Het einde van de tunnel is in zicht

Hoofddorp, woensdag 5 oktober 2011>> Afgelopen nacht heb ik bijna het klokje rond geslapen. Wel een beetje onrustige nacht, maar dat komt omdat ik nog steeds niet naar huis ben geweest sinds ik hier voor het laatst op de gesloten afdeling terecht ben gekomen. Op zich kan ik mij hier prima redden, alleen ben ik toch aan allerlei beperkingen onderhevig, waardoor ik helaas niet volledig mezelf kan zijn. Toen ik het laatst in mijn woning in Amstelveen was kon dat wel, er was niks mis met mij, nu ook niet, alleen ja, die vrijheid, dat is iets kostbaars wat ze me wel hebben afgenomen door mij weer hier op te laten nemen. Een uiterst kwalijke zaak.

Aan de andere kant was deze laatste opname hier niet zonder goede bedoelingen. Ik leerde hier XXX kennen, medepatient, waarmee ik geestelijk volledig op een golflengte zit. Wij geven heel veel om elkaar en ook volledig onvoorwaardelijk. Ik weet absoluut zeker dat ook zij dolgraag het liefste met mij samen terug wil gaan naar Amstelveen. Ze heeft nu wel woonruimte, maar voelt zich daar niet thuis. Het is eveneens een tweelingziel, en tweelingzielen kunnen niet zonder elkaar leven. Dat is een Natuurwet. Ik hoop dat onze wens om samen hier te vertrekken en in Amstelveen een nieuw leven te beginnen in vervulling zal gaan.

Ze heeft er geen enkele moeite mee om in mijn woning nog samen te gaan wonen met mijn twee andere tweelingzielen, Sabrina en Peggy. Zij zijn ook allemaal hele goede vriendinnen van elkaar, alleen we missen elkaar natuurlijk wel degelijk.

Vanuit de verpleging en artsen bestaat er echter nog wel een diepere angst om mij en XXX los te laten, dat wil zeggen, naar huis te laten gaan. Maar, jullie weten toch dat er ook nog zoiets als eigen verantwoordelijkheid bestaat? Het is niet leuk als die eigen verantwoordelijkheid je uit handen wordt genomen, terwijl wij (Boudewijn en XXX) volledig gezond zijn. Daarom alsnog een vriendelijk verzoek om ons vrij te laten, onder onze eigen verantwoordelijkheid…

Dit laatste betekent echter niet dat ik de ggz volledig vaarwel wil zeggen. Ik wil er dolgraag terugkomen, maar dan niet meer in de rol van psychiatrisch patient, maar als mens, als hulpverlener. Ik wil dat werk van harte doen en onvoorwaardelijk. Ik deed dat echter al vele jaren, hoe moeilijk ik het ook had besefte ik maar al te goed dat ook een ander mens het moeilijk heeft gehad met zichzelf…..

Straks komt goede vriend Rob op visite, samen met mijn moeder, om wat spulletjes hiernaar toe te brengen. Zelf heb ik op eigen verzoek inmiddels al kwartiertjes vrijheden gekregen zonder begeleiding, al vind ik dat kwartiertje wel erg karig, want 15 minuten zijn veel te kort om bijvoorbeeld eens zelfstandig naar het dichtstbijgelegen winkelcentrum hier in Hoofddorp te gaan, wat mij ook minder afhankelijk maakt van andere mensen om spullen in huis te halen. Waarom daar geen uurtjes van maken, dat leeft zoveel prettiger.

Ik zie uit naar het bezoekje van Rob en mijn moeder, zometeen. Voor nu wil ik het even hierbij laten.

Ik word overgeplaatst naar kamer 23.

Lieve groeten aan iedereen,

Boudewijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: