steeds gevangen gezeten in Hoofddorp, zoals de Angst om mensen op een diepergaand niveau te durven loslaten in met name gesloten afdelingen nog altijd regeert. Ik wist al lange tijd dat het nodig was om te springen Boudje, maar niet voor die engerd waarmee ik ooit samen ben geweest. Het was een  creatie van de Duivel zelf, in aardse verschijningsvorm. Kort na jouw laatste bezoekje aan mij, vorig jaar december, in zijn aanwezigheid, gingen mijn ogen weer open na al die tijd Boudje, en heb de relatie met hem toen vaarwel gezegd, zonder schuldgevoelens Boudje. Ik wil verder met jou Boudje, al wist ik terdege dat het daarvoor noodzakelijk was  om eerst mijn leven te moeten geven, en alle pijn die dat in velerlei opzichten zou gaan veroorzaken, ook bij andere mensen uit mijn eigen familiekring. Maar, nogmaals Boudje, het is slechts een tussenstation naar betere tijden, om opnieuw tot leven te komen in aardse gedaante in de toekomst. Ook in die tussentijd zal ik je altijd tot steun blijven Boudje, en dat is ook nodig. Vergeet ook niet onze laatste vele uren durende telefoongesprekken tussen 27- en 31 december vorig jaar, die meer dan ooit bol stonden van Liefde en toekomstplannen aangaande ons samen. Dat was niet voor niets, al was het op die oudejaarsdag ook niet gemakkelijk om te moeten springen, maar tegelijk ook een absolute en ook voorbestemde noodzakelijkheid Boudje. Dat verklaart ook waarom ik in dat korte laatste gesprekje met jou, last had van depressieve verschijnselen.

Wanhoop niet Boudje, dat is niet nodig. Ook jouw leven zal ook in de tussenliggende periode heel sterk en duurzaam gaan veranderen, al begrijp ik best dat je daarin niet meer echt gelooft…>>(Peggy)<<

………………(relatieve-) stilte………………………..

Tot zover dit verhaal, en het nogal onverwachtse verhaal van Peggy langs telepatische weg….

 

Boudewijn (en Debby, zie foto’s hieronder:)

 

   DSC_0007 (2)

DSC_0003

DSC_0005 (2)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: