Verdrietige, nogal wanhopige eerste kerstdag…, maar wel een sprankje hoop op betere tijden.

Amstelveen (thuis), 25 december 2011 >> Net heb ik bij mijn moeder gegeten en ben nu even thuis in m’n eigen woning. Heel vreemd, zonder mijn vader erbij, die eerder dit jaar op 9 februari in het Slotervaartziekenhuis in Amsterdam is overleden, 79 jaar jong, aan de gevolgen van een dubbele longontsteking.. Dat gebeurde tijdens mijn vorige opnameperiode op Spaarnepoort gesloten in Hoofddorp, waarna ik later werd overgeplaatst naar de open afdeling B0 in De Amstelmere. Die opname vond plaats na een brand in mijn woning van 19 december 2010. Inmiddels is de woning geheel opgeknapt en nagenoeg ook weer geheel ingericht, al was het wel een heel gedoe om hier terug te keren. Dat is uiteindelijk toch gelukt…

Het jaar ervoor, 2010 en de decembermaand van 2009 was eveneens een bijzonder slechte periode, na het overlijden van m’n lieve vriendin Peggy kwam later dat jaar bovendien mijn allerbeste vriend uit dit Centraal Wonen projekt te plotseling te overlijden. Mijn sociale leven raakte met name dat jaar behoorlijk ontwricht, ‘uitgekleed’ als het ware. Hoewel ik er ook dat jaar behoorlijk veel positieve energie in probeerde te pompen, raakte ik in 2010 al vrij snel terecht in de beginfase van een denkproces wat uiteindelijk ook mij in een borderlinestadium had kunnen brengen, al was ik mij daar in eerste instantie niet van bewust. Na het overlijden van Peggy was haar energie gelukkig wel permanent bij mij aanwezig, continu. Zij was het die mij uiteindelijk langs telepatische weg wees op dat sluipende gevaar, en heeft daarmee uiteindelijk wel mijn leven gered. Al dacht ik einde 2010 wel dat een mens zoals ik in zijn lijdensweg (wat in mijn geval feitelijk een leven lang heeft geduurd tot nog toe) niet veel verder kon zinken dan in dat bewuste jaar.

Helaas bleek dat ik kwa niveau van welzijn in het jaar 2011 nog verder  ben gezonken, emotioneel gezien, dan ik ervoor had verwacht, vrijwel continu geconfronteerd wordende met tegenslagen, onrechtvaardige situaties, onbegrip en afwijzingen, waarmee de berg onverwerkte emoties alleen maar nog veel hoger werd. Met dit verschil dat ik thans in sneltreinvaart 48 jaar levenspijn aan het verwerken ben, tijdens mijn huidige opname op de open afdeling in De Amstelmere. In zekere zin wel een ongelukkig moment, nu ik mij bevond in een opbouwfase met een erg aardige en leuke vrouw die ik tijdens deze opname heb ontmoet, overduidelijk een nieuwe tweelingziel in mijn leven. Het was de laatste tijd helaas erg onrustig in ons leven op de afdeling, en dat maakt me soms nog wel eens wat ongerust, vooral toen ik vanmiddag hoorde dat zij vanavond bij familie overnacht. Ik hoop desondanks van harte dat we het contact niet zullen verliezen straks….. Na een turbulente periode (eigenlijk op de hele afdeling), ontstond er in de televisiekamer gisterenavond toch weer een kort maar goed gesprekje, en vanmiddag kwam ze weer aan dezelfde tafel zitten als ik, maar ik zat op dat moment nogal diep in de emotie van alle gebeurtenissen dit jaar. Maar heb haar toen ze eerder vanmiddag vroeg hoe het ging, wel eerlijk verteld dat het in deze kerstperiode wel zo is dat ik word herinnerd aan het overlijden van mijn vader met name, en dat het ook voor mij geen leuk jaar was. Ik hoop dat we ons contact naar de toekomst toe kunnen blijven voortzetten, en zou eigenlijk niet weten waarom, nu ik toch het gevoel krijg dat ik vanavond de ergste periode uit een emotionele golfbeweging gedurende de afgelopen zes dagen heb doorleefd. Ik hoop dat ze nog een tijdje kan blijven op de open afdeling. Ben ook een aantal voorstellen aan het bedenken voor haar om te doen hier in de stad Amstelveen, omdat ik weet dat zij zich vaak verveelt op de open afdeling.. In het begin was ik nogal terughoudend wat het bedenken van voorstellen en initiatieven betreft, maar ze mag als ze dat leuk zou vinden, ook best weleens wat meer in het zonnetje worden gezet. Traumatische ervaringen uit mijn schoolperiode (herbeleefde pesterijen waarbij lichamelijk misbruik werd gepleegd en delicten van meer intieme aard door zogenaamde vrienden voor ongeveer 15 jaar  tijd)  waren gedurende vele jaren verantwoordelijk voor tal van mislukkingen, angsten en een hardnekkig verlegenheidsprobleem aangaande het opbouwen van vriendschappen en relaties. Dat mag niet meer gebeuren, zeker niet in het contact met F. Ook haar leven was bovendien niet echt leuk tot nog toe, met vergelijkbare problemen als ikzelf heb ervaren. Dat kan ook anders gaan worden, en zou ook niet weten waarom dat niet zou kunnen, want we zijn duidelijk tweelingzielen van elkaar. Tweelingzielen zijn op zielsniveau volledig identiek aan elkaar en aan elkaar verbonden als je elkaar tegenkomt in het leven. Een onderbreking van het contact mag dan ook beslist niet te lang duren, omdat dit destruktieve  gevolgen heeft voor het leven van allebei…

Door negatieve energieen op de open afdeling is onze energetische verbinding drie keer verbroken geweest, en dan zak je allebei enige tijd erg diep weg. De laatste keer was enkele dagen geleden, en schrok me rot toen in een gesprekje tussen haar en mij en mijn persoonlijk begeleider op de afdeling, waarin ze onze vriendschap en diepere gevoelens weer opnieuw hardnekkig ontkende en andere dingen suggereerde die volstrekt niet klopten en ook erg hard overkwamen. Ik raakte even nogal gedesillusioneerd en emotioneel behoorlijk zwaar geschokt gedurende enige tijd, en NOG voorzichtiger en afstandelijker in de manier waarop ik met haar omging. Maar dat kwam omdat onze energetische verbinding tijdelijk verbroken was door negatieve beinvloeding en-prikkels op de afdeling. Ik weet echter uit 25 jaar ervaringsdeskundigheid in de psychiatrie wel degelijk of iemand de waarheid zegt of niet, maar ook wat er in mensen omgaat.  Ik zag na dat gesprek inderdaad dat ze nu mij als enige vriend had afgewezen, helemaal in zichzelf gekeerd en bijzonder bedroefd was. Heel naar om te zien, maar wel afstand gehouden, omdat het voor mensen altijd beter is om ZELF tot inzichten te komen. Ik wil een ander mens niet voor de voeten lopen, heb ik nog nooit gedaan in mijn leven, tenzij een ander mens me zelf om raad en steun vroeg…….

Kort geleden begon ze weer te verbeteren, nadat ze me haar excuses had aangeboden, in het kort, maar wel serieus gemeend. Vond ik wel erg goed van haar. Is ook logisch, want wie ons de afgelopen maanden heeft gevolg moet wel blind zijn om te ontkennen dat er tussen ons iets heel moois aan het ontstaan is, dat er diepere gevoelens tussen ons leven. Ik hoop ook dat dit proces door blijft gaan, en dat onze periode van toekomstig individueel ontslag en van elkaar afgescheiden zijn van zeer korte duur mag zijn, om geestelijke schade te  voorkomen. Ik heb gehoord dat ze toch weer wil gaan terugkeren in haar oude woonsituatie bij haar zus en dat ze staat ingeschreven  voor een eigen woonruimte. Misschien dat dat voor onze toekomst ook wel beter is, omdat we dan allebei buiten de sfeer van een kliniek leven en hopelijk alsnog onze droom – een relatie gebaseerd op zielsverbandschap en onvoorwaardelijkheid (heel uniek in onze samenleving en ook veel diepergaand dan standaardrelaties) – kunnen gaan verwezenlijken. Het klimaat in een kliniek lijkt me voor ons HSP’ers niet geschikt om iets met elkaar op te bouwen op dieper niveau. En dat kan zij ook best, ze is een hele knappe, lieve, maar voor haar leeftijd ook zeer intelligente paranormaal begaafde vrouw, die helaas niet echt goed wordt begrepen, serieus genomen en erkend door haar medemensen. Mogelijk dat het feit dat ze weer al dan niet tijdelijk bij haar zus gaat intrekken verband houd met een dieperliggend verlangen om later bij mij te willen intrekken als we wat verder zijn in onze opbouwfase…. Mocht dat zo lopen, ze is hier van harte welkom, en desnoods heb ik hier altijd nog een logeerkamer, een eigen kamer voor zichzelf, als ze dat zou willen. Ze heeft daar ook meer baat bij vanuit gezondheidsperspektief, omdat de reguliere ggz hulpverlening niet is toegespitst op hooggevoelige mensen, hsp’ers. Deze eigenschap wordt daar namelijk niet erkend, maar we hebben er allebei wel een leven lang ervaring mee, en bovendien wordt door sommigen mijn ervaringsdeskundigheid in de psychiatrie van meer dan 25 jaar nogal eens onderschat…….. Dus misschien toch nog een beetje hoop op betere tijden voor haar en voor mijzelf….. Ik ben het ook niet eens met de gangbare opvatting van de meeste ggz hulpverleners dat je je als patient in een kliniek alleen met je eigen zaken ,met je eigen problematiek mag bezighouden. Een erg ongezonde denkwijze vind ikzelf. Je kunt je problemen niet in je eentje oplossen, mensen hebben elkaar nodig, zeker lotgenoten!!

Als laatste, zelf heb ik sterke twijfels over de woonvorm beschermd wonen, omdat ik daar eigenlijk veel te goed voor ben.

Lieve groeten aan iedereen,

Boudewijn de Kat

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: