Bezorgdheid om toestand oude bekende, maar ook optimisme met betrekking tot eigen toekomst door positievere levenshouding…

Zondag 19 juni 2011 >> Ja, overmorgen, de 21ste, zou officieel de zomer beginnen volgens de kalender, maar ja. Ik kan mij nog heel goed herinneren het jaar 1991, het eerste jaar dat ik kwam te wonen in het kort daarvoor opgeleverde toen nog nieuwe Centraal wonen projekt in Amstelveen. Ik kreeg toen op 16 mei de sleutel van een woning aldaar op de bovenste etage van de oostzijde van het gebouw, een leuke tweekamewoning op nr.71. In datzelfde jaar had ik in de junimaand zelfs nog de kachel aan, het was net als nu, frisjes, winderig en nat, de hele maand.

Vandaag een afwisselend dagje van bezinning, wat surfen op internet en youtube, maar heb voor de tweede keer een bezoekje gebracht aan een oude bekende waarvan ik hier geen namen zal noemen, waarmee ik in de jaren voor mijn ex (voor jan.1998 dus) met een zekere regelmatig contact heb gehad. Ze is er nu beduidend slechter aan toe, heeft eigenlijk teveel narigheid beleefd en in een werksituatie langdurig op haar tenen gelopen, maar heeft, net als ikzelf in vroeger jaren, deze ervaringen langere tijd teveel opgekropt, en tot nog toe niemand kunnen vinden om op te kunnen steunen, om zich te kunnen uiten. Daardoor is een tot nog toe onbehandelde zeer zware depressieve toestand ontstaan, met verontrustende borderline-kenmerken gepaard gaande. Ze heeft het er niet lang vol kunnen houden, maar is zeer recentelijk per ambulance naar een ziekenhuis vervoerd, in verband met een poging tot zelfdoding middels inname grote hoeveelheden medicatie. Gisterenavond laat ontving ik van haar een sms berichtje waarin ze dat vertelde. Ben vervolgens vanmiddag, op haar verzoek, even langsgeweest voor een uitgebreid gesprekje. Wel heel goed dat er zo heel veel bij haar loskwam, zelfs een brok emotie, maar dat is juist goed, dingen kunnen delen met mensen in je naaste omgeving waar je je prettig bij voelt. Zij had zelf al eerder alarm geslagen richting de GGZ, eerder afgelopen week, had toen al serieuze plannen zichzelf iets aan te doen, maar kreeg toen te horen dat ze pas over ruim twee weken langs kon komen voor een gesprek!! Een uiterst merkwaardige situatie voor iemand in een zwaar depressieve crisistoestand.

Nu mag zij in ieder geval wel op kortere termijn hulp verwachten, morgen om precies te zijn. Ik hoop van harte dat ze die hulp gaat krijgen die zij op dit moment ook hard nodig heeft, al is haar liefste en ook zeer begrijpelijke en invoelbare wens, een goede ambulante behandeling, geen opname, aangezien ze daar uit het verdere verleden zeer slechte ervaringen mee heeft gehad; het heeft bij haar toen meer kwaads dan goeds aangericht. Is ook logisch, en blijf toch van mening dat een zeker bij dit soort ziektebeelden vaak extreem sterk angstgerichte behandeling op een gesloten ggz afdeling voor zeer hooggevoelige mensen een extra zware belasting is, die niet zelden ook averechts werkt. Dat was bij mij tijdens mijn afgelopen opnameperiode op de gesloten afdeling overigens ook het geval; ik werd er met de dag onrustiger en wanhopiger, en had er inderdaad ook niet veel langer moeten blijven dan tot de dag van overplaatsing naar de open afdeling in Amstelveen, 17 januari jl. Belangrijk is om mensen, clienten, serieus te nemen en in hun waarde te laten, zeker in het geval van borderline, een aandoening waarvoor zeer hooggevoelige mensen (hsp,ers) het meest gevoelig zijn. Helaas krijgen de meeste mensen onder hun niet de juiste behandeling die eigenlijk nodig is, en ze worden ook door de hulpverlening niet goed begrepen, zeker als het gaat om de zgn. stille borderliners, zie spotje(s) hieronder. Ik heb eerder iemand gekend zoals de vrouw waar ik vanmmiddag op visite was. Zij sprak ook over een zeer pijnlijke ervaring met een vroegere partner met extreem narcistische trekjes.

Ik hoop van harte dat er bij haar een positief proces zal gaan plaatsvinden richting een beter en gelukkiger leven. Ik hoop wel dat ze gaat inzien dat de weg naar herstel niet iets is wat op de zeer korte termijn volledig oplosbaar is, maar dat daar toch geduld, begrip, een liefdevolle benadering met mensen uit haar omgeving en een juiste behandeling voor nodig is. Ik hoop binnenkort weer van haar te horen. Natuurlijk is zoiets wel een bijzonder schokkend bericht, al ben ik in zoverre wel veranderd dat ik dit ook veel gemakkelijker dan vroeger weer naast me neer kan leggen als ik weer weg ga, iets anders ga doen of bijvoorbeeld ga slapen. Dat betekent (destijds ook een groot misverstand omtrent mijn door een aantal medebewoners van Centraal Wonen verkeerd begrepen zgn.”koelbloedige” reaktie op de brand in mijn woning vorig jaar december) echter niet dat zo’n ervaring en zo’n gesprekje me ongemoeid zou laten… Nou nee, allesbehalve dat, het heeft te maken met iets wat ik het beste zou kunnen omschrijven als een onbewuste, automatische omschakeling naar een leefwijze in het ‘hier en nu’ , niet te veel blijven hangen met je gedachten in het verleden en ook niet te ver vooruitkijken op die dingen in de toekomst, die je niet eens absoluut zeker van te voren kunt weten….. Dat leeft ook veel prettiger, rustiger……

Maar, ter illustratie van hetgeen ik daarnet heb geschreven over degene waar ik vanmiddag voor de tweede keer deze week op bezoek ben geweest, eveneens terugdenkend aan een andere bekende van vroeger tijden, de komende spotjes, afkomstig van mensen die ze op het internetvideokanaal YouTube hebben geplaatst…:

 

 

Zoals ik al eens eerder heb geschreven, ik bevind me thans in een belangrijke overgangsfase naar een nieuwe toekomst, wat ik als een nieuwe uitdaging zie, met een positieve instelling naar mijzelf  en andere mensen toe. Geen enkel gevoel meer van woede richting anderen ook m.b.t. enkele mensen uit Centraal Wonen, want ja, het is niet reeel om hun soms inderdaad bijzonder pijnlijke uitlatingen, onbegrip en verwijten richting mijn adres aangaande de brand e.d. op een gelijkwaardige manier terug te beantwoorden. Woede, boosheid, nee niet meer zoals eerst, en bovendien weet ik ook maar al te goed dat diegenen onder hun onder de bewoners, die voor zoveel extra problemen voor mij en mijn moeder hebben zorggedragen, het ook niet kunnen helpen dat zij, vergeleken met mijzelf bijvoorbeeld, in wezen nog maar kinderen zijn in hun proces van individuele Bewustwording, en nog niet veel verder zijn gekomen tot dat niveau. Het gaat er denk ik vooral ook om om mensen, gelijk mijzelf, in onvoorwaardelijke Liefde en zo positief mogelijk te benaderen, om vergevingsgezindheid ten aanzien van hen die veel harder en minder betrokken zijn en als zodanig handelen of hebben gehandeld in m’n leven. De ander als gelijke accepteren om wie hij is, hoe groot onderlinge verschillen mogelijk ook zijn… Het is natuurlijk wel zo dat ik ook zelf van mening kan verschillen over bepaalde kwesties en me van daaruit ook assertief opstel nu en in de toekomst, en dat ik het contact met duidelijke overheersende, dominante persoonlijkheden voor mijn eigen welbevinden en veiligheid zoveel mogelijk probeer te vermijden.

Zo is er destijds tijdens een gesprek met iemand vanuit het bestuur op 13 april jl. gesproken over een nogal onrechtvaardige  en volgens velen (waaronder ook ggz mensen en twee onafhankelijke juridische adviseurs die ik destijds in de arm heb genomen) ook juridisch gezien voor geen meter kloppende “lijst met voorwaarden’ ten aanzien van een mogelijke terugkeer in mijn oude woning binnen Centraal Wonen, en dan ook nog een tijdelijke terugkeer. En dat nu terwijl ik al 20 jaar, vanaf het begin, aldaar woonachtig ben geweest, samen met de beginnersgroep er destijds hard voor heb geknokt om ons centraal woonprojekt van de grond te krijgen Ach, dat “tijdelijke” is iets, een nogal haatdragend woord in dit verband, wat ik bij deze maar liever even in de prullebak wil deponeren. En bovendien heb ik al die afgelopen maanden sinds december keurig netjes de huur doorbetaald. Er kwam me tijdens dat gesprek van 13 april wel een punt naar voren wat ik op zich logisch en ook goed vind, en dat is het punt van het plaatsen van een brandmelder in huis, al vraag ik het me af of het geen goed voorstel zou zijn richting andere mensen om in iedere woning binnen centraal wonen zo’ n brandmelder te installeren.

Maar al die resterende lijst met voorwaarden zouden zo ontzettend diep ingrijpen in iemands priveleven, en omdat e.e.a. juridisch gezien ook niet klopt ga ik ook beslist niet met deze lijst accoord, en hoef ik er ook niet mee accoord te gaan! Mijn emotionele drijfveren in dezen zeggen heel duidelijk, voor wat betreft die voorwaardenlijst, het volgende: “Zo ga je niet om met je medemensen” , en laat me daarmee ook niet afschilderen als een soort halve crimineel”…. Heb inmiddels wel uit betrouwbare bronnen gehoord dat lang niet iedereen het eens is geweest met de opstelling van het bestuur richting mij, in het eerder genoemde gesprek. Zoiets is wel een grote opluchting voor mij, maar ook voor mijn moeder, want we werden, toen in april jl. bekend werd dat ik uiterlijk 2 mei met ontslag moest en geen dag langer, door de opstelling van een persoon uit het bestuur, wel psychisch volkomen in het nauw gedreven. Ik moest toen noodgedwongen, op een buitengewoon geforceerde manier, op 2 mei in een keer rechtstreeks (tot op de dag van  vandaag) bij mijn moeder gaan inwonen, waar met name mijn moeder, zo kort na het overlijden van mijn vader in februari jl., nog niet eens aan toe was. En dat gaf alleen maar nog meer spanning, en emoties, vooral bij mijn moeder. Ben persoonlijk wel opgelucht dat de bestuursvoorzitter die toen tijdens dat gesprek op een buitengewoon kwetsende en overheersende manier het woord had, zogenaamd namens het voltallige bestuur en overige leden van de vereniging, is afgetreden. Hij hoort mijns inziens ook niet thuis in het bestuur, maar dat is een persoonlijke mening.

Ik wil graag een hele nieuwe start gaan maken, en dat gaat ook lukken. Want mijn ervaring is ook, na 48 jaar, als je met een negatieve instelling iets doet of iets nieuws gaat beginnen, dat je dan onbewust ook andere negatieve  “energie” (lees hier: levenservaringen) naar je toe trekt, en daar heb ik helemaal geen zin meer in. Een betere weg lijkt me om positief tegen dingen aan te kijken, optimistisch, ook m.b.t. die dingen die je zelf graag wilt, een nieuwe start dus. Heb daar wel steeds meer zin in! Het ligt bij veel mensen denk ik ook in onze bovendien sterk Calvinistische volksaard dat mensen vaak negatief tegen dingen (nieuwe dingen, de toekomst e.d.) leren aankijken. Het Calvinisme wat immers, kort gezegd, een centrale boodschap, of liever gezegd een Leugen, met zich meebrengt die zegt dat de mens van nature, per definitie “slecht” zou zijn…… Daarom probeer ik bijv. ook veel met positieve dingen en positief ingestelde mensen om te gaan, en deze mensen zijn er best, ook binnen Centraal Wonen Amstelveen, zelfs nu.  De tijd dat alle mensen op Aarde elkaar volledig in hun waarde zullen laten komt heus nog wel, later……..

Maar die brandmelder komt er zeker! Maar ook een gelukkiger leven, samen met anderen van gelijk niveau. Tenslotte, hieronder eerst nog een nummertje speciaal voor Peggy, en als laatste een humoristische klassieker van Kees van Kooten en Wim de Bie uit 1980, met een maxisingle van de Tegenpartij die zij destijds symbolisch gesproken hadden opgericht……

Hartelijke groeten van Boudewijn.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: