Nieuwe kleding, moeite met beleid GGZ, en muziekje (snow patrol)

Maandag 16 mei 2011 >> Ik was vanochtend al vroeg uit de veren en heb van de gelegenheid gebruikgemaakt om mijn laptopcomputer met een netwerkkabel te verbinden met het bestaande internetmodem van mijn vader. Deze verbinding is wat sneller dan via mijn mobiele internetaansluiting en ook wat stabieler. Dit maakt het bijvoorbeeld ook gemakkelijker om in de toekomst na nu websites te uploaden naar de server, updates te plaatsen e.d. Nu blijven ook de spotjes van videokanaal YouTube veel stabieler draaien dan eerst, zonder tussentijds te blijven ‘hangen’….

Vanmiddag ben ik even naar een sportwinkel aan de Van der Hooplaan gereden om weer wat nieuwe sportkleding en een tweede paar sportschoenen aan te schaffen. En dat is best wel weer eens leuk om eens wat nieuws tussendoor te dragen. De schoenen zijn ook voorzien van een soort ingebouwd luchtkussen, waardoor ze veel lekkerder en soepeler lopen. Daarna bij de ertegenover gelegen viswinkel wat lekkers gegeten. Het lijkt er toch echt op dat ik sinds mijn ontslag uit de kliniek wel degelijk begin af te vallen, zonder daar overigens bewust mee bezig te zijn. Wel zo fijn, want ook fysiek was die 18 kg. gewichtstoename, door de opname en bijkomende ervaringen, niet echt prettig. Verder merk ik een duidelijk voelbare afname van de aanvankelijk bijzonder sterke neiging tot het consumeren van allerhande tussendoortjes…

Wel zitten me nog een aantal dingen met betrekking tot het ‘nieuwe beleid’ van de GGZ, niet echt lekker. Alleen de sfeer al tijdens het laatste gesprek met mijn ambulant behandelaar was totaal anders dan ik aanvankelijk had verwacht. Hoewel ik het niet meer verwacht, toch kwam de uitspraak dat me bij een toekomstige psychose een verdubbeling van de medicatie in het vooruitzicht werd gesteld als buitengewoon bedreigend over. Het was overduidelijk voelbaar, merkbaar dat ze meer achter de visie van de bewonersgroep Centraal Wonen staan dan achter mij als mens. Het is allesbehalve prettig om zo te worden behandeld. Ze probeerden me zelfs te beroven van mijn spirituele geloofsovertuiging. Ze beseffen daarmee tegelijkertijd ook niet dat spiritualiteit, sinds ik daar halverwege de jaren ‘80 mee bekend raakte, nog altijd een wezenlijk fundamant heeft gevormd om op verder te kunnen bouwen. Dat is het nog altijd anno 2011. Natuurlijk, wij mensen leven ook op de aarde, en het kan ook leuk zijn om met meer aardse dingen bezig te zijn, maar om mij daarin, zoals bij zovelen nog altijd, voor de volledige 100% in te laten gaan is NIET de weg die ik wil gaan. En dat gebeurt dus ook niet. Natuurlijk is het ook zo dat iedere eenzijdigheid in de manier van leven ook niet goed is, een evenwichtig samenspel tussen aardse zaken en spiritueel bezig zijn lijkt me de beste optie, hierbij nadrukkelijk opmerkend dat ik nu ook eens een weg wil gaan volgen die WEL bij me past. En daar hoort ook spiritualiteit bij. Wel keur ik de uitermate harde opstelling van mijn psychiater tijdens het afgelopen gesprek, ten zeerste af. Ze mogen dan hoger opgeleid zijn (en van nut zijn voor mensen in acute crisissituaties), ik ben ook een mens met een rijke innerlijke belevingswereld, een gevoelsmens die dingen in een veel breder verband durft te zien en van daaruit ook leven en omgaan met anderen. Daar zouden veel mensen in onze in rationeel opzicht overontwikkelde wereld, die zich veel te eenzijdig bezig houden met puur aardse zaken, nog veel van kunnen (niet: moeten) leren………. En bovendien, ik heb ook het recht op een eigen mening en beleidsvisie ten aanzien van mijn eigen leven. Het eindeloos maar gehoor blijven geven aan al datgene wat anderen het liefste zouden willen is iets wat in mijn leven al  teveel eigen kunnen,-denken, en –initiatief-ontplooiing heeft verwoest, en daar pas ik nu echt voor……… Ik vind het veel prettiger en ook nuttiger om te leven en handelen vanuit intuitie en vanuit onvoorwaardelijke Liefde jegens een ander individu, in plaats van ‘uit plichtsgevoel jegens de ander’, of vanuit angst de ander te verliezen…….. Dat zuiver analytisch ingestelde mensen daar moeite mee hebben valt te begrijpen, aan de andere kant zou het zoveel prettiger zijn als ook zij de mens die anders in het leven staat, teruggaat naar de basis van een ieder (de mens is van nature, van oudsher iemand die voor een belangrijk deel wordt gedreven door intuitie, intuitief denken en handelen) leert respekteren…….. Niet voor alles is nu eenmaal een zuiver theoretische verklaring te vinden in het leven……..

Uit een email-uitwisseling met mensen van de Vereniging Hooggevoelig Nederland, blijkt wel degelijk dat er aktie wordt ondernomen om ‘hooggevoeligheid’ maatschappelijk en ook wetenschappelijk  geaccepteerd te krijgen, ze geven ook aan dat HSP helaas nog niet door iedere instelling als zodanig wordt h-erkend. En dat is buitengewoon jammer!! Al is ook dit denk ik slechts een kwestie van tijd. Er voltrekken zich momenteel wereldwijd op energetisch niveau zoveel veranderingen dat dit, of we het nu willen of niet, uiteindelijk toch wel zal gaan terugbrengen tot de basis, de fundamenten van ons bestaan. Wat ook weer niet wil zeggen dat dat het enigste is waarmee ik in het dagelijks leven bezig ben… Maar dat is weer een ander verhaal apart…… Het is des te leuker, en bovenal zeer liefdevol, als je op je levenspad mensen ontmoet die je willen bijstaan en ondersteunen in het proces wat leven heet. Net zoals Jung ooit schreef: “Het leven is een proces”…, ofwel, ietsje anders gezegd, “Het leven is een dynamisch proces van ups en downs” en daar kunnen wij mensen heel veel van leren, mits we daar als mens voor open staan…….

Ik vind het helemaal niet zo vreemd dat veel hsp mensen moeite hebben om te integreren in deze wereld anno 2011, en zich dientengevolge ook liever terugtrekken. Maar des te leuker en moediger om, als je eenmaal een zielsverwant hebt ontmoet, samen ‘de wereld in te trekken’, bepaalde vormen van werk te ontwikkelen en op te zetten, en gewoon gezellig samenzijn, elkaar onvoorwaardelijk tot steun zijn in mindere tijden… Dit alles is echter wel iets waarover ik in het openbaar beslist geen verdere uitlatingen wil doen!!! Het viel mijn psychiater op dat ik als nogal vermoeid overkwam. Nogal logisch, als hsp’er sta je aanzienlijk meer open voor prikkels (indrukken) op een dag dan een doorsnee mens, en dat is in dit geval dan ook de enige en enig juiste verklaring voor deze ‘moeheid’, zeker wanneer die veelheid aan dagelijkse indrukken daarnaast gepaard gaat met een sociale omgeving die bijzonder gespannen aanvoelt…… Het zou ook, los gezien van een al dan niet aanwezige serieuze psychische aandoening, veel beter zijn om alle hsp mensen in ons huidige systeem van sociale zekerheid een Wajong uitkering toe te kennen, zodat ze zich in alle rust en in hun eigen tempo kunnen ontwikkelen en ontplooien! Wat mijns inziens ook het aantal mensen met een psychische aandoening aanzienlijk zou kunnen verminderen, in het bijzonder met betrekking tot borderline……

Lieve groeten van Boudewijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: