Stabilisering eigen situatie, meer vertrouwen in toekomstverwachting Peggy, de kloof tussen HSP- en niet-HSP-mensen, en meer bijzonderheden…

Vr.24 september 2010 >> Gelukkig, sinds enkele dagen weer een stabilisering kwa emotionaliteit voelbaar, maar daarnaast ook veel meer vertrouwen dan voorheen in de toekomstvisie van Peggy. Al begrijp ik er dan weinig van, aan allerlei andere dingen en ervaringen in het telepatische contact met Peggy merk ik toch wel dat haar toekomstvisie aangaande een toekomstige terugkeer in aardse verschijningsvorm, wel degelijk zeer reëel zou kunnen zijn. Ik begin er in ieder geval wel meer vertrouwen in te krijgen. Ze spreekt immers wel vanuit een oneindig veel hogerre staat van wat ook wel Kosmisch bewustzijn wordt genoemd, en dat is iets wat vanuit mijn nog altijd veel lagere staat van bewustzijn denk ik ook niet te bevatten valt. Je zou het enigszins kunnen vergelijken met wanneer je vanuit het heden zou kunnen terugkeren naar de Middeleeuwen, en dan aan iemand uit die tijd zou vertellen dat mensen anno 2010 naar de maan kunnen reizen. Dat zou ook hun bevattingsver-mogen immers verre te boven gaan. Tja en bovendien denk ik daarbij nog vaak terug aan een uitspraak van een ervaringsdeskundige op het gebied van ‘paranormale’waarnemingen, Jaap Hiddinga, die letterlijk schreef: “In de niet al te verre toekomst zullen zich dingen en verschijnselen op onze aarde gaan voltrekken die ons huidige bevattings- en voorstellingsvermogen verre te boven gaan”.

Vanmiddag bezoek gehad van iemand van de gespecialiseerde thuiszorg, die vandaag wel een erg gespannen indruk maakte en probeerde om me (hoe verschrikkelijk vaak heb ik dergelijke situaties niet ervaren in het leven tot nog toe??!!) onbewust behoorlijk onder druk begon te zetten, emotioneel gezien, en tegelijkertijd beweerde dat dat juist niet het geval is, en daarbij indirekt mijn eigen gevoelsbeleving dus weer eens niet serieus nam. Alweer zoiets merkwaardigs, zo’n klassieke puur theoretische visie van een niet-HSP mens, als zou het “pushen”van mensen tot van alles en nog wat een voelbare stimulerende uitwerking op ieder mens hebben, dus ook op mij. Ik ervaar juist dat zoiets juist voelbaar demotiveert. En, wat is er eigenlijk mis met mijn gevoelsbeleving in relatie tot de buitenwereld? Het antwoord luidt simpelweg, NIETS, totaal NIETS. Je kunt, door mensen te pushen, ofwel, een vanuit het ego voortkomende illusie van veruit de meeste niet-HSP mensen, als zou dat een “prikkelende” , dus positieve uitwerking hebben, niet kunstmatig, vanuit het ego, meer energie toedienen aan andere mensen, waardoor zij op een dieper niveau tot meer in staat zouden zijn. Dat zijn juist negatieve prikkels, die bij hsp mensen zoals ik, volkomen terecht en verklaarbaar (niet vanuit de theorie maar juist vanuit de ervaring zelf!), nogal wat emoties oproepen en eveneens terechte gevoelens van onbegrip en gëisoleerdheid t.a.v. het overgrote deel van de buitenwereld. Mensen met hsp (hooggevoeligheid), staan in velerlei opzichten totaal anders in het leven, denken anders (kwa diepgang heel veel natuurgetrouwer) dan niet-hsp mensen die heel anders, veel te theoretisch en ineen overvloedig web aan kunst-matig gecreëerde kaders in het leven staan, en er sterk toe neigen om deze overgëidealiseerde, tot God verheven (eveneens vanuit de diepte-beleving aanschouwend) leefwijze aan andere mensen op te dringen. Erover praten, dat heeft geen enkele zin, dat heb ik wel geleerd in 47 jaar tijd! Dat weet ik al voordat ik ertoe neig om erover in diskussie te gaan….

Ik begin HSP hoe langer hoe meer als een kwaliteit te zien, en niet alleen maar als een handicap. Het wordt juist een handicap, niet zozeer door deze van oorsprong heel menseigen zijnde eigenschap op zich, maar juist door, om het maar eens heel algemeen samen te vatten, de bikkelharde, veel te theoretische, dwangmatig verworden, veel te gestruktureerde wijze waarop samenlevingen in het algemeen zijn komen te funktioneren in de loop van vele vele jaren. De kloof tussen de hooggevoelige mensen enerzijds en de in wezen niet-begrijpende (al dénken zij zelf de ander wel door en door te kunnen begrijpen vanuit het ego, vanuit het verstand alleen!!!), dominerende buitenwereld die toch overwegend niet (lees: in een kwa diepgang veel mindere mate-)hooggevoelig is, is levensgroot. Geen wonder dat de over het algemeen ook veel meer zelfbewuste hooggevoelige minderheidsgroepering zich in deze tijd, bewust, en/of onbewust afzondert ten opzichte van hen die de Absolute Waarheid in pacht denken te hebben. Het is een heel natuurlijk ‘overlevingsmechanisme” van veel mensen met hsp, om in deze huidige tijd, emotioneel gezien, toch nog een beetje meer lucht te kunnen happen in deze overgerationaliseerde wereld. Echter, in deze tijden van diepergaande bewustwording, het op individueel niveau terugkeren naar de door de jaren heen verloren gegane, ware spirituele aard van ieder mens, besef ik me dat ook dit slechts een kwestie van tijd zal zijn voordat de mensheid in zijn totaliteit weer in zijn spirituele eenheid zal zijn teruggekeerd.

Het is in deze tijd, denk ik, vooral belangrijk voor hooggevoelige mensen, om onderling steun bij elkaar te zoeken, al is ook dit laatste vaak een hele zoektocht voor veel mensen, mijzelf incluis. Toen ik vorig jaar voorjaar (2009) mij bewust werd van deze eigenschap, dacht ik ineens: “Ik ben dus niet gek” , ik ben dus niet de enige die zich terecht “een oermens in de omgekeerde wereld”voelt. Het valt niet mee voor hen om zich, temidden van alle, vaak ook onbewuste repressie van “the outside world”, die nog altijd heel egoccentrisch is ingesteld, narcistisch, heilig overtuigd van het tot God verheven machtsprincipe, maar dan ook in de breedste en diepste betekenis van het woord. De gevolgen in deze tijd? Letterlijk ALLE huidige aardse problematiek die wij mensen kennen, alle huidige psychiatrische ziektebeelden daarbij inbegrepen, datgene wat “borderline” wordt genoemd daarbij zeer in het bijzonder.

Hooggevoeligheid is, nogmaals, geen ziekte, al heeft ook deze eigenschap nog maar al te vaak een negatieve bijklank helaas. Een van de meest extreme gevolgen die daarvan (juist door het handelen van de onwetende buitenwereld, NIET door de eigenschap als zodanig!) in het verlengde ligt is de aandoening borderline. Het gevolg van het feit dat de eigenschap hsp nog lang niet overal in de psychiatrie wordt (h)erkend, laat staan de link die er bestaat tussen hsp->>onwetend en onbewust repressief gedrag van de buitenwereld-.>>borderline! Dit gebrek aan inzicht leidt er vrijwel altijd toe dat er geen deskundige, doelgerichte therapie wordt toegepast om met de dieperliggende bron van problemen te leren omgaan die hsp mensen haarscherp aanvoelen, e.e.a. in het meest extreme geval leidend tot de diagnose borderline. Ik bedoel hier de mogelijkheid van het volgen van de zgn. VERS-training, emotieregulatie, om op relatief eenvoudige wijze te leren omgaan met overprikkeling van de buitenwereld. Daarmee werk je als hulpverlener aan de BRON van problemen die borderliners ervaren, en geef je hen ook veel meer het gevoel NAAST de patiënt te staan, in plaats van BOVEN hen, want dit laatste is helaas nog maar al te vaak het geval. Ik bedoel hier de veelal eindeloze zucht van “hulopverleners”in pure symptoombestrijding, dwangmedicatie en in het bijzonder gedwongen opsluiting in de isoleercel. Dit wordt denk ik ook mede veroorzaakt en versterkt door de eveneens dwangmatig verworden bezuinigingsobsessie van onze overheid. Er is immers niet genoeg geld om voldoende deskundig personeel in dienst te nemen binnen de (reguliere) geestelijke gezondheidszorg; personeel om mensen meer individueel te begeleiden, bijvoorbeeld door mensen met borderline of hen die daarvoor gevoelig zijn – op vrijwillige basis – de mogelijkheid te geven om zoiets als een vers-training, emotieregulatietherapie te volgen binnen de ambulante zorgverlening van de ggz, maar ook binnen ggz-klinieken. Dwangmedicatie, gedwongen opsluiting in de isoleercel, zo ga je als ‘hulpvelener’ niet met mensen om, en het werkt ook averechts, al wordt ook dit alles vaak hardnekkig ontkend door de meeste hulpverleners. Het is, in geld uitgedrukt, ook de goedkoopste oplossing. Waarbij de meeste hulpveleners ook handelen vanuit volksziekte nummer 1, namelijk pure, individuele, deels verdrongen Angst van de hulpverlener, Angst om mensen met borderline op een veel dieper dan algemeen gangbaar verworden niveau te durven loslaten en hun op een menswaardige manier, op basis van gelijkwaardigheid met de patiënt, op individueel niveau, ondersteuning te bieden, bijvoorbeeld middels doelgerichte therapie. Ik heb er in de loop der tijd al veel over geschreven, maar toch, nogmaals, er is een gezegde dat in dezen zeker ook van toepassing is op de hulpverlening, een gezegde dat luidt: “Verbeter de wereld, maar begin eerst eens bij je-zélf!”, bijvoorbeeld om eerst eens als hulpverlener aan je eigen angsten te werken, wat bovendien ook hun eigen kwaliteit van leven aanzienlijk zou kunnen verhogen….

Dwangmedicatie, dwangverpleging, de isoleercel? Een hulpverlener zou het niet gauw durven erkennen, maar wat dit betreft is de medische zorg in de Middeleeuwen blijven steken. Het heeft ook niets, ik herhaal, NIETS met “zorg” te maken, integendeel zelfs. Ik hoorde onlangs van een goede vriend, nog altijd opgenomen op de gesloten ggz afdeling in Hoofddorp, zelf ook een borderliner, hoezeer hij er nog altijd heel veel moeite heeft met de manier waarop mijn (althans, in aardse termen gesproken-) in februari jl. overleden lieve vriendin Peggy daar werd behandeld (spiritueel gezien is zij nog altijd springlevend, als energie). Zo zag hij met eigen ogen in september 2009 (de maand voordat ik daar werd opgenomen) hoe intens verdrietig en geëmotioneerd zij was. Wat ze toen deden, vanuit de hulpverlening, haar, al huilende, gedwongen opsluiten in de isoleercel… Tja, ik bedoel maar…… En dan staan ze tegelijkertijd nog raar te kijken als evengoed nog 6% van het aantal borderliners komt te overlijden. Zo vreemd vind ik dat niet!

Maar uiteindelijk is onze overheid, in het huidige maatschappelijke systeem, toch hoofdverantwoordelijk voor de gezondheidszorg, en dus ook voor de geestelijke volksgezondheid. Ik loop er alsnog heel hard over te denken om de overheid te informeren omtrent dit soort van behandelpraktijken, en over de gevolgen van hun eindeloze, eveneens dwangmatig verworden bezuinigingsobsessie anno 2010 (en de jaren hieraan voorafgaand).

Zo, dat wilde ik even kwijt, na 47 jaar, hierbij nadrukkelijk toevoegend dat ik e.e.a. ook zeker niet weer al te sterk zou willen generaliseren. Dit voor alle duidelijkheid. Er zijn gelukkig ook zeldzame uitzonderingen i.d., zoals ook mijn eigen psychiater bij de ambulante zorg van de ggz, die zeker niet afwijzend staat tegenover mijn eigen grotendeels spirituele levensinzichten, die zij zelfs heel bijzonder vindt. Ook een van de weinige uitzonderingen die de eigenschap HSP wél serieus neemt. Het werk als ervaringsdeskundige is iets waar ze volledig achter staat: “Goed plan, ervaringsdeskundige hulpverlener, en een hele goede”….

Tenslotte, hooggevoeligheid heeft ook zovele voordelen. Ik heb het, voor wat mijzelf betreft, ook aan deze hooggevoeligheid te danken dat ik nog altijd – bijvoorbeeld – met Peggy, kan communiceren langs telepatische weg. De dood is, spiritueel gezien, iets wat eigenlijk niet bestaat. Immers, zoals Einstein destijds ook al ontdekte, letterlijk Alles is energie, zo ook het menselijk lichaam. Wanneer iemand in aardse termen gesproken komt te overlijden, dan vergaat weliswaar het tastbare, zichtbare aardse lichaam, de energie daarin echter niet. Deze komt dan weer vrij, en is ook letterlijk ontsterfelijk. Ik mag het zelf ervaren, Peggy, haar energetisch lichaam is sinds haar overlijden, duidelijk voelbaar in mijn direkte nabijheid, en ook onmisbaar. Daarmee is ook contact mogelijk, langs telepatische weg…. Paranormale zaken en al wat daarmee samenhangt, is ook iets heel natuurlijks, maar ook niet meer dan logisch dat heel veel mensen die zich op dit terrein begeven (zeker niet iedereen) ook in kwa diepgang meerdere of mindere mate hoogsensitief zijn; ze voelen de zwakste prikkels haarscherp aan; maar het zijn ook diezelfde zwakste prikkels van buitenaf die geheel buiten het waarnemingsvermogen liggen van iemand die niet of in geringe mate hoogsensitief is, zoals een doorsnee wetenschapper bijvooorbeeld.

Dit alles heb ik al eerder uitvoerig beschreven, maar het kan nooit kwaad om e.e.a., voor de nieuwkomers, zo nu en dan nog eens in het kort te herhalen.

Lang verhaal, ook een latertje deze keer, maar ja, wat is tijd eigenlijk……

Boudewijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: