Rustig dagje, gezondheid hond Debby, diepere kijk op psychosen, en 9 oktober……

Vr.8 oktober 2010 > Terwijl ik dit aan het schrijven ben luister ik naar een cassettebandje wat ik in oktober 1989 heb ontvangen van Alex, een vroegere goede vriend, met daarop een opname van een live-LP van Don Fransisco. Mooie muziek, gebracht met veel emotie, zowel muzikaal als inhoudelijk een mooi album. Misschien ook leuk om dat eerdaags eens over te zetten op cd.

Vanmiddag ben ik even op bezoek geweest bij mijn ouders, en verder een rustig dagje. Er is helaas iets misgegaan met de opname van een nieuw geluidsprogramma voor op de websites te plaatsen. Op zich niet zo’n probleem, want ik begin er gewoon opnieuw mee. Misschien al vanavond. Komend weekend hoop ik het af te hebben gerond en te plaatsen op de websites. Dat lees je dan nog wel hier op mijn weblog.

Ik ben toch blij dat de gezondheidstoestand van mijn hond Debby weer enigszins is gestabiliseerd. Ze is wel wat achteruitgegaan, maar toch lang niet zo extreem als eerst werd verwacht. Toch wel goed om er rekening mee te houden dat ze niet zo heel lang meer heeft te gaan, en dat het ineens afgelopen kan zijn. Ze is alweer 11 jaar, wat op zich al een soort wonder genoemd mag worden, gezien haar hartafwijking. Veruit de meeste honden met cardiomyopathie komen al te overlijden op de leeftijd van hooguit vier jaar. Positieve energie doet haar denk ik ook veel goeds… Alleen haar ogen, die produceren nog steeds te weinig oogvocht, wat haar regelmatig terugkerende oogontstekingen verklaart. Ze krijgt er wel iets voor, dat helpt ook wel een beetje, maar of het de oogvochtproduktie nou echt stimuleert, dat is nog maar de vraag. Ik ga er voorlopig in ieder geval wel mee door, met die oogzalf, wat ook het advies is van de dierenarts.

Ja, positieve energie doet veel goeds, voor geest en lichaam. Zo had ik voorheen al jarenlang last van een, volgens gangbare inzichten, zogenaamd ongeneeslijke huidziekte, psoriasis, die door de jaren heen ook langzaam verergerde. Echter, sinds november vorig jaar is zich ook dat gaan herstellen. De geadviseerde zalf die ik daarvoor heb, gebruik ik nu al bijna een jaar niet meer, en de aandoening is inmiddels, op een klein plekje op beide ellebogen na……..zo goed als……genezen…. Natuurlijk wil dat niet zeggen dat dat bij iedereen met deze aandoening zo is, want mensen zijn nu eenmaal van elkaar verschillend. Heel veel mensen hebben wel baat bij een behandeling met zalf. Echter, het is wel zo, dat bij mensen die deze zalf gebruiken, de aandoening weer verergert als je de zalf enige tijd niet hebt gebruikt. Sommige mensen beschikken over een zelfgenezend vermogen, en hebben niet altijd medicatie nodig, hooguit in noodsituaties. Zo weet ik al langere tijd van mezelf dat m’n lichaam, hoewel ik het nog altijd gebruik, imuun is geworden voor de medicatie die ik dagelijks inneem van de ggz. Het was in crisissituaties zelfs noodzakelijk deze medicatie, en veel mensen hebben er baat bij. Maar, spiritueel gezien, niet echt gezond om zoiets langere tijd te gebruiken, ook als de crisis allang weer voorbij is. Heel globaal samenvattend, ik zie een psychose niet als iets waarvan de oorzaak in de hersenen van de mens zou zitten. Dat is een illusie. Het gaat eigenlijk nog dieper dan dat, maar laat ik zeggen dat het verband houdt met positieve en negatieve energie waaraan wij mensen dagelijks blootstaan, afkomstig van overledenen, overleden negatieve zielen, ofwel ‘entiteiten’, zoals dat wel wordt genoemd. Wanneer mensen overmatig bëinvloed worden door negatieve energie, negatieve entiteiten, dan kan dit leiden tot wat wel een psychose wordt genoemd. Immers, deze energieën zijn er alleen maar op uit om mensen die daarvoor vatbaar zijn (bijv. vanwege een beschadigd, ‘lekkend’ auraveld, het energieveld waarover ieder mens beschikt), in een verregaande staat van verwarring te brengen. Dat heet een psychose. Medicatie kan deze diepe staat van verwarring dan verhelpen. Het herstelt weer de situatie in de hersenen, en het schermt mensen ook af van externe invloeden, de negatieve, maar helaas ook de positieve energie die ons mensen omringt. Bovendien leidde het gebruik ervan bij mij ertoe dat het niveau van bewustzijn daardoor ook regelmatig aanzienlijk verlaagde; het proces van bewustwording was daardoor tot voor november 2009, erg instabiel, gedurende een langere reeks van jaren.

Deze situatie is al langere tijd in positieve zin radicaal veranderd. De bijzonder krachtige aanwezigheid van Peggy als energie is zuiver positief, en ook zo krachtig dat externe negatieve bëinvloeding al enige tijd totaal onmogelijk is geworden. Daarnaast heeft die positieve energiebron ook de opgelopen resterende beschadigingen in mijn auraveld inmiddels al een aantal maanden volledig hersteld. Het werkt op alle vlakken bijzonder heilzaam. Tussen ons is een volledig onbewust verlopend, continu proces gaande van wederzijdse uitwisseling van positieve energie, onvoorwaardelijk. Deze positieve energie helpt me geleidelijk aan ook af van resterende, aangeleerde angsten die er zo nu en dan nog in me leven. Zonder haar aanwezigheid in de vorm van een voor het oog onzichtbare energiebron, energetisch lichaam, zou ook ikzelf al maanden geleden hetzelfde lot zijn vergaan als Peggy. 

Morgen, 9 oktober, is het precies een jaar geleden dat ik werd opgenomen in Hoofddorp op de gesloten afdeling en dat ik Peggy voor het eerst ontmoette. Wat een buitengewoon liefdevolle vrouw, dacht ik al bij de eerste kennismaking, al besefte ik tegelijkertijd ook wel dat ik was opgenomen omdat ik ernstig verward was, en van daaruit twijfelde ik de eerste tijd ook weer aan m’n waarnemingsvermogen aangaande mijn gevoelsbeleving…. Pas enige tijd later, maar vooral in november vorig jaar, toen ik was overgeplaatst naar de open afdeling in Amstelveen, ontdekte ik al snel hoe ongelofelijk diep we met elkaar waren verbonden, en dat er sprake was van tweelingen-zielsverwantschap. Weliswaar nog niet een officiële relatie, maar wel al op emotioneel vlak. De situatie leende zich er helaas niet toe om e.e.a. verder te ontwikkelen toen. Een vorm van zielsliefde van de hoogste graad; twee zielen die één waren geworden en nog steeds zijn Toen twijfelde ik niet veel langer meer aan m’n weer grotendeels herstelde waarnemingsvermogen. Dit verklaarde ook dat er kort na haar aardse overlijden, het gemis aan aards contact met elkaar, in eerste instantie een emotionele hel op aarde leek te gaan ontstaan in mezelf; iets wat ik het beste zou kunnen omschrijven als een gevoel alsof daarmee ook een groot deel van m’n eigen ziel aan het afsterven was…

Er komen ook dezer dagen weer, deels ook in de vorm van beelden, details van mijn opnameperiode van vorig jaar in m’n herinnering terug. Ze hadden me op de gesloten afdeling een kamer gegeven aan het einde van een lange gang, kamer nummer 1. 

Hoewel ik dit niet kan uitleggen in woorden, ik had er grote moeite mee om datgene wat ze nog niet zo lang geleden langs telepatische weg van haar had doorgekregen, te begrijpen, te geloven, maar gaandeweg ervaar ik op tal van manieren in het huidige contact met haar, dat datgene wat zij zegt ook inderdaad waar is. Ze had haar ziekte, Borderline, kort na onze bijzonder pijnlijke confrontatie met haar ex op 27 dec.2009, al zelf overwonnen. Het feit dat zij was gesprongen heeft ook in het geheel niets te maken met haar ziektebeeld, wat toen niet meer bestond, maar had een veel diepergaande spirituele reden om het zo maar eens te zeggen, vanuit een vaste overtuiging, verband houdende met voorbestemdheid, dat dat de enige manier was om uiteindelijk alsnog eens samen te komen, later… Ook daarover heb ik al in eerdere weblogs en artikelen over geschreven, en ga er hier dus niet veel verder op in…

Hoewel ik er momenteel weer aanzienlijk beter aan toe ben dan eerder dit jaar, het gemis aan visueel contact, aan aards, zichtbaar en tastbaar contact is iets wat me in emotioneel opzicht zo nu en dan nog behoorlijk kan raken, al is het wel zo dat ik toch meer vertrouwen heb gekregen aan haar overtuiging dat dit slechts een tijdelijk tussenstation is  tussen verleden en toekomst, maar ook voor wat betreft haar overtuiging dat zij in de toekomst weer in zichtbare aardse vorm zal gaan terugkeren, al begrijp ik er met m’n verstand dan totaal niks van. Ondanks dit laatste, dat mijn verstand nog vaak zegt dat zoiets niet kan, voel ik evenwel toch een enorme rust over me heen komen. Dat is volgens haar een signaal vanuit het onderbewustzijn, waarin niet alleen je ervaringen uit het verleden liggen opgeslagen, maar ook de toekomst. En bovendien, Peggy was en is in de huidige vorm nog steeds een Nieuwetijdskind, met een al van nature veel hogere staat van Kosmisch bewustzijn. Zij voorziet dingen die de meeste mensen vanuit lagere niveaus van bewustzijn eenvoudigweg niet kunnen bevatten, begrijpen. Dat was ook tijdens haar borderlineperiode zo, althans in haar betere periodes…. Ze wist al kort na 9 okt.2009 dat ze op oudejaarsdag zou gaan springen, maar is, net als ikzelf toen ik weer in Amstelveen terug was, evengoed nog – in haar betere periodes uiteraard – vrijwel continu, maar tevergeefs, zoekende geweest naar andere oplossingen op aards niveau, om samen een nieuw leven op te bouwen, zo begrijp ik.

Maar natuurlijk ben ik intussen niet van plan om stil te blijven staan in sociaal opzicht en wat aktiviteiten betreft. Ook mijn hulpverleenster van de ggz zei gisteren dat ze hoopt dat ook mijn leven nu eindelijk eens veel vreugdevoller gaat worden. En of ik mensen op m’n pad zou kunnen tegenkomen die in Groningen of Maastricht wonen, dat maakt me eigenlijk niet zoveel uit. Bovendien, m’n voordeelurenkaart van de spoorwegen zou me in dat geval ook nog goed van pas kunnen komen. 

Maar, al schrijvende, staat ook de tijd niet stil, en Debby wil graag nog een avondwandeling met me gaan maken.

DSC_0017

 

Tenslotte, het gaat gelukkig wel een stuk beter dan ik eerder dit jaar had verwacht. Wat de ontwikkeling van het bewustzijn betreft was 2010 zelfs veruit het beste jaar ooit; de afgelopen acht maanden, sinds februari jl., leerden me nog honderdduizenden keren meer dan alle hieraan voorafgaande op zich al erg leerzame jaren van bewustwording bijelkaar opgeteld. Maar voordat ik weer het relatief hoge niveau van emotioneel welzijn zal hebben hervonden zoals in november en december vorig jaar (tevens een periode waarin ik voor de volledige 100% een was met het hier en nu; dát begint nu geleidelijk aan ook weer vaker terug te komen…) dat zou weleens een kwestie kunnen zijn van…….tijd. En de 9de oktober, morgen dus? Ach, ik zie wel hoe ik deze dag doorkom, emotioneel gezien…

Boudewijn de Kat 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: