Tevergeefs bezoekje aan Flor op Spaarnepoort gesloten…

Amstelveen (thuis), 19 januari 2012 >> Sinds het vertrek van Flor naar de gesloten afdeling in Hoofddorp heb ik twee keer contact gehad met de verpleegpost van de gesloten afdeling in Hoofddorp, en het zou geen bezwaar zijn als ik later deze week een keer zou langskomen om Flor te bezoeken. Gisternmiddag voor het laatst contact gehad met de verpleegpost daar en de verpleegkundige die ik aan de telefoon had maakte geen bezwaar tegen mijn komst die avond en zei op laatst nog “Dan zie ik je vanavond wel verschijnen”. Gisterenavond in de vooravond ben ik toen vertrokken vanaf huis richting Hoofddorp, maar mijn bezoekje was tevergeefs. Tot mijn verbazing en grote schok werd mij toen in korte bewoordingen te verstaan gegeven dat ik niet binnen kon komen en voorlopig ook niet mag langskomen. Uiteindelijk maar weer teruggereden naar Amstelveen, maar leuk was het niet. Flor heeft het heel moeilijk met deze contactbreuk, dat was ook op De Amstelmere al duidelijk merkbaar… De problemen die zijn ontstaan vinden uiteindelijk wel hun oorsprong door andere mensen, die het altijd maar weer beter denken te weten dan hsp’ers zelf onderling…. Dat verdriet ook mijzelf, en m’n boosheid omtrent het beleid is nog altijd groot….

Aan het einde van vanochtend gesprekje gehad met mijn psychiater hier die het een en ander had uitgelegd, deels terecht, maar ook deels onterecht. Dit laatste houdt echter verband met het feit dat hsp mensen, hooggevoelige mensen anders in het leven staan, anders denken en ook anders met dingen wensen om te gaan, dan ‘gewone’mensen… Heb in dat gesprek nogmaals wel duidelijk proberen te maken dat de achteruitgang van Flor tijdens haar opname hier in Amstelveen niet uitsluitend te maken heeft gehad met een uitermate pijnlijke ervaring voor haar hier op de afdeling, maar dat het proces van achteruitgang nog eens in een versnelling terecht is gekomen sinds zij te horen kreeg afstand van mij te houden. Vanaf dat moment was haar achteruitgang in een stroomversnelling terecht gekomen, en helemaal toen ze hoorde dat mij datzelfde werd gezegd in een gesprek met een verpleegkundige op de afdeling. Het mag dan zo zijn dat het contact niet officieel verboden werd, maar wel afgeraden, oftewel ontmoedigd, en hsp mensen zoals Flor en ik vatten zulk soort ontmoedigende woorden zeer serieus op en zien het als een verbod. En dat doet een hoop, niet alleen met mijzelf, ook met Flor die toen helemaal instortte, enkele minuten nadat ze het had gehoord wat mij werd verteld in het gesprek met de verpleegkundige, jongstleden zondag, 15 januari. HSP mensen, of zij nou ziek zijn of niet, zij hebben elkaar nodig en hebben elkaars steun ook nodig, wat haar herstel alleen maar kan bevorderen, maar op dat punt denken ze in de psychiatrie helaas heel anders. In eerdere gesprekken met Flor maakte ze me duidelijk dat ik eigenlijk de enige persoon ben die haar door en door begrijpt, veel meer nog dan mensen uit haar eigen familiekring… Ze heeft verder ook geen vrienden. Het valt voor hooggevoelige mensen niet mee om op te boksen tegen het extreme overwicht van hen die zich deskundig menen te noemen. Deskundig zeker, maar niet op het gebied van hsp. Anders gezegd, zoals ik dat ooit eerder eens heb geschreven in een artikel, er bestaat wel degelijk een voor anderen onzichtbare tweedeling tussen hsp mensen enerzijds en ‘gewone’ mensen anderzijds, het is voor hen ‘overleven in de omgekeerde wereld’….. En, er moet toch iemand zijn die, nu zij daar zelf even niet toe in staat is, oprecht voor haar belangen opkomt?? Al is het, zoals een medepatient dat vanmorgen op de Amstelmere opmerkte, blijkbaar wel ‘vechten tegen de bierkaai’. Maar de moed opgeven? Nee, o nee, daarvoor heb ik niet alleen zelf teveel meegmaakt, ook teveel zien gebeuren en verkeerd zien gaan bij andere mensen die me uiterst dierbaar zijn, zoals bij Peggy en Mauries bijvoorbeeld….. Waarna de hulpverlening zich vervolgens begon af te vragen ‘hoe dat (hun overlijden) ooit heeft kunnen gebeuren ‘…….. Nee, voor zo’n onbegrepen en door zovelen sterk ondergewaardeerde vrouw als Flor, waar tussen mij en haar inmiddels een band is ontstaan die dieper gaat dan zovelen denken of willen geloven, het feit dat wij hsp’ers het wederzijds advies tot afstand nemen van elkaar hebben opgevat als een verbod, ligt niet aan ons, maar aan het gebrek aan kennis en inzicht bij de psychiatrie omtrent hooggevoelige mensen, die nu eenmaal anders in het leven staan en waarbij denkprocessen anders verlopen dan bij anderen. Daarom is het ook belangrijk om, nu ze dat even niet zelf kan, voor haar belangen op te komen en zonodig dingen te verduidelijken ten opzichte van het hulpverleningscircuit waarin wij beiden al jaren geleden terecht zijn gekomen…. Bovendien zijn wij beiden tweelingzielen, net als ieder mens op aarde ergens een tweelingziel op aarde heeft rondlopen. Een tweelingziel is iemand die in zeer vele opzichten identiek is aan zijn of haar wederhelft-tweelingziel, als het ware twee delen energie die samen een nieuwe grotere eenheid met elkaar vormen als ze elkaar eenmaal hebben ontmoet. Daarom is het ook belangrijk dat ze elkaar regelmatig zien en in elkaars buurt zijn…., omdat er anders een te groot beroep wordt gedaan op een ieders individuele energie-rezerves…. Ze vullen elkaar aan en versterken elkaar in alle opzichten. Er is ook een boekje, en misschien nog wel meerdere boeken, over geschreven over het aspekt tweelingzielen… Ik zal hierop later terugkomen, maar je kunt ook informeren bij de boekhandel, bibliotheek of zoeken op internet…. Wanneer tweelingzielen later samenzijn dan zal, nogal logisch, eeuwig geluk deel uit gaan maken van het leven van beide personen, maar ook een gezonde toekomst voor allebei.

Het bestaan van tweelingzielen is niet iets mysterieus of iets dergelijks, het is een natuurverschijnsel. Zoals een bekend natuurkundige ooit ontdekte, letterlijk alles is energie, of het nu gaat om objecten, de lucht om je heen, de muren van het gebouw waarin je verblijft, of wat dan ook. Alles is opgebouwd uit moleculen en ieder molecuul is eveneens energie, omdat zij anders niet kunnen bewegen, verbindingen kunnen aangaan met andere aangrenzende moleculen. Zo ook het menselijk lichaam bestaat uit energie, inclusief de hersenen, maar dat is iets waar ze zich in de psychiatrie helaas nog niet in hebben verdiept.

Wanneer tweelingzielen elkaar tegenkomen dan smelt de energie van beide personen als het ware samen en vormt samen een nieuw groter geheel. Een dergelijke verbintenis is in onze tijd in zoverre bijzonder, namelijk dat als beide personen zich in elkaars nabijheid bevinden de nieuw gevormde zielseenheid nooit uitgeput kan raken, omdat beide zielshelften elkaar in balans houden, elkaar energiematig blijven aanvullen. Ze vormen dan samen een ijzersterke eenheid met elkaar en dat betekent uiteindelijk ook een leven van duurzaam geluk ervaren en een sterke gezondheidstoestand voor allebei de personen, en het betekent uiteindelijk ook een staat van leven zoals deze in de oertijd nog heel gebruikelijk was, namelijk een geestestoestand die in de psychologie ook wel androgynie wordt genoemd. Dat betekent een evenwichtige balans tussen de ‘mannelijke’ en de ‘vrouwelijke’ pool in de hersenen, in de geest van beide personen, een vredig leven, vrij van conflicten en dergelijke, gebaseerd op onvoorwaardelijkheid…

Sinds het vertrek van Flor naar de gesloten afdeling in Hoofddorp is er nu echter een situatie ontstaan van een voor ons allebei bijzonder pijnlijke en niet echt heilzame opgelegde contactonderbreking, en afstand. Niet alleen door een bijzonder pijnlijke ervaring eerder deze maand, maar met name ook door ons plotselinge bericht, een door ons hsp’ ers als verbod gezien advies tot afstand bewaren tot elkaar, heeft dat ons beiden een bijzonder zware emotionele klap gegeven. Haar eerdere ervaring daarbij geteld leidde tot een toestand waarin ze zowel fysiek als geestelijk helemaal lamgelegd was, uitgeput was. We putten nu, vanwege de afstand en het geldende contactverbod, uit onze eigen individuele energierezerves, waarbij ook geldt dat degene die er energiematig het slechtste aan toe is, op afstand wordt gevoed door de persoon die energiematig beter in zijn of haar vel zit, in dit geval dus door mij. Je zou het kunnen zien als een vorm van wat wel Reiki op afstand wordt genoemd. Vooral in het begin, afgelopen maandag en dinsdag, was er heel veel extra energie nodig, en dat voelde ik ook, vooral gedurende de beide avonden, toen ik bij mijzelf een tijdelijke verzwakking van mijn eigen energie voelde, wat zich uitte in spierslapte en -zwakte, tijdelijke daling van de lichaamstemperatuur en een geestelijk lamlendig, lamgeslagen, soms een beetje duizelig gevoel, hetzelfde gevoel wat Flor met name moet hebben ervaren in die periode voorafgaande aan haar overplaatsing naar Hoofddorp en in de eerste dagen van haar opname daar. Dat voelde ik vooral afgelopen maandagavond en in mindere mate ook afgelopen dinsdagavond. Ze had deze extra energie zeker nodig om wat bij te kunnen laden, energiematig… En zo helpen tweelingzielen elkaar dus ook op afstand. Het is een natuurverschijnsel waarop je geen invloed hebt, wat onbewust plaatsvindt en wat volledig door natuurkrachten wordt geregeld.

Natuurlijk is het wel zo dat onze individuele energierezerves, zeker bij blijvende contactonderbreking tussen ons, niet onuitputtelijk zijn. Als dit een blijvende toestand zou zijn voor een te lange periode dan is het gezien onze hooggevoeligheid een zeer riskante zaak, omdat daarmee het risico voor het ontstaan van een heel ander ziektebeeld nogal voor de hand ligt bij beide personen, het ziektebeeld wat borderline heet…, voorafgegaan door een periode van volledig, tot op de bodem uiteput zijn, geestelijk en lichamelijk!

Tweelingzielen kunnen nu eenmaal niet langere tijd totaal afgezonderd van elkaar leven, dat is iets heel natuurlijks, en dus niet iets abnormaals voor het geval je zoiets mocht denken… Die afgescheidenheid veroorzaakt bij ons soms heftige periodieke emoties, ook bij mij, en dat is ook gezond en nodig, al zou het me niks verbazen als Flor daar in Hoofddorp ‘rustgevende’ medicatie in te hogere doseringen krijgt toegediend. Deze onderdrukken juist de gezonde menselijke emotie, en die moet er toch echt uit, voor haar eigen welbevinden, maar ook om een mogelijke terugval in zwaardere vormen van depressiviteit te voorkomen. Moge dit een waarschuwing zijn voor de hulpverlening in Hoofddorp, als ze dit mochten lezen….

Ter verduidelijking van wat er zich hier heeft afgespeeld hier, heb ik eergisteren, vlak na de buslichting, de correspondentie met mijn psychiater en een begeleidende brief opgestuurd aan de verpleegpost in Hoofddorp, in de hoop daarmee een en ander te verduidelijken voor hun, zodat ze de situatie mogelijk beter begrijpen. Ik heb nu in mijn agenda genoteerd dat ik over een week, dus volgende week woensdag, wederom contact op ga nemen met de verpleging daar, in de hoop dat het dan alsnog mogelijk is om F. op te zoeken. Toch vind ik deze gang van zaken wat vreemd, en de manier waarop ik door de verpleging in Hoofddorp werd afgepoeierd, zonder enige vorm van uitleg, Het zou zowel voor F. als voor mijzelf jammer zijn als de noodzakelijke onderbreking van ons contact langere tijd gaat duren. Ik word door de verpleging in Hoofddorp nog altijd niet voor vol aangezien, nee, mijn moeder omschreef deze gang van zaken, en de botte weigering tot toegang van de betreffende verpleegkundige als ronduit onbeschoft. De visie van hooggevoelige mensen (die zich bovendien op een veel hoger niveau van bewustzijn bevinden dan andere mensen!) wordt door de leiding niet goed begrepen en serieus genomen. Dat is heel erg. Ik weet niets af van de actuele toestand van Flor, en nog van zoveel meer dingen aangaande haar.

Flor heeft het heel moeilijk, emotioneel, met onze contactbreuk, wat al duidelijk merkbaar was op de Amstelmere. Dat is niet bevorderlijk voor haar herstel, integendeel zelfs. Dat verdriet mij enorm en maakt nog altijd dat ik boos ben op een beleid, wat haar geen goed doet. Anderen denken het altijd weer beter te weten dan zijzelf en van mij. Natuurlijk valt de visie van anderen dat zij rust nodig heeft zeker te respekteren, laat daarover geen misverstanden bestaan, maar hoe kan iemand die emotioneel gekrenkt is nu tot rust komen. Medicatie alleen, nee, dat werkt hier niet, die onderdrukt alleen maar haar gezonde emoties. Ze mist ons contact heel erg en dat werkt ook haar herstelproces tegen. Zij wordt pas echt rustiger zodra we elkaar weer mogen zien, ik hoop toch echt voor haar op de kortere termijn…..

Ik werd vanmiddag nog gebeld door de patienten vertrouwens persoon in Hoofddorp, en hij wenste mij heel veel sterkte in deze eenzame en onzekere tijden, en gaf me de tip om contact op te nemen met de patienten vertrouwens persoon van de Amstelmere. Lijkt me toch goed om eens een praatje met haar te maken… Ik ben als hsp’ er toch van mening dat het belangrijk is dat Flor en ik elkaar regelmatig blijven zien en dat dat haar herstel alleen maar bespoedigd, en bovendien vergemakkelijkt. Daarnaast vind ik het beleid op de gesloten afdeling in Hoofddorp veel te streng en heb moeite met de manier waarop ze me te woord hebben gestaan. Maar maak dit alles nu maar eens duidelijk aan een hulpvelener, die begrijpt ons hsp’ers niet echt, en door mij in Hoofddorp voorlopig te weigeren kiezen ze daarmee ook voor een moeizamer en langduriger herstel van Flor. Hun woorden dat ik voorlopig niet welkom ben als bezoeker klinkt alsof dit voor lange tijd geldt, en dat zou bijzonder spijtig zijn…Erg onhandig. De hardheid is ook binnen de ggz toegeslagen. Het is desgewenst aan Flor zelf om protest aan te tekenen tegen het feit dat ze geen bezoek van mij mag ontvangen, dit kan zij doen via de patienten vertrouwens persoon, aldus de pvp er die me vanmiddag belde.

Ik heb inmiddels een mailtje gestuurd aan Marga van Wiggen, pvp ‘er van De Amstelmere, om het probleem van mij en Flor bekend te maken, en haar verzocht om een gesprek hierover.

Ook op de gesloten afdeling was het al zo dat Flor en ik van elkaar afgezonderd werden, toen ze ineens werd overgeplaatst naar de daarboven gelegen open afdeling D1, en toen ik vervolgens van de psychiater eindelijk een vrijhedenschema kreeg, maar dan wel op de voorwaarde dat ik niet op bezoek mocht gaan op de open afdeling D1. Flor heeft toen van haar kant een of twee keer de gesloten afdeling kunnen bezoeken, maar werd daarna zelf ook niet meer toegelaten….op een keer na, toen zij wat wilde ophalen in de creatieve ruimte op de gesloten afdeling. We keken elkaar aan, Flor lijkwit en met tranen in haar ogen, want we misten elkaar ook toen heel erg….. Het blijft toch een volstrekt verwerpelijke zaak, dat een psychiater en verpleegkundige zich met medicatie en gesprekken bezig houdt is prima, niks mis mee, alleen wanneer zij ook druk gaan uitoefenen op  het privecontact tussen twee mensen, nou echt, dat gaat me veel te ver. Je mag dan opgenomen zijn, een patient is niet alleen maar hulpbehoevend, maar ook nog eens mens. Wat mensen prive met elkaar hebben, dat is iets waar de hulpverlening zich niet mee bezig zou behoren te houden. Dat is bovendien de verantwoordelijkheid van twee mensen onderling, en niet die van de hulpverlening. Daarmee, met dat negatieve druk uitoefenen, dan wel mensen van elkaar scheiden, help je mensen niet, nee, je verergert daarmee juist hun toch al slechte gezondheidstoestand door hun emotioneel te beschadigen… Ik vind dat dat niet kan, niet mag, hoe goedbedoeld voor een buitenstaander dit ogenschijnlijk ook moge lijken…..

Ik sta in dit verhaal tot nog toe weliswaar nog vrij alleen, Flor heeft net als ikzelf, al zo’ n rottig en onbegrepen, sociaal geisoleerd leven achter haar liggen, wordt het niet eens tijd om van haar weer een gelukkig mensen te maken en daarmee ook van mijzelf? Haar welzijn en leven is me  veel waard. Het mensonterende huidige contactverbod (puur gebaseerd op zo’ n destruktieve drijfveer als Angst vanuit de hulpverlening) tussen ons moet van tafel. Ik hoop dat dat gaat lukken via de aktiviteiten die ik momenteel probeer te ondernemen…. En anders is er, zoals onlangs een goede vriend opmerkte, altijd nog de mogelijkheid om in contact te gaan met……de rechter (en een goede advocaat)…..

Boudewijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: