Eerste keer thuis eten na ruim drie maanden; gemengde gevoelens…

Vanmiddag al rond drie uur van de kliniek vertrokken richting huis, met als opdracht thuis eten. Dat had een goede kant, maar, wellicht omdat het de eerste keer was na lange tijd, ook een minder prettige kant. Zoiets brengt nogal wat emoties teweeg, omtrent de persoon waarmee ik een aantal maanden contact heb gehad die me heeft misleid en ook mijn gedachten heeft misleid waardoor ik in ook zelf in een verwarde toestand terecht kwam. Dat contact is al geruime tijd geleden officieel verbroken, en dat is ook maar beter zo. De persoon die mij dit heeft aangedaan was zelf mijns inziens zwaar psychotisch, meende een denkbeeldige relatie te kunnen onderhouden met een buitenlandse zanger, en ik geloofde haar in eerste instantie ook nog…totdat mijn ogen weer open gingen. Uit respekt voor haar privacy laat ik haar naam hier achterwege, maar erg eerlijk is het niet gelopen. Ik geloofde alles wat zij vertelde, ook dat zij financieel moeilijk zat. In goed onderling vertrouwen dacht ik haar toen zolang wat geld te kunnen uitlenen, maar kwam er later achter dat ik waarschijnlijk heel lang kan wachten op de terugbetaling ervan.

Wat ik gevoelsmatig wel goed weet en aanvoel is dat ik tijdens deze opnameperiode een tweelingziel heb ontmoet. Zij probeert al sinds onze eerste ontmoeting in september 2011 op spiritueel niveau om ons samen te brengen uiteindelijk. Gaandeweg zijn we er allebei achter gekomen dat die kans op een verder verdieping van ons officiele vriendschappelijke contact vrijwel zeker alleen mogelijk zal zijn buiten de muren van deze kliniek. Ik hoop van harte dat ze het voor elkaar krijgt dat zij weer in haar oude woonsituatie kan terugkeren, en anders is zij, als ze dat natuurlijk wat lijkt, tot het beschikbaar komen van een eigen woonruimte, ten alle tijden van harte welkom in mijn logeerkamer. Het is een aardige vrouw die in haar leven tot op heden, net als ikzelf ook nogal geisoleerd heeft geleefd en sterk is ondergewaardeerd door mensen die haar hebben gekend of nog kennen. Ze verdient zoveel beter dan dat, en is ook veel te goed om in afwachting van een eigen woonruimte in Amstelveen, een jaar of langer te moeten verblijven in een kliniek in Utrecht…. Ik begreep vanochtend uit haar bewoordingen dat het misschien toch gaat lukken om weer in die oude woonsituatie terug te keren…. Ik hoop het voor haar, en het zou de verdere verdieping in ons contact ook aanzienlijk vergemakkelijken…

Toen ik vanavond thuis was ging dat enerzijds wel, wel erg stil in huis…. Ik bedoel, de stoelen in mijn woning die zeggen niks terug…. Een medepatient merkte vanavond toen ik weer op de afdeling terug was, op dat alleen wonen eigenlijk iets heel onnatuurlijks is…..

Boudewijn de Kat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: