Heftige emotionele reaktie na gesprek gisteren met psychiater ggz, hulpvraag belangenvereniging hsp, gesprek onafh.juridische adviseurs…

Wo.11 mei 2011 >> Gisteren een gesprek gehad met mijn psychiater van de ambulante ggz, een gesprek dat jammer genoeg heel anders verliep dan ik eigenlijk had verwacht. Het blijkt wel overduidelijk dat de verharding, behalve in de kliniek zelf bij sommige verpleegkundigen en artsen, nu ook is toegeslagen binnen de ambulante hulpverlening van de ggz. Alsof ik nog niet genoeg heb meegemaakt sinds december jongstleden… Het gesprek viel me zwaar tegen. Ik voelde duidelijk dat ook zij meer achter de woongroep centraal wonen staan dan achter mij. Zo werd er wederom weer de nadruk op gelegd dat ik geen betrokkenheid zou hebben ten aanzien van de woongroep naar aanleiding van de brand; ik zou dus als het ware een koelbloedige persoonlijkheid zijn ten aanzien van de woongroep. Tja, HSP, hooggevoeligheid en koelbloedigheid, dat is een TEGENSTELLING, die voor geen meter klopt met de werkelijkheid, waaruit blijkt dat ook de hulpverlening geen barst weet van hooggevoeligheid , en mij niet echt goed kent, al zeggen ze zelf van wel. “Ja, we hebben u in de loop der tijd leren kennen”, alsof ik een spelletje met de ggz zou hebben gespeeld. Alle eerdere op basis van eigen creativiteit en denkvermogen voortgekomen uitspraken op spiritueel gebied werden in een klap teniet gedaan, van de tafel geveegd. Ik heb het als een serieuze bedreiging ervaren toen er werd gezegd dat, als ik weer in een psychose terecht zou komen, dat dan de medicatie wordt verdubbeld, naar maar liefst 1.600 mg. Seroquel per dag! Van mijn kant heb ik nog geprobeerd duidelijk te maken dat er wel degelijk een wezenlijk verschil bestaat tussen enige verwardheid en een zwaar psychotische toestand. Ze houden het echter bij het laatste, en maken blijkbaar geen onderscheid tussen enige verwardheid en zware psychose. Blijkbaar is het in de psychiatrie dus zo dat een psychose in hun ogen dus een in wezen volledig abstract gegeven is, zonder niveau-verschillen. Dat is niet eerlijk, en een onjuiste benadering van zaken. Verder kreeg ik nadrukkelijk het advies om niet meer spiritueel of filosofisch bezig te zijn, waarbij er volledig wordt voorbijgegaan aan het feit dat dat in m’n aard ligt. Dat is al ruim 20 jaar zo. “Niet meer nadenken” luidt het advies. Er wordt veel te weinig nagedacht over de diepere dingen van het leven. Wij mensen zijn in deze wereld zo eenzijdig bezig met zuiver aardse zaken, en zijn daarbij ‘vergeten’ dat er daarbuiten nog zo ongelofelijk veel meer moois is. Maar toch, dit, gecombineerd met de grote onvrede van veel clienten van de ggz die ik heb gesproken, zal er uiteindelijk in de toekomst wel degelijk toe gaan leiden dat de ggz als instelling niet meer zal kunnen voortbestaan en dat mensen aan gaan kloppen bij particulier gevestigde psychologen, dan wel psychiaters.

Toen ik thuis kwam barstte de emotionele bom eventjes. Ik ben door de ggz na deze keer duidelijk voelbaar gedegradeerd van mens tot patient. Dat is iets wat in de cursus werken aan herstel tijdens mijn opname al ter sprake kwam. Op een gegeven moment onstaat er een situatie waarin je niet meer als mens wordt gezien door omstanders, maar als patient. En als je vervolgens iets mondiger en kritischer wordt richting de hulpverlener dan word je dat niet in dank afgenomen. Ik ben ook een mens, een door en door gevoelsmens en natuurmens die voor vol wil worden aangezien. Maar er is wel een duidelijke grens bereikt in mezelf. Ik heb tijdens het gesprek ook geprobeerd uit te leggen dat veel symptomen die zij ten onrechte toeschrijven aan een psychose niets ,maar dan ook niets met een psychiatrisch ziektebeeld te maken hebben maar met hsp, hooggevoeligheid, zoals bijvoorbeeld moeheid in bepaalde situaties, en nog zo ongelofelijk veel meer dingen. Tijdens die huilbui en erna dacht ik wel bij mezelf: “Ik ben het zat, mensen nemen me al mijn leven lang niet serieus, ook wat eigen, uit hogere vormen van bewustzijn voortkomende, denkbeelden betreft, en ik ga na 48 jaar nu eens een andere, veel gezondere koers varen”. De ggz is er voor mensen met een lagere vorm van bewustzijn, die oppervlakkiger in het leven staan, gericht op snelheid, korte termijn oplossingen en eenzijdige symptoombestrijding… Aan de oorzaken wordt niet gewerkt. Bovendien zijn de behandelingen aldaar duidelijk Angstgericht vanuit de hulpverlening, en dat is geen gezonde situatie. Er wordt veel te snel en bovendien ook veel te diep in de pillenpot gegraaid en veel te snel voor opname gekozen. Daarbij zou ik hun er graag ook aan willen helpen herinneren dat ik vroeger tijdens een eerdere echte, serieuze psychotische toestand ambulant werd behandeld met medicatie, en met groot succes. Blijkbaar is zoiets nu niet meer mogelijk, en ik betreur dat in hoge mate. Door clienten alleen maar steeds dieper op de nek te zitten, onder druk te zetten op basis van ‘het eigen gelijk’, zonder voldoende rekening te houden met eigen wensen en gevoelens van clienten, raak je ze als hulpverlener alleen maar meer en meer kwijt, in het ergste geval soms letterlijk. Ziehier bijvoorbeeld het gebeuren rondom de zelfmoord van Mauries in maart jl., en in december 2009 van zo’n hardstikke lieve vrouw als Peggy. Zij werd, net als Mauries bijvoorbeeld, niet begrepen, er werd niet naar haar geluisterd, in het bijzonder door de hulpverlening……. Maar dat is een klacht die ik zeker gedurende de afgelopen opnameperiode heel veel heb gehoord in de kliniek…….

Gisteren, na afloop van het gesprek, ben ik meteen langs het kantoor van ziektekostenverze-keraar Zorg en Zekerheid gereden, de situatie voorgelegd, en de mevrouw die ik daar sprak kon zich levendig voorstellen hoe ik me onder deze situatie voel. Ik heb van haar een lijst gekregen van zelfstandig gevestigde eerstelijns psychiaters en psychologen die door de verzekering eveneens worden vergoed. Verder heb ik gisterenavond  een berichtje gestuurd aan de belangenvereniging voor hoogevoelige mensen, het verhaal uitgelegd van de brand, e.d., en hun gevraagd of zij een lijst kunnen toesturen van erkende psych. hulpverleners die goed zijn ingewerkt op hooggevoelige mensen, hsp’ers.

Gisterenavond een bezoekje gebracht aan het juridische spreekuur en eveneens het hele verhaal verteld, samen met mijn moeder erbij. Juridisch gezien is het officieel niet correct dat mij een lijst met voorwaarden is gegeven voor terugkeer in mijn oude huis. Het is bovendien je reinste discriminatie van hsp mensen, mensen met een kwetsbaarheid, die immers ook recht hebben op een fatsoenlijke woning!!! Officieel is de woningbouwvereniging eigenlijk verplicht om me een vervangende woonruimte aan te bieden, omdat ik immers een woning achter zou laten. A.s. donderdag ga ik voor gesprek naar een ombudsman op het gebied van wonen, die gespecialiseerd is in dit soort van kwesties. Hij zou kunnen bemiddelen richting de woongroep, danwel richting de woningbouwvereniging, ook voor een eventuele vervangende woning. Ik ben benieuwd wat dat gaat opleveren.

Al met al wel een emotioneel vrij onstuimige dag. Vanmiddag even een uitje samen met mijn moeder na eerst even langs de dierenarts geweest te zijn voor Debby.

Boudewijn.

Comments

  1. Dag Boudewijn,

    ik heb je verhaal gelezen en alhoewel ik je niet persoonlijk ken lijkt mij je verhaal heel erg plausibel.
    De duidelijkheid waarmee je de dingen kunt verwoorden MET argumenten, maakt het onrecht eigenlijk alleen nog maar nog groter, lijkt het wel.
    Je begrijpt dat ik ook dingen die je schrijft op Peggy projecteer.
    Zij was verbaal minder sterk en onrecht wat haar was aangedaan sloeg bij haar naar binnen , ahw….als begrijpt wat ik daarmee bedoel!
    Jouw vermogen om te objectiveren , dingen in breder verband te trekken en niet alleen maar vanuit je positie als ervarings deskundige maar vooral je inhoudelijke kennis maken alles veel begrijpbaarder voor een buiten staander.
    Dat moet je voor jezelf ook als positieve kracht zien die je verder helpt.
    Als je op een bepaalde weg zit en je hebt het gevoel dat je daar niet verder komt,
    keer dan om, en zoek een andere uitgang.
    Zie alle energie en emotie die je tot nu toe daarin hebt geinvesteerd niet als verloren of nutteloos, het was blijkbaar voor jou nodig om de volgende stap te kunnen maken . Maar….wees vooral niet boos…niet steeds boos zijn bedoel ik
    Het zuigt alle energie weg en neemt ook het zicht weg op je volgende stap.
    Je moet me maar niet kwalijk nemen dat ik je zo persoonlijk aanspreek, ik bedoel het goed.

    Mvg,

    Bart Versteege

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: