Moeizaam verlopen telefoongesprek met Flor , aanzienlijk slechtere emotionele toestand, alsnog hoop op betere tijden

Amstelveen, woensdag 14 maart 2012 >> Gisterenavond toen ik weer even thuis was heb ik dan eindelijk voor het eerst sinds twee maanden weer een gesprek met Flor gehad over de telefoon. Ze klonk erg suffig en heeft of krijgt nieuwe medicijnen, zwaardere medicijnen, waar ik al bang voor was. Dat doet haar namelijk helemaal niet goed. Er is veel gezegd, en op laatst gaf ze ook aan dat ze me iets wilde zeggen wat er bij haar speelt, maar ze durfde het niet echt. Ja, dat kan natuurlijk van alles zijn, en vraag me dan af of er in de tussentijd iemand anders op haar pad is gekomen waarmee het klikt, als je begrijpt wat ik bedoel. Het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn dat ze toch zwanger is geraakt toen ze werd misbruikt. Al geruime tijd geleden vertelde ze me volkomen begrijpelijk dat ze zich zorgen maakte over hoe in een dergelijk geval verder te gaan en voor het kind te zorgen. Nou ja, als inderdaad zou blijken dat dat echt zo is, dan zouden we daar toch samen voor kunnen zorgdragen? Maar ik kan me levendig indenken dat het iets afschuwelijks en buitengewoon pijnlijks is om in verwachting te raken door iemand die je misbruikt heeft. Toen ik dat nieuws destijds hoorde was ik er kapot van, maar wel goed dat ze het met me gedeeld heeft…

Ik merkte duidelijk een afzwakking , een slechter geworden band tussen mij en Flor, en dat is eigenlijk te danken aan de ggz die ons al vanaf het begin uitelkaar wilde hebben. Mijn moeder had dat bij aanvang van mijn opnameperiode op de gesloten afdeling in Hoofddorp al gehoord. Nu leven we alweer twee maanden afgezonderd van elkaar, Flor dacht lange tijd dat zij mij moeilijkheden zou hebben bezorgd, en ik heb geprobeerd deze gedachte uit haar hoofd te praten. Integendeel, het contact met haar heb ik juist als bijzonder en waardevol ervaren. Flor dacht dat ze in mijn aanwezigheid gespannen was, maar dat is het nu juist met hsp, hooggevoeligheid, want het feit dat ze dat voelde kwam niet door mij persoonlijk, maar juist door de samenstelling van de groep, de patienten op de open afdeling in zijn geheel maakte dat niet alleen Flor, maar ook ikzelf mij gespannen voelde. En zo leven er verschillende misverstanden, mogelijk dat ze zich ook laat beinvloeden wat haar gedachten betreft door andere mensen, zogenaamde ‘ hulpverleners’ en mogelijk ook anderen. En dat terwijl het juist belangrijk is om naar je eigen hart, je eigen innerlijke stem te luisteren dan naar dat wat anderen je proberen wijs te maken.

Wellicht doe ik er goed aan om dit, deze punten, nog eens in briefvorm voor haar uiteen te zetten en op  te sturen. Ik ga daar ook vanmiddag mee aan de slag als ik weer thuis ben. De nieuwe medicatie doet haar ook geen goed, en was er eigenlijk al bang voor dat dat zou gebeuren. Haar denken is totaal anders geworden, en het lijkt wel alsof ze alle leuke dingen en alle leuke ervaringen tussen ons totaal vergeten is, en zich veel te veel richt op negatieve ervaringen uit het verleden. Het is juist veel gezonder om te leren dat negatieve denken los te laten en je juist te richten op de positieve ervaringen. Ze voelt wel degelijk diepere gevoelens naar mij toe, zoals dat vaak is gebleken tijdens ons persoonlijke contact, alleen de sfeer op de afdeling was ongunstig om dat proces te vervolmaken helaas. Alleen is het helaas zo dat ze momenteel vast zit in wat ze al eerder heeft gehad, namelijk de voor de ‘ wederhelft ‘ zo bijzonder pijnlijke “ ontkenningsfase” wat haar  gevoelsleven en ook haar gevoelens naar andere mensen toe betreft. Ook het feit dat zij hier op de open afdeling sexueel werd misbruikt maakt het voor haar alleen maar NOG moeilijker om diepere, intiemere relaties met mensen aan te gaan, en dus ook met mij. Ik hoop dat er verbetering in die situatie gaat komen, al is het wel zo dat ik nu, zo kort voor mijn verjaardag van 18 maart aanstaande, in emotioneel opzicht een van de zwaarste en meest pijnlijke periodes van mijn leven doormaak, en dat is NIET leuk…

Het is jammer dat onze band is verzwakt, althans, zo lijkt het, alhoewel ik mij afvraag of dat ook niet door de medicatie komt. Met een zekere weemoed stromen geregeld al onze leuke ervaringen van tijdens onze opnameperiode door mijn hoofd heen, en het is zo jammer dat de omstandigheden op de afdeling zelf en de onhandige manier van hulpverleners en mogelijk ook derden, tot deze achteruitgang in de diepgang van onze band hebben geleid en voor veel problemen hebben gezorgd. Ik hoop van harte op een herstel van de band, zoals die voor haar overplaatsing terug naar Spaarnepoort gesloten, was. Ik vind dat de ggz, die in het geheel niet is gespecialiseerd op het gebied van hooggevoelige mensen, evenals die vreselijke knul die Flor misbruik heeft, samen verantwoordelijk zijn voor de grote emotionele schade richting mij en Flor en mogelijk ook tot een totaal verkeerde beeldvorming omtrent mij, richting Flor. Het zou beter zijn voor haar als zij zich ervan bewust wordt dat het passief overnemen van dingen en adviezen die zij van derden ontvangt en te horen krijgt, naast zich neer zou kunnen leggen, en leert om naar haar eigen gedachten en gevoelens te luisteren. Het advies wat veel hooggevoelige mensen krijgen, is “Leer te leven vanuit je HART (je eigen gevoel), in plaats vanuit het HOOFD, vanuit het denken.” In onze cultuur wordt dit laatste, het leven vanuit het HOOFD, het denken, iets wat voortkomt vanuit ons EGO , sterk gestimuleerd, aangeleerd, maar het is geen gezonde manier van leven, en allesbehalve bevorderend voor de mate van ons welzijn, voor de geestelijke gezondheid…

Nogmaals, ik hoop op een herstel van de diepgang van onze band in de toekomst. Het is erg verdrietig dat dit nu niet meer zo is en dat dit probleem is veroorzaakt door het ggz uiteen-drijvingsbeleid en die knul die Flor op een afgrijselijke manier heeft misbruikt. Ik hoop toch weer in contact te kunnen komen met Flor. Ze zou eigenlijk liever willen afspreken zonder al die mensen op de chaotische Spaarnepoort afdeling van de GGZ. Ikzelf eigenlijk ook. Ik hoop haar toch weer te mogen opzoeken, heb nu een behoorlijk zware emotionele terugvalfase, waarvan ik niet weet hoe lang deze gaat duren en hoe deze zich verder gaat ontwikkelen. Flor heeft toen tijdens haar opnameperiode hier op de open afdeling ook een fase gehad waarin ze het niet meer zag zitten en ging nadenken over manieren een einde te maken aan haar leven. Tweelingzielen kunnen als ze elkaar eenmaal hebben ontmoet in dit leven, ook eigenlijk niet missen. We zijn allebei met elkaar verbonden via een gemeenschappelijk energieveld, een gemeenschappelijke Ziel, en deze verbindt ons met elkaar. Als een van beiden besluit het contact te verbreken of ergens anders een partner zou vinden, dan heeft dit uiteindelijk tot gevolg dat beide tweelingzielen in een langdurige emotionele crisistoestand terecht komen, met alle mogelijke gevolgen vandien… Ik hoop dus dat de situatie zich herstelt, proberen te overleven in deze vrij langdurig tussenfase, al is de onzekerheid momenteel wel erg groot. Toch is het een natuurwet die zegt dat als tweelingzielen elkaar in dit leven eenmaal zijn tegengekomen, dan zullen ze later weer samenkomen. Ontkenning van je gevoelens maakt dat je jezelf daar niet lekker onder voelt en daar emotioneel ook onder gaat lijden, maar datzelfde geldt evenzeer voor zijn of haar wederhelft. Ik neem haar geenszins iets kwalijk, omdat ik weet dat de meeste hooggevoelige mensen (hsp’ ers) in de ontkenningsfase terecht zullen komen wat de gevoelens betreft. Aan de andere kant is het natuurlijk wel zo dat je dan nooit een diepere vorm van contact of relatie met iemand kunt aangaan. Het is loodzwaar maar toch, de enigste manier om deze situatie te veranderen in positieve richting, is om juist WEL het contact aan te gaan met hem of haar die je wederhelft is… Ik weet nog heel goed dat ze op een gegeven moment op de afdeling in het openbaar letterlijk heeft gezegd wat ze voor mij voelde. Jammer alleen dat de totale sfeer op de afdeling toen zo druk en onrustig was, die spanning kwam echter niet door mij persoonlijk…

Ik heb besloten om dit jaar weinig of niets aan mijn verjaardag van zondag 18 maart aanstaande te doen, gegeven mijn huidige emotionele beladenheid in deze fase. Wel proberen wat afleiding te zoeken, en maar hopen dat de energie ervoor zal zorgen dat alle problemen tussen haar en mij, die uiteindelijk door buitenstaanders zijn veroorzaakt, in de toekomst weer zullen herstellen. Jammer ook dat er twee maanden lang geen direkte mondelinge communicatie tussen ons heeft kunnen plaatsvinden, want dat versterkt alleen maar de verkeerde beeldvorming omtrent mij als mens en het feit dat de band is afgezwakt. Ben eigenlijk op dit moment even behoorlijk boos en diep verontwaardigd ten aanzien van de ‘ hulpverlening ‘ in Hoofddorp, die het bezoekverbod hebben opgelegd aan mij. Zoals ik al dacht, en wat ook duidelijk werd is dat het NIET Flor is geweest die zoiets had voorgesteld. Dat is een hele gemene, rottige streek van hun geweest. Maar de emotie overheerst momenteel… Ik laat het maar weer over me heen komen…

Groeten van Boudewijn…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: