Positieve kennismaking goede vriend Peggy, telefoontje ex-client kliniek, en ander nieuws…, wat er mis ging in het NOS journaal (youtube)

Wat er allemaal mis kan gaan in het NOS journaal (van YouTube)….

Maandag 13 juni 2011 >> Ja, ik ben blij weer even in de gelegenheid te zijn om iets op m’n weblog te kunnen schrijven vanavond. Daarnet werd ik gebeld door Jan, ex client van de kliniek die ook alweer enige tijd met ontslag is daar. Ik kon hem wat moelijk verstaan af en toe, maar hij gebruikt ook heel veel medicijnen momenteel, maar wil daar wel mee afbouwen, juist vanwege de bijwerkingen. Ik hoop hem over enige tijd te gaan opzoeken in zijn nieuwe woning. Het gaat naar omstandigheden gelukkig vrij goed met hem.

Gisterenmiddag had ik om 13 uur een afspraak gemaakt met Bart, een goede vriend van Peggy. We ontmoetten elkaar, zoals afgesproken, bij het Bosbaan Restaurant. Reuze aardige gehandicapte man, vriendelijk en openhartig over zijn ervaringen met Peggy, die hij al meerdere jaren heeft gekend. Mooie gelegenheid voor een kennismaking, en dat verliep positief voor ons beiden. Het was ook een eerste wederzijdse uitwisseling van ervaringen betreffende Peggy; ik vertelde hem over mijn persoonlijke ervaringen met haar die hij nog niet wist, en andersom ook, hij vertelde me ook soms behoorlijk schokkende dingen uit het leven van Peggy waarvan ik nog niet op de hoogte was. Het bleek overduidelijk dat eigenlijk niemand in de omgeving van Peggy, inclusief haar familie, wist van het uitermate narcistische gedrag van haar “geliefde”, zoals dat maar al te duidelijk naar voren kwam tijdens mijn laatste bezoekje aan Peggy in Hoofddorp van 27 december 2009. Ik begrijp ook dat verder niemand ook afwist van de zeer felle ruzie die ze nadien heeft gehad met haar geliefde. Ik heb genoeg ervaring met mensen om tot de conclusie te komen dat dat de trigger is geweest die op 31 december 2009 leidde tot haar suicidepoging. Peggy, en ikzelf ook, hadden die bezoekmiddag duidelijk behoefte om weer eens verder met elkaar te kunnen praten over haarzelf en over toekomstplannen voor later die we al eerder hadden gemaakt. Daarnaast wilde ze (m.i. een heel gezond voorstel) ook graag weer wat geheugenoefeningen met me doen. Echter wat ik daar toen zag gebeuren is iets waar ik vooralsnog geen enkel goed woord voor over heb, integendeel zelfs. De manier waarop hij met haar omging was gewoon, gezien de borderlinesymptomen van Peggy, bijzonder agressief en misdadig te noemen. Ja, ik kan daar geen andere woorden voor vinden. Hij had haar overduidelijk volledig, maar dan ook volledig in zijn macht, en blokkeerde daarnaast ook de mogelijkheid tot verder contact tussen mij en Peggy. Daardoor heb ik haar die middag op de afdeling maar hooguit tien minuten kunnen spreken, en bij het afscheid nemen keek ze me (zeer begrijpelijk) op zo’n intens verdrietige manier aan, en het kostte me ongelofelijk veel moeite om (het was de laatste keer dat ik haar heb gezien) weer richting huis te gaan. Toen begreep ik pas waarom ze meerdere keren tijdens mijn eerdere verblijf op de gesloten afdeling in oktober 2009, tijdens creatieve therapie, op een hele negatieve en uitermate boze, maar ook erg angstige manier sprak over haar partner. Ik was er niet gerust op en dacht toen, toen ik haar voor de laatste keer in de ogen keek, “Er moet nu echt iets gebeuren, en heel snel ook”, want ik had er geen goed gevoel bij. Maar ja, wat kon ik toen, ik was destijds dermate emotioneel beladen, ook tijdens de terugkeer naar huis, dat ik het even niet meer wist. Het was buitengewoon jammer dat ik haar overige familie nog niet goed genoeg kende om dan al meteen de telefoon te pakken om hun over mijn ervaringen en zeer grote ongerustheid aangaande het optreden van “X” te vertellen. Aangezien ik hun nog niet goed genoeg kende was het ook buitengewoon moeilijk om een juiste inschatting te kunnen maken of het goed, dan wel niet goed zou zijn om haar ouders te informeren omtrent dit grote levensbedreigende gevaar van Peggy. Peggy gaf dit al eerder aan, namelijk dat ze het jammer vond dat we elkaar niet al veel eerder (bijv.2007-2008) al hadden ontmoet. Ik ben er heilig van overtuigd dat ze er dan nog als levend wezen was geweest, dat er niet eens een opname had plaatsgevonden, dat ze het ziektebeeld borderline eenvoudigweg ook niet had kunnen ontwikkelen! Dit vanwege het leeftijdsverschil tussen ons, meer levenservaring (met een eveneens narcistische levenspartner), en door het heel Vissen-eigen zijnde zeer scherp ontwikkelde intuitieve “weten” en waarnemen van negatief-beinvloedende omgevingsfaktoren en symptomen kwa veranderend gedrag.

Een van de dingen die ik al eerder (Koninginnedagmarkt Amstelveen 2010) van haar vriendin Mieke had vernomen is dat Peggy al eerder was opgenomen in het Sinai centrum en daar een zware poging heeft ondernomen, maar wat ik nog niet wist is dat Peggy in het verleden (doelende op hetzelfde jaar 2009) door meer mensen, “vrienden” is misbruikt en (net als ikzelf vroeger, veel te goed van vertrouwen…..) vervolgens is  gedumpt. Mijn eerdere zeer sterke vermoeden dat het ziektebeeld borderline zich pas in het jaar 2009 heeft kunnen ontwikkelen en dat ze daarvoor tenminste nog vele goede jaren heeft gekend, blijkt, als ik het goed begrepen heb, inderdaad volkomen juist te zijn…..

Het is wel zo dat Peggy me tijdens een van mijn eerdere veel te schaarse contacten en bezoekjes (werd me toen m.n. door de hulpverlening op de open afdeling waar ik toen was zelfs enige tijd verboden!; pas enige tijd later draaiden ze 180 graden om!) aan de open afdeling al wees op onze telepatische verbondenheid, ik denk ook voor het geval ze, zoals nu, alsnog haar lichaam zou verlaten en als energie verder te leven. Maar ook diezelfde avond van de 27ste december, en de dagen erna hebben we nog in totaal vele vele uren met elkaar over de telefoon gesproken, en dat luchtte haar enorm op toen ik na dat pijnlijke laatste persoonlijke afscheid ineens weer weg moest gaan omdat de bezoektijd voorbij was, dat ik haar daarna nog  even opbelde…  Dat waren niet zomaar gesprekken, nee, dat ging in positieve zin juist heel erg ver, van beide kanten, en ook zeer serieus gemeend. Ze herhaalde wat ze al eerder had verteld, en vertelde uitgebreid over dat ze regelmatig zit en lag te fantaseren over een leven verder samen met elkaar. En dat was ook geheel wederzijds, al begreep ze ook heel goed dat het geen goed idee was om daar al op zo’n benauwende gesloten afdeling in Hoofddorp mee te beginnen. Want ja, op zo’n verschrikkelijk benauwende en sterk negatief geladen gesloten afdeling waar ze zich (zoals ze me ook herhaaldelijk vertelde) helemaal niet op haar gemak voelde, al een beginnende relatie aangaan? Zoiets werkt niet, en kan zelfs traumatiserend werken voor later. Maar de emotionele binding was al langere tijd uitermate sterk, omdat er ook sprake was en (zij het in een andere vorm) nog altijd is van tweelingen-zielsverwantschap. Dit werd alleen wel af en toe verstoord door negatieve omgevingsfaktoren kwa medepatienten op die gesloten afdeling, en door het ongelukkige feit dat we in afstand van elkaar gescheiden waren. Peggy in Hoofddorp en ik op de open afdeling in Amstelveen.  We waren elkaars maatjes en ze gaf ook duidelijk aan dat ik de enigste persoon was die haar echt begreep (maar ook andersom) Ik heb vervolgens tot drie keer toe(persoonlijk en telefonisch)geprobeerd om een gesprekje aan te gaan met mensen van de verpleging in Hoofddorp over het op alle vlakken averechts werkende beleid ten aanzien van Peggy, en over haar eigen punten van onvrede aangaande het veel te langdurige, overwegend angstgerichte verblijf daar, maar ik kon er geen voet tussen de deur krijgen. Telkens weer opnieuw geen enkele opening voor een gesprekje. En dan hoor je in GGZ kringen zo vaak beweren dat ervaringsdeskundigheid in de psychiatrie, waar ook een ernstig tekort aan is, zo sterk zou worden gewaardeerd. Ach ja, daar viel dus in het geheel niets van te merken! Het is uitermate betreurenswaardig dat de mensen binnen het hulpverleningscircuit daar nog altijd zo eenzijdig gefixeerd blijven op een zuiver theoretische, eenzijdig analytische benadering van zieke mensen, waardoor het ook vrijwel onmogelijk is voor de weinige ervaringsdeskundige hulpverleners die er zijn, een daadwerkelijke, diepere vorm van samenwerking aan te kunnen gaan. Het feit dat dat niet zo is kostte in dit geval dus ook een mensenleven, en tegelijkertijd alsnog ook een hele grote klacht richting de eerstverantwoordelijke hulpverleners bij GGZ Hoofddorp. Want deze suicide had m.i. wel degelijk voorkomen kunnen worden….. Peggy heeft toen zelfs ook nog zelf geprobeerd over haar ellende te praten met de hulpverlening daar, en dat was buitengewoon moedig en dapper van haar….., evenals haar vluchtpoging waarbij ze vastbesloten was om uiteindelijk ook mij te komen opzoeken.

Maar goed, het valt te begrijpen dat vrijwel niemand wist van het feit dat er tussen haar en mij nog zo heel veel meer gaande was dan zomaar een vluchtige ontmoeting met een medepatiente. Ik heb tot op heden ook nog maar weinig verteld over de inhoudelijke kant van de vele gesprekken die we destijds door de telefoon hebben gehad. Deze band is er op spiritueel vlak nog altijd, en dat zal ook altijd zo blijven. En daar ben ik blij mee. Er zal later, in ons eerstvolgende “nieuwe leven” (betekent: na het moment waarop onze energie weer zal gaan incarneren in een nieuw tastbaar, aards lichaam), alsnog een tijd aanbreken waarin wij alsnog samen verder zullen gaan, maar dan als twee aardse mensen. Dat was ook onze bestemming, en zelfs de negatieve omstandigheden die dit aardse samenzijn in het huidige tijdvak lijkt te hebben ontwricht zal uiteindelijk toch weer zijn doorgang gaan hervinden. Immers, (onvoorwaardelijke) Liefde is altijd en in alle omstandigheden iets wat letterlijk al het negatieve zal overwinnen!

Het gesprek met Bart was goed, en ook reuze gezellig. We hebben ook afgesproken om contact te blijven onderhouden in de toekomst. En zeker ook heel veel medeleven ten aanzien van al diegenen die Peggy persoonlijk hebben gekend, want het blijft toch altijd wel een gevoelig plekje voor iedereen die haar heeft gekend. Veel mensen denken nog altijd dat het leven ophoudt na de (lichamelijke) dood, maar deze veronderstelling is volstrekt onjuist! Wat dit betreft kan ik een ieder nog een erg goed boek aanbevelen, geschreven door de hypnotherapeut dr. Michael Newton, getiteld “De Zielenreis ; Het bestaan tussen de levens in”, uitg.Altamira in Haarlem, ISBN 978 90 6963 913 0 , www.altamira.nl. Hij draagt dit boek o.a. op aan zijn dierbare echtgenote en zielsverwante die ook Peggy heet… Dit boek is zeker een aanrader…

Ach, ik begon deze weblog met een aardig spotje van Youtube waarin je hebt kunnen zien wat er zoal fout kan gaan in de NOS journaals… Ik vond ‘m wel aardig……

Ik stel voor om het lange verhaal van vandaag af te sluiten met twee muzikale nummers uit de oude doos, van een band die in de jaren ‘70 heel populair is geweest, “Middle of the Road”. Bijzonder leuke muziek, mede hierom dat hun vroegere langspeelplaat “Acceleration” de allereerste LP is geweest die ik destijds heb gekocht, lang geleden. Het nummer Soley Soley is een van die hits van hun die op deze LP staat…… Tot de volgende keer….

Eigenlijk had ik vandaag nog wel veel meer willen doen, maar helaas, alweer een dag voorbij. Hoe dan ook,

groetjes van Boudewijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: