Verhelderend gesprek vanmiddag, rustige avond…

Haarlem, donderdag 31 mei 2012 >> Vanmiddag een verhelderend en duidelijk familiegesprek gehad met mijn behandelaar erbij. In een relatief korte periode voorafgaande aan deze opname was ik nogal onrustig, en het werd toch duidelijk dat het hier met name zuiver lichamelijke onrust is geweest, veroorzaakt door carbamazepine, in mijn geval de verkeerde medicatie, die ik nu gelukkig al enige tijd niet meer gebruik. Bij de laatste meting van de Depakine-spiegel bleek deze goed te zijn, maar het is ook goed dat ze het nog een keer willen controleren.

Daarnaast is vandaag al gestart met het uitbreiden van mijn vrijheden. Tot voor vandaag kon ik alleen onder begeleiding van iemand van de hulpverlening naar buiten. En nu mag ik daarnaast ook zelfstandig naar buiten, drie keer een half uur per dag. Dit verloopt ook heel goed, maar ook dat komt aangezien ik me vele malen rustiger voel van binnen, lichamelijk en geestelijk. In dit geval echt een goede stap dat ik ben overgestapt naar Depakine. Maar ook later is het wel belangrijk dat die dekapinespiegel met een zekere regelmaat gecontroleerd moet worden, en ook belangrijk is dat ik zelf aangeef als ik het gevoel heb last te krijgen van bijwerkingen dat ik dit bespreek met de behandelaar, of dit nu hier in Haarlem is of in Amstelveen…..

Op korte termijn gaan mijn begeleider hier en ik om de tafel zitten om een nieuw signaleringsplan op te stellen. Het oude signaleringsplan, wat al heel oud is, komt daarbij, lijkt mij, te vervallen…

Ik heb begrepen dat binnenkort de waarde van de depakine opnieuw wordt gemeten, om er toch zeker van te zijn of die waarde goed is. Volgende stap is dat het trajekt naar Amstelveen wordt geaktiveerd, wat betekent een niet al te langdradige, tijdelijke opname op de open afdeling, van bijv. ongeveer een maand.  Niet hier, maar in mijn woonplaats Amstelveen. Dat maakt het voor met name mijn moeder en haar hoge leeftijd gemakkelijker om me te komen opzoeken (ik zit nu hier in Haarlem, en dat maakt dat ik haar maar weinig zie, heb kunnen zien). Daarnaast verblijf ik liever in mijn eigen woonplaats en eigen vertrouwde omgeving dan hier, waar de verveling ook begint toe te slaan. En dan is er ook nog de mogelijkheid van het naar huis gaan, waarbij ik denk ik zelf ook een aktieve bijdrage kan leveren aan het informeren van de bewoners van het centraal wonen projekt waar ik woon, zo duidelijk mogelijke informatie, en een persoonlijk gesprek met iemand uit die woongroep. Ik denk dat het wat dat betreft ook het beste is dat ik daar zelf sturing aan geef; ik kan zelf heel veel meer bereiken in het leven dan menigeen denkt/verwacht.

Wat dat informeren van bewoners betreft, ik verwacht daarbij minder problemen dan menigeen momenteel denkt en inschat. Mensen zijn, aangezien er al weer heel wat tijd overheen is gegaan sinds de brand, denk ik al een stuk verder gevorderd in hun proces, wat het verwerken van angsten betreft… Ik ben niet langer bang meer voor negatieve kritiek van buitenaf… Wat de nog resterende angsten van bewoners betreft kan ik daar gerust in meegaan, de dialoog erover aangaan, maar er zijn ook grenzen. In het verleden sinds de brand zijn er ook periodes geweest dat ik heel duidelijk het gevoel had te zijn gedegradeerd tot een object wat louter dienst deed om de Angst van sommige buitenstaanders volledig te compenseren. De oplossing voor de uiteindelijke KERN van angsten (angsten, verband houdende met de brand bedoel ik in dit voorbeeld met name…) is toch iets wat mensen op individueel niveau alleen maar voor zichzelf kunnen oplossen. In alle redelijkheid dacht ik er toch goed aan te doen dit nog even te vermelden in dit verhaal… Ik geef om ieder mens en dier op aarde, wie het ook is, en dus ook om iedere medebewoner van ons centraal wonen projekt in Amstelveen, waar mijns inziens nog zoveel meer van te maken valt dan tot nog toe gebruikelijk..

Ik heb in deze opnameperiode wederom heel veel dingen geleerd, dingen die ik hier niet nog eens wil herhalen, maar ben er wel sterker uit gekomen, gevoelsmatig. Dat sterkt ook mijn vertrouwen in een betere toekomst, een gelukkige toekomst en een aktiever sociaal leven… Op korte termijn wordt er dus een nieuw signaleringsplan gemaakt, en dat is ook goed. Maar daarnaast zou het ook niet reeel zijn te ontkennen dat ik in deze regio weinig mensen ken, dat ik verlang naar mijn bestaande sociale netwerkje, aanwezigheid van mijn hond Debby en het rustig aan opnieuw opbouwen van die contacten die de achterliggende maanden vooral verloren zijn gegaan. En ik denk tijdens het schrijven hiervan ook aan mijn moeder, een oudere vrouw van 81 jaar die ik waar nodig ook wil bijstaan en helpen met allerhande praktische dingen….. En wat te denken van mijn vriendschap met Floor, wie weet kom ik haar ook weer eens tegen in de niet al te verre toekomst…. Ik ben in ieder geval blij met het feit dat Amstelveen weer wat dichterbij lijkt te komen. In deze stad liggen mijn wortels, niet hier in Haarlem. Dit laatste even los gezien dat ik Haarlem helemaal niet zo’n onaardige stad vind om eens een dagje te winkelen, en als tweede stad om te wonen, veel leuker dan Amsterdam. Op termijn wil ik, maar dan als bezoeker, nog weleens de afdeling hier komen bezoeken…

Ik heb een goed contact met medepatienten, al begin ik voor mijn gevoel wel duidelijk te vereenzamen ten opzichte van de stad en de regio waar mijn uiteindelijke wortels liggen. Ik heb geprobeerd in dit berichtje zo duidelijk en open mogelijk te zijn…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: