Gesprekje met psychiater en spv’er, bezoekje stadshart…

Dinsdag 1 februari 2011 >> Vanmiddag om 13:00 uur heb ik, sneller dan verwacht, een gesprekje gehad met Linda, mijn psychiater hier op de open afdeling. Zij is bijzonder tevreden over hoe het met mij gaat. Volgende week wordt ze tijdelijk waargenomen door een andere psychiater, vanwege een vakantieperiode. Mijn vrijheden zijn niet langer meer aan vaste tijden gebonden, en heb nu vrijheden op afspraak.

Daarna bezoekje gebracht aan het stadshart en o.a. een bescherm-tas gekocht voor mijn laptop, zodat hij tenminste mooi blijft. Toen ik rondliep in de Kijkshop werd ik gebeld door mijn spv’ er van de GGZ, Marit, om verslag te doen van mijn woning. Zij probeert al vier weken lang tevergeefs om contact te leggen me de woningbouwvereniging in verband met de brandschade aan mijn woning, en zij zal meer druk zetten op dit uitermate traag verlopende proces. Ik ben blij dat ook zij daarmee bezig is.

Binnen GGZ kringen is er in ieder geval heel veel begrip voor mijn situatie, en het is, voor alle duidelijkheid, dus NIET zo dat ik de brand zou hebben veroorzaakt. Veel mensen denken immers nog altijd in de vorm van ‘etiketten’. Ik bedoel, je hebt het etiket psychiatrisch patient op je rug geplakt, en dus gaan, zo mechanisch en wetmatig als samenlevingen als de onze in de loop van vele jaren van ‘ontwikkeling’  zijn gaan lopen (iets waar ik in wezen een heel mensenleven lang al behoorlijk wat moeite mee heb gehad, op een, laat ik zeggen, beetje emotionele manier….), de meeste mensen er al bij voorbaat van uit dat ik die brand zelf zou hebben veroorzaakt, vanuit een (overigens niet bestaande) zogenaamde vorm van verwardheid. Ik heb meer medepatienten gesproken op de afdeling in een vergelijkbare situatie. Er zijn mensen onder die al 20 jaar aan het vechten zijn tegen de hen opgelegde vooroordelen. Het valt niet mee om als psychiatrisch patient daadwerkelijke onvoorwaardelijke steun en begrip te vinden buiten GGZ kringen om……….. Bovendien zijn veel mensen, medebewoners van Centraal wonen Amstelveen, denk ik, ‘ vergeten’ dat ik wel destijds heb bijgedragen aan de totstandkoming van ons Centraal Wonen projekt, nu ongeveer 20 jaar geleden!

Of het verhaal waar is weet ik niet zeker, maar de geruchten doen de ronde dat mensen, wetende van mijn psychiatrische verleden, jammer genoeg geheel ten onrechte, bang voor mij zouden zijn geweest de afgelopen jaren. Het echte probleem ligt hierbij echter niet bij mij, maar bij mensen die zo denken. Ik bedoel ook hier weer, de Angst, die ook in ons centraal wonen projekt dus blijkbaar ‘ regeert’ en eerlijk gezegd ook  duidelijk voelbaar was de laatste  paar jaren. Toch zou ik het jammer vinden als zou blijken dat mijn woning, waar ik altijd erg aan gehecht ben geweest, onbewoonbaar zou blijven in de toekomst. Schrale troost is wel dat ik juist in deze periode hier op de afdeling, heel veel nieuwe mensen en vrienden leer kennen. Mocht het toch nodig zijn om te verhuizen naar een buiten CWA gelegen (hoogstwaarschijnlijk ook kleinere) woning, dan zou ik dat niet leuk vinden, en bovendien zou een verhuizing ook enorm veel stress oproepen in mijn geval, wat in de periode van samenzijn met mijn ex-vrouw, ook leidde tot een heropname in de kliniek…. In het geval van een noodzakelijke verhuizing – hopelijk wel binnen Amstelveen – zou het in de verdere toekomst misschien wel een goed idee zijn, om met steun van nieuwe vrienden en bekenden een nieuw Centraal wonen projekt op te gaan zetten, waarbij onvoorwaardelijkheid hoog in het vaandel zou komen te staan. In ons huidige Centraal wonen projekt worden er naar mijn smaak ten aanzien van mensen die het psychisch wat minder hebben getroffen in het leven, nogal onredelijke eisen gesteld, waarbij ik nadrukkelijk zou willen opmerken: “ Ook mensen met een geestelijke kwetsbaarheid of beperking verdienden een daadwerkelijk gelijkwaardige plek in Centraal wonen projekten, in plaats van een ondergeschikte positie. Het probleem ligt daarbij echter – nogmaals – in de buitenwereld, NIET in de mensen die een geestelijke beperking met zich meedragen of daartoe ten onrechte toe worden veroordeeld….

Ik vond het toch wel even prettig om het bovenstaande te vermelden. Ik heb het hier vooralsnog reuze naar mijn zin…. Nu moet ik echter helaas gaan afsluiten, aangezien het avondeten bijna klaar is….

Groeten van Boudewijn…..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: