Wederzijds verlangen, verdieping band makkelijker na opname

 

Amstelveen, 29 december 2011 >> Straks heb ik nog een gesprekje met mijn persoonlijk begeleider hier op de kliniek. Over het algemeen kan ik het wel goed met hem vinden, maar ga hem wel vertellen dat ik niet ga kiezen voor de woonvorm beschermd wonen. Wel wil ik dan eerst een gesprekje aangaan met een aantal medebewoners uit het centraal wonen projekt (www.cwamstelveen.nl), om mogelijk resterende misverstanden uit de weg te ruimen…

Binnen de kliniek kan tegenwoordig over het algemeen vrij open gesproken worden over zaken zoals bijvoorbeeld telepathie. Heel veel mensen vertellen over hun ervaringen daarmee, en de ervaring leert met dat dit niet meer zo gauw als gekkigheid wordt bestempeld…

Wat mij persoonlijk betreft, al maandenlang hebben F. en ik een hele goede telepathische band, al heb ik wel tijden gehad dat ik weleens even twijfelde aan het waarheidsgehalte ervan. Maar gaandeweg, ook omdat ik er natuurlijk ook met andere mensen over heb gesproken over deze communicatievorm.

Vanmiddag toen ik terugkwam van een uitstapje aan het stadshart van Amstelveen liep ik door de grote huiskamer van de kliniek heen en zei toen F. gedag. Ze zei niet veel, maar keek me wel lachend en met een erg verliefde blik in haar ogen aan. Soms trekken we ons even terug op onze kamers, om even te rusten, waarbij ook vanavond weer een nogal emotioneel gesprekje ontstond langs telepatische weg. Ze stelde me een vraag, en ook een goede vraag. We kennen elkaar nu al ruim drie maanden en we weten allebei dat we tweelingzielen van elkaar zijn, en een hele diepe band met elkaar hebben opgebouwd. Maar dan wil je op een gegeven moment wel verder groeien in het contact, het contact verder verdiepen tot een onvoorwaardelijke liefdesrelatie, wat in deze vorm van tweelingzielenliefde ook wel wordt omschreven als een sitatie van eeuwig geluk, van eeuwig gelukkig zijn met elkaar. Alleen, probleem is dat zoiets realiseren op een opnamekliniek waar je bent opgenomen, een bijzonder lastige aangelegenheid is. Ze stelde voor om dit gegeven niet langer weg te stoppen, maar het voor mezelf te erkennen. En ik vind dat ze gelijk heeft, het wordt eigenlijk hoog tijd voor verandering, de vraag is alleen hoe, en op welke manier… Niet dat zoiets op een kliniek op den duur niet mogelijk is, maar het is wel een veel langere en ook een veel moeizamere weg, al was het alleen maar vanwege de grote hoeveelheid prikkels van de mensen hier op de afdeling, wat ons beiden onrustig kan maken…

Als wij na de opname weer samenkomen dan is de kans dat wij ooit nog in een opnamekliniek terecht komen zo goed als nihil. Mensen die er wat meer over willen weten, lees eens een boek over tweelingzielenliefde, bijvoorbeeld: “Tweelingzielen; vind je ware spirituele partner” , geschreven door Patricia Joudry en Maurie Pressman, uitgave Ankh Hermes in Deventer.

Ik hoop dat er een oplossing zal komen………

Groetjes van Boudewijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: