Rustig dagje, mooi weer, goede vooruitzichten…

Hoofddorp, vrijdag 14 oktober 2011 >> Daarnet heb ik met iemand van de verpleging een wandeling gemaakt in de omgeving van het ziekenhuis en onderweg enige tijd gezeten op een bankje. Ik heb haar verteld over de brand in mijn woning van 19 december 2010, over mijn hond Debby en over een van mijn favoriete hobby’s, de fotografie. Op de terugweg een hele tijd lopen zoeken naar de frisdrankautomaat die verplaatst bleek te zijn. Eenmaal teruggekeerd op de afdeling is het erg stil op de afdeling, sommige mensen ogen ietwat onrustig, maar ik kan dat mis hebben.

Op mijn laptop geprobeerd wat muziek te luisteren, maar vreemd genoeg lijkt er iets mis te zijn met de geluidsweergave via deze mini laptop. Ik had op de usb stick thuis wat muziek opgeslagen van Andrea Corr, maar het lukte me niet om deze te beluisteren. Toen geprobeerd wat muziek te beluisteren via YouTube, maar ook deze poging is niet gelukt. Volgens de instellingen van de geluidskaart zou ik muziek moeten kunnen horen, maar dat lukt dus niet tot op heden. Ik begrijp niet echt wat er met dit overigens erg mooie apparaat aan de hand is. Mijn portable cd speler is ook al onvindbaar. Zowel gisteren als vanochtend heb ik de hele tijd lopen zoeken naar de cd speler, maar hij valt nergens te vinden.

Ik kan nu alleen nog muziek beluisteren op de cd-clockradio in mijn kamer hier op de afdeling, verder dus niet. Ik heb nog altijd niet de beschikking over een draadloos modem om ook op mijn kamer te kunnen internetten. Dat zou wel erg prettig zijn, want hoewel ik nu buiten op het binnenplein van de kliniek zit en ben gekoppeld aan een zwak onbeveiligd modem signaal uit de nabije omgeving, soms komen er ook mensen bij zitten die de rust, nodig om te kunnen schrijven en dergelijke, ernstig kunnen verstoren. Ik heb van de Deense gast op de afdeling vandaag tot nog toe weinig last gehad. Maar, laat ik niet al te vroeg juichen.

Het is er vandaag helaas niet van gekomen om een bezoekje te brengen aan het winkelcentrum hier in de buurt, maar ik hoop dat dat eerdaags alsnog zal gebeuren.

Ik ben nog steeds erg blij met het contact met xxx, en dat is ook geheel wederzijds. Heel veel humor ook in dat contact, en dat ontbreekt er nog wel eens aan hier op de afdeling , enkele uitzonderingen daargelaten… Nou ja, ik maak ook wel grapjes op de verpleegpost. Is ook logisch, want ze zitten daar gewoon tosti’s met mayonaise en ketchup te eten, Limburgse vlaaien, en ondertussen worden ze slapend rijk door simpelweg te kijken naar filmpjes op YouTube. Dat werkt soms enigszins op de lachspieren… Maar toen ik hier eerder vanmiddag zat te telefoneren met een kennis van mij, was er wel iemand van de verpleegpost zo attent om mij een dikke plak cake te bezorgen…

Net kwam er een medepatient vertellen dat hij vanmiddag rond vijf uur met ontslag gaat, waarbij ik me natuurlijk wel afvraag, wanneer zal dat met mij en met xxx gebeuren. Want ja, het liefste gaan we toch samen terug naar Amstelveen, in ieder geval weg hiervandaan. En al zouden we eerst op de open afdeling in De Amstelmere (Amstelveen) terecht komen ,dat is altijd weer een grote stap voorwaarts. Zowel xxx als ikzelf zitten eigenlijk onterecht hier, er is niks met ons aan de hand. Ik ben, even los gezien wat er daarvoor gebeurde, vanaf mijn eigen woning opgehaald, waar het overigens erg goed met mij ging, en ben toen onder dwang en met een snelheid van 200 km.per uur in de auto van een zogenaamde hulpverlener, hier naar toe gebracht, tegen mijn zin. Men spreekt dan over een vrijwillige opname, maar dat is het geenszins… Integendeel zelfs…

XXX vertelde gisteren nog eens dat zij eigenlijk ook met een woonprobleem zit. Zij woonde in bij familie, maar dat was voor haar geen prettige ervaring. Kan ik me ook heel goed voorstellen, want op een gegeven moment wil je toch het liefste op jezelf wonen, los van familie en anderen. Ze had het over beschermd wonen, maar ook dat is iets wat nu eenmaal niet een twee drie is geregeld. Ik weet niet meer zeker of ik haar al eens heb verteld over het feit dat ik een logeerkamer in mijn woning heb. Maakt me niet uit voor hoe lang, maar dat zou eventueel een goede oplossing voor haar kunnen zijn. We zijn immers op de wereld om elkaar te helpen, denk ik eigenlijk al mijn hele (vaak onbegrepen) leven lang….. Het lijkt me niet leuk om enerzijds vast te zitten in het gevoel dat je hier op de gesloten afdeling van de ggz best een tijd kunt overleven , dat je dat best een tijdje kunt volhouden, en anderzijds het gevoel dat je hier het liefste zo snel mogelijk wilt wegwezen eigenlijk. Als ik in dezen even voor mijzelf spreken, echt volledig jezelf kunnen zijn, voor de volledige 100% is hier nu eenmaal totaal onmogelijk. Teveel inmenging van buitenaf, en vrijheden in beperkte mate. Zelf heb ik bijvoorbeeld, in tegenstelling tot xxx, nog altijd geen vrijheden zonder begeleiding.

Wat wel goed is hier, is het eten, het avondeten vooral. De avondmaaltijden worden verzorgd door het hiernaast gelegen Spaarneziekenhuis, en je kunt dan kiezen uit twee maaltijden, en vaak nog een tweede keer opscheppen als je niet genoeg te eten hebt gehad. De kwaliteit is erg goed. Dit in tegenstelling tot de maaltijden die de mensen krijgen op bijvoorbeeld de open afdeling in Amstelveen. Die maaltijden worden vaak al in de ochtend gemaakt, en pas later in warmhoud-karren opgewarmd aangeleverd door een cateringbedrijf. De kwaliteit is bijzonder slecht, en zelfs de verpleging is er niet tevreden over. Gelukkig is het dan wel mogelijk om, als je daar behoefte aan hebt en je voldoende vrijheden hebt opgebouwd, in de avonduren nog even een bezoekje te brengen aan het nabijgelegen winkelcentrum Groenhof, alwaar zich twee supermarkten en een snackbar bevinden……

Vanmiddag heb ik ook nog even mijn moeder gesproken over de telefoon. Is altijd weer even leuk om contact te onderhouden met het thuisfront. Mijn moeder draagt momenteel de zorg over mijn hond Debby, en het is zo jammer dat er op de meeste afdelingen, in de meeste klinieken geen huisdieren zijn toegestaan. Heel erg jammer, want een verpleegkundige vertelde mij laatst dat zij op een afdeling heeft gewerkt waar dieren zijn toegestaan. Er zal in de protocollen ongetwijfeld zoiets staan dat huisdieren niet hygiënisch zouden zijn, wat ook de gemiddelde instelling van burgers in het algemeen is geworden in 2000 jaar van “ontwikkeling”. Schandalig gewoon, dieren geven mensen vaak troost in moeilijke tijden, en mensen die dieren niet hygienisch vinden denken uiteindelijk alleen maar aan zichzelf, in plaats van aan het belang van mensen die troost en gezelschap in dieren vinden.

Dieren oordelen niet, zijn onvoorwaardelijk trouw aan de mens, maar helaas wordt het natuurlijk evenwicht tussen mens en dier nog maar al te vaak uit z’n voegen gerukt door de Angst dat veel mensen bang zijn voor het feit dat dieren nu eenmaal ook eens hun behoefte kwijt moeten. Nou en!!! Hun “rommel” kan bij een ongelukje evengoed simpelweg worden opgeruimd door de eigenaar van een huisdier….Ziehier bijvoorbeeld ook het feit dat met name honden vaak worden gemeden in veel gemeentes en steden, het ontmoedigingsbeleid ten aanzien van het houden van dieren, de hondenbelasting, het verbod voor dieren in veel plaatsen in Nederland, en ga zo maar door. We spreken in ons land vaak over een “beschaving”, en dat terwijl dieren van oudsher altijd hebben samengeleefd met ons mensen. Het ontmoedigingsbeleid ten aanzien van met name honden, het verbod erop in bijvoorbeeld steden, ziekenhuizen en psychiatrische instellingen, ik vervloek dat toe diep in mijn hart… Zo, dit wilde ik toch nog wel even kwijt…..

Ik ben nog altijd erg blij dat een goede kennis uit de woongroep Centraal Wonen het destijds toch voorelkaar heeft gekregen dat ik na de brand toch weer kon terugkeren in mijn oude driekamerwoning. Echter, als ik goed ben geinformeerd blijkt er onder vele medebewoners nog altijd een enorme aversie te bestaan ten aanzien van het feit dat ik een overigens hele leuke en liefdevolle hond in huis heb, om dezelfde reden als eerder in mijn verhaal omschreven. Dit doet mij met name ook even terugdenken aan enige tijd geleden, toen een mede-galerijbewoner met opzet een dikke hondendrol had gedeponeerd in de galerijgang en mij daar vervolgens op nogal agressieve toon op aanviel. Hij probeerde mij er toen van te overtuigen dat Debby (m’n hond) dat zou hebben gedaan, maar ik ben niet achterlijk en wist heel goed dat de man loog tegen mij. Tja, en het zou mij ook in het geheel niet verbazen als deze leugen, op enkele uitzonderingen na, de hele flat is door-geroddeld door diezelfde persoon……, terwijl ik ook toen helemaal niet in een verwarde geestestoestand verkeerde. Wel, mocht hij dit berichtje lezen, hij krijgt al deze onterechte beschuldigingen volledig van mij terug…………

Maar goed, ik verlang er naar om weer spoedig terug te keren naar mijn woning, onder eigen verantwoordelijkheid, maar ga hier toch liever niet eerder weg dan samen met xxx. Want ook zij verdient het niet om nog langer hier opgesloten te blijven!!!

Hartelijke groeten,

Boudewijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: