Vriendelijk verzoek tot ontslag (onder eigen verantwoordelijkheid)…

Vrij goede nacht, vanmiddag familiegesprek met arts, verlangen naar xxx en uitbreiding vrijheden, verzoek tot ontslag.

Afgelopen nacht heb ik gelukkig vrij goed kunnen slapen, net als gisterennacht. Gisterenavond nog een mailtje gestuurd aan xxx , ik hoop dat ze die mail in goede staat heeft ontvangen. Tijdje met groepje mensen aan het ronde tafeltje op het binnenplein gezeten, was best gezellig. Gisterenavond rond 21:00 u. met een verpleegkundige nog een wandeling buiten gemaakt. Het was ijzig koud, maar toch wel even goed om buiten geweest te zijn.

Vanmiddag om twee uur heb ik een familiegesprek, samen met de psychiater/arts, mijn moeder en mijn beste vriend. Er zal dan met name gesproken worden over de uitbreiding van mijn vrijheden. Het liefste ga ik onder eigen verantwoordelijkheid weer naar huis, omdat ik mij daar het prettigste voel, en hoop in ieder geval vrijheden zonder begeleiding te krijgen als het niet anders kan, en vrijheden om op bezoek te gaan bij xxx . Als ik de kans krijg wil ik tijdens dat gesprek toch ook wel even praten over m’n vriendin xxx die enkele dagen geleden naar de open afdeling hier is verhuisd. Zelf denk ik dat ze veel sneller en gemakkelijker zal herstellen in een meer huiselijke omgeving, zoals bijvoorbeeld bij mij thuis. Ik heb een logeerkamer in mijn woning, en zij is, als ze dat wil, van harte welkom om daar voor onbepaalde tijd in te trekken. Als ze dat wil kan ik haar dan ook gerust helpen met het zoeken van een eigen woning voor haarzelf. Ik weet wel dat het herstelproces van haar veel gemakkelijker zal verlopen in een huiselijke omgeving, niet binnen een ggz instelling.

Ik denk er hierbij goed aan te doen dat veel hooggevoelige mensen, waaronder ikzelf, Floor en een aantal andere hoogevoelige mensen die in de 100 vragen hsp test 250 punten of hoger scoren, van nature beschikken over een bovengemiddelde, sterk verhoogde staat van Bewustzijn. Vanuit dat hogere bewustzijn zijn mensen met psychische en psychosomatische problematiek heel goed in staat zichzelf te genezen, vanuit zichzelf en overeenkomstig eigen inzichten te herstellen vanuit hun Lijdensweg. Opnames in reguliere psychiatrische instellingen/klinieken zijn voor deze mensen minder geschikt, en kunnen zelfs bijzonder schadelijk zijn, in het ergste geval zelfs levensbedreigend, omdat deze mensen daar niet in de gelegenheid worden gesteld om hun zelfgenezend vermogen in de praktijk toe te passen. In het ergste geval zullen ze daar een min of meer sterke mate van Borderline-gevoeligheid gaan ontwikkelen, op termijn.

Opnames in psychiatrische instellingen, reguliere behandelingsmethoden zijn daarentegen meer geschikt voor mensen met een lager niveau van Bewustzijn, mensen die daar niet of in veel mindere mate mee bezig zijn. Voor deze groep mensen kan een behandeling of opname in reguliere ggz kringen wel degelijk effekt hebben, tenzij er sprake is van behandelingen onder dwang, IBS, RM en dergelijke. In die gevallen is namelijk de menselijke (gelijk-)waardigheid in het geding, en dergelijke behandelmethoden hebben in het geheel niets te maken met “zorgverlening”, maar met pure onderdrukking; een gevaarlijke situatie die door onze overheid, ironisch genoeg, van harte wordt ondersteund en aangemoedigd. …….waarbij mensen in de hulpverlening zich bijvoorbeeld na het overlijden van mensen met borderline tijdens de opname niet zelden afvragen “hoe heeft dit toch kunnen gebeuren”. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Al wil ik hierbij wel benadrukken dat onze overheid uiteindelijk, in ons huidige primitieve systeem van “leven”, wel hoofdverantwoordelijk is voor de volksgezondheid van ons mensen, niet de mensen die het beroep van hulpverlener of arts/psychiater uitvoeren…Immers, hulpverleners in de ggz maken (uiteindelijk) niet echt het beleid t.a.v. patiënten, zij zijn alleen het gebruiksobject van het beleid van onze overheid, en ik kan mij gewoon niet voorstellen dat zij het als mens zijnde wel altijd eens zijn met wat van hogerhand wordt bepaald, wordt voorgeschreven…

Toch geloof ik nog altijd dat er zelfs voor mij een belangrijke taak weggelegd is, niet alleen door het in de toekomst opzetten van betaalbare privéklinieken, maar zeker ook binnen bestaande reguliere ggz kringen, of het hier nu gaat om het ambulante team, als binnen gesloten en open kinieken. Daarbij denk ik dat de permanente aanwezigheid van tenminste één ervaringsdes-kundige per open of gesloten kliniek (in wisseldiensten), ter ondersteuning van de reguliere hulpverlening, een buitengewoon zinvolle en nuttige funktie zal hebben; nuttig in die zin dat dit het herstel van patiënten aanzienlijk veel sterker zal bevorderen dan in de huidige opzet zonder aktieve integratie van ervaringsdeskundigen binnen het behandelteam. Van mijn kant ben ik meer dan van harte en onvoorwaardelijk bereid een dergelijke taak te gaan vervullen binnen de reguliere geestelijke gezondheidszorg…… Niet een mens op aarde is het waardig om te lijden aan het leven, en om zichzelf in het ergste geval als gevolg van dat lijden te beroven van het leven……. Daarbij is het denk ik ook goed als ervaringsdeskundige mensen nauw worden betrokken in ieder overleg met artsen en verpleegkundigen.

Ik herinner mij nog de periode, niet zo lang voor de aanvang van mijn huidige opnameperiode, dat S., iemand die ik tijdens een eerdere opname heb leren kennen, mij vanuit een acute noodsituatie opbelde met het verzoek of ik haar wilde komen ophalen. Zij bevond zich in een acute noodsituatie en was, energetisch gezien, vrijwel helemaal dood en doodsbang weer opnieuw ongevraagd te worden benaderd door mensen vanuit de ggz, waarvan zij als hooggevoelig mens met een hogere staat van bewustzijn, wist dat de ggz aanpak haar alleen maar verder de afgrond in zou helpen… En dat was een volledig juiste gedachte van haar. Zij was er enige tijd daarvoor volledig ten onrechte van beschuldigd “psychotisch” te zijn, terwijl zij alleen maar hooggevoelig is en van daaruit ook hoogbegaafd en paranormaal gevoelig. De uitkerende instantie waarvan zij haar uitkering ontving had, om de druk nog verder op te hogen, haar ertoe verplicht zichzelf onder behandeling van de ggz te stellen, als voorwaarde om een uitkering te mogen ontvangen…

Ik heb haar toen opgehaald, heb haar toen volledig in haar waarde gelaten, door haar volledig haar eigen gang te laten gaan, overeenkomstig haar eigen inzichten. Ze had ook een eigen kamer in m’n woning, de logeerkamer. Een goede plek voor hooggevoelige mensen, die toch al behoorlijk geisoleerd zijn komen te staan in keiharde samenlevingen zoals de onze; onbegrepen mensen die in de ogen van de dominerende meerderheid binnen de samenleving in wezen een bedreiging lijken te vormen voor het systeem wat maatschappij heet. En dat terwijl juist deze hooggevoelige mensen “ondergronds” de basis aan het vormen zijn voor een nieuwe wereld, een nieuwe samenleving waarin zoiets als bijvoorbeeld “Lijden” niet meer zal kunnen bestaan uiteindelijk…..

S. knapte zienderogen op, en hoewel ik zelf op dat moment dacht dat het nog te vroeg voor haar was om haar terug te brengen naar haar huisgenootje waar ze inwoonde, vroeg ze me op een gegeven moment of ik haar weer terug wilde brengen naar haar verblijfplaats. Die rit was niet gemakkelijk, enerzijds omdat ik zelf wist dat ze nog veel te vroeg naar huis was gegaan en dat ze weer opnieuw in de problemen zou komen, maar tegelijkertijd ook zat ik met allerlei vragen waarop zij alleen het antwoord wist. Ze begon zich af te sluiten van mij, stuurde buitengewoon haatdragende mailtjes, waarvan ik echter wel wist dat ze dat niet echt meende, dat ze daar later op zou terugkomen…… Haar eerste reakties begreep ik volkomen. S. was allesbehalve psychotisch, maar toch zag ik al heel snel nadat zij bij mij in was getrokken dat een klein, maar tegelijkertijd ook groot gedeelte van haar gedachtenwereld niet helemaal zuiver was. Maar ik zag tegelijkertijd ook dat ik, als ik dat haar in die periode zou hebben verteld wat er niet goed zat in haar denkwijze, dat ze daardoor zelf in conflict met zichzelf zou komen, maar ook dat dat ons contact onherstelbaar zou hebben beschadigd. Het betreft hier een kwestie die bij haar buitengewoon gevoelig lag en te persoonlijk is om in de openbaarheid te brengen, maar om dat nu af te doen als ware het een psychose, nou nee, absoluut niet!!! Een echte psychose voelt totaal anders, gaat met tal van andere (o.a. motorische) symptomen gepaard dan alleen maar storingen in de gedachtenwereld!!!!!!! Als het goed is, is S. nu ook hersteld vanuit haar lijdensweg, op eigen kracht, en als zij dit mocht lezen mag ze zich gerust vrij voelen weer eens wat van zich te laten horen als ze dat wil……

Hoe dan ook, ik weet inmiddels het een en ander af van IBS, het betekent In Bewaring Stelling van een psychiatrisch patient voor een (evt.verlengbare) periode van telkens drie weken, als buitenstaanders denken dat het niet goed gaat met een patient. De burgemeester van de woonplaats waar diegene woont moet hiervoor toestemming geven… Ik hoop dat de IBS langs de natuurlijke weg van toenemend inzicht van haar behandelaren en mensen uit haar familiekring bijvoorbeeld, zal worden opgeheven, en anders ga ik zelf een duidelijke brief schrijven aan de burgemeester van Amstelveen, met het verzoek haar IBS op te heffen. Want ja, ik ben wel haar partner, degene die het dichtst naast haar staat, en zij is het niet waardig nog langer hier in een kliniek opgenomen te moeten blijven. Zij heeft veel meer in haar mars dan vele anderen om haar heen wellicht denken. Het is – ik weet het uit ruime ervaring – niet leuk en ontzettend verdrietig om in dezen niet serieus genomen te worden. XXX is, net als S., P., en ikzelf, hoogbegaafd, en het is niet reeel en zelfs bijzonder pijnlijk en gevaarlijk als andere mensen, psychiaters, verpleegkundigen of wie dan ook, ons niet de gelegenheid geven onder eigen verantwoordelijkheid (om jullie “taal” te spreken….) een nieuwe start te maken, BUITEN de kliniek om…

Ik ben hier enige tijd geleden opgenomen tegen mijn wil, en ben het er nooit mee eens geweest. Ik was alleen wat overspannen, maar dat is iets natuurlijks, een gezonde reactie op gebeurtenissen. En aangezien ik geen IBS of RM heb, zou ik de leidinggevenden, in het bijzonder mijn eerstverant-woordelijk behandelaar/arts-psychiater, willen verzoeken om mij ontslag te verlenen en me zo mogelijk naar huis te laten gaan, naar de plek waar ik me het meeste thuis voel. Bij voorbaat alvast mijn hartelijke dank…

Lieve groeten,

Boudewijn de Kat (C.B.de Kat, Amstelveen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: