Positievere momenten, maar ook wanhopige momenten…

Amstelveen, maandag 2 juli 2012 >> Daarnet nog even in het archief gekeken en een verhaal teruggelezen wat ik op 14 maart had geschreven over een nogal tegenvallend telefoongesprek destijds met Flor, en als ik daaraan de gesprekspoging van 24 juni tel, dan voel ik me toch even beduidend minder, en vraag ik me van alles af. Door de contactonderbreking raakte ik dusdanig geestelijk verlamd dat ik langere tijd nauwelijks in staat was om aktie te ondernemen en contact te leggen met Flor. Nu komt, behalve de  emotie, vooral ook de enorme boosheid eruit betreffende het feit dat zij en ik destijds uitelkaar zijn gehaald door de ggz. Ik heb hierover een verslag geschreven wat ik morgen hier op de afdeling wil geven aan de psychiater en mogelijk nog een andere hulpverlener. Ik kan de pijn, gepaard gaande met het contactverlies, de tamelijk afstandelijke en hard overkomende contactweigering met Flor onlangs over de telefoon om onduidelijke redenen, maar vooral het feit dat we door toedoen van de ggz elkaar verloren lijken te zijn, maar nauwelijks verdragen… Zoiets is, wanneer het om tweelingen-zielsverwantschap gaat ook iets, een ervaring, waarvan bekend is dat dat, zolang het  contact niet hersteld is, ook voor altijd bij je blijft. Anders gezegd, het is iets wat nog veel dieper gaat dan het op zich al pijnlijke afscheid van Peggy na haar overlijden, en ook iets waar je nooit overheen kan komen…

Iedere contactmogelijkheid met Flor lijkt onmogelijk te zijn, en vraag me af waarom eigenlijk. Met elkaar praten dat hoeft helemaal niet zo zwaarwichtig zijn, maar het kan wel mogelijke misverstanden, mochten deze er zijn, uit de weg ruimen. Maar mijn boosheid omtrent het ggz beleid aangaande Flor en mij is iets waar ik verschrikkelijk boos om ben. Het is zo zonde dat dit zo gelopen is, eeuwig zonde, en hoop echt dat er verandering in de situatie komt… Vroeger konden we zo goed met elkaar overweg, een hele bijzondere band, en ik kan het ook niet helpen dat ik door mijn toestand totaal verlamd raakte om iets te doen, en uiteindelijk weer opnieuw moest worden opgenomen. Wat Flor betreft, ik ben allerminst boos op haar, ze heeft eveneens zware klappen te verwerken gehad, die ze niet heeft verdiend!!! Maar teleurgesteld in haar, ja, dat ben ik op dit moment van schrijven nog wel, hopend op een verbetering en oplossing van de situatie. Die negatieve en afwijzende opstelling komt hard aan, is ook niet echt reeel, gezien het mooie contact van vroeger. Het zou zo mooi zijn als ze erin zou slagen ook eens stil te staan bij de vele positieve ervaringen van toen, in plaats op de negatieve dingen.

Toen we nog samen waren op de afdeling begon ik me ook steeds meer te verheugen op de tijd na onze opname, want een contact van een dergelijke kwaliteit en een dergelijke dynamiek erin, dat doet ons beiden goed, het geeft je het gevoel een completer mens te zijn. Dat kan alsnog herstellen. Het uiteendrijvingsbeleid van de ggz zal dan weliswaar een gevoelig plekje zijn, maar dat kan als het contact weer hersteld zou worden, op de achtergrond komen te staan. De positieve kanten van het contact tot en met 16 januari jl. kunnen wel degelijk weer terugkomen, al denk ik op dit moment van schrijven wel dat dat nog enige tijd kan gaan duren, gezien de toestand van Flor. Ik weet daar helaas weinig vanaf, allemaal zo geheimzinnig. En als je niet met elkaar kunt praten dan heb je toch ergens het gevoel klem te zitten. Vanwaar die Angst, vraag ik me nu eigenlijk af? Wat is er gebeurd dat de Flor van nu een hele andere Flor lijkt te zijn dan voorheen? Wat heb ik misdaan? Ik heb ons contact altijd gezien als waardevol en kostbaar, een vriendschap voor het leven… Dat doe ik, ondanks alles, echter nog steeds. Een klein beetje hoop op verandering van de situatie. Wel goed dat de enorme boosheid richting de ggz eruit komt, en ben niet bang voor een mogelijk pittige diskussie meer… Maar het idee, het risico dat ik Flor nooit meer zou kunnen gaan zien en spreken, nee, dat is iets wat me teveel zou worden. Ik zou dat niet kunnen dragen en continu blijven wanhopen t.a.v. het leven…, het overleven in deze wereld.  Toch probeer ik juist ook in deze tijd positiever in het leven te staan, maar dat gaat nu eenmaal ook met ups en downs gepaard… Ik doe er wel mijn uiterste best voor…

Het artikel waarover ik daarnet sprak ga ik morgen overhandigen aan mijn psychiater… Ik wil graag vrienden blijven met Flor, als dat mogelijk is. Onze band lijkt beschadigd te zijn en vraagt om een oplossing…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: