Uitstapje gemaakt per bus, leerzame boeken aangeschaft, minder goede stemming.

11 juli 2012 > Vanmiddag ben ik even met de bus naar het Stadshart van Amstelveen geweest, en daar een beschermhoesje gekocht voor mijn mobiele telefoon. Mijn telefoonabonnement is opgezegd en ik bel nu weer prepaid, met als aanbieder Lycamobile. Bij hun bel je vanaf je mobiel voor iets minder dan 7ct. per minuut met vaste nummers binnen Nederland. Dat is aanzienlijk voordeliger dan bij andere aanbieders die, hierbij vergeleken, belachelijk duur zijn, ongeveer 30ct. per minuut. Dat scheelt aanzienlijk in de kosten. Het was wel weer even wennen om per openbaar vervoer te reizen, al viel de wachttijd op de heen- en terugreis gelukkig heel erg mee. Bus 165 rijdt helaas niet meer. Voorheen kon ik met deze bus, die een halte heeft schuin voor de ingang van de Amstelmere, rechtstreeks naar mijn woning rijden, alwaar hij vlak voor het flatgebouw stopte. Nu is het een hele onderneming om per openbaar vervoer naar mijn huis te komen. Eerst met de bus of lopend naar de halte op de Ouderkerkerlaan en dan vervolgens met de metro naar halte Zonnestein, en van daaruit lopend naar mijn woning, ongeveer een kwartier lopen met zware tassen e.d. Nee, dan is een auto toch gemakkelijker in dit geval, vooral in de wintermaanden.

Verder heb ik bij de boekwinkel in het Stadshart een aardig boek gekocht, met de titel “Het hart van de ziel” , om je bewuster te maken van je emoties en hoe ermee om te gaan. Heb al een stuk eruit gelezen, en het is erg leerzaam. Vanavond voelde ik weer een lichte terugval in mijn stemming, ook weer een emotie, en misschien dat ik nog wat aan dat gekochte boek heb, aangezien er ook diverse oefeningen in staan beschreven, waarmee je je tevens bewuster wordt van je lichaam en waar vandaan de emoties precies komen, en wat dat vervolgens betekent. Het zou weleens een leerzaam boek kunnen zijn.

Een ander boek wat ik heb aangeschaft gaat over het herprogrammeren van je onderbewustzijn, en ook dat lijkt me erg interessant.

Afgelopen maandag heb ik een aardige brief verstuurd aan Flor, die ze als het goed is vandaag of anders een dezer dagen zal ontvangen. Een brief met een positieve opzet en met eveneens positieve bedoelingen. Het is jammer dat we al zolang geen contact meer hebben gehad, maar dat hoeft toch niet te betekenen dat je daarom een contact beeindigt? De boosheid omtrent het ggz beleid wat ons uitelkaar heeft gehaald is ook gebaseerd op pure Angst vanuit de hulpverlening, die dan bang is dat een goede wat diepere band tussen mensen schadelijk is. Natuurlijk, ik ben het ermee eens dat een kliniek niet is bedoeld voor intiemere contacten tussen mensen in de lijfelijke betekenis van het woord, maar als mensen elkaar op geestelijk vlak dichter naderen en wanneer beide mensen daar allebei tevreden mee zijn en het graag willen, dan is er op zich niks aan de hand. Dat is dan de verantwoordelijkheid van de mensen waarom het gaat, en daar zou de hulpverlening zich eigenlijk niet mee behoren te bemoeien. Ik heb al eerder aangegeven dat ik het niet eens ben dat een dichtere band tussen mensen op geestelijk vlak de gezondheid en het herstel zou tegengaan,dat is pure onzin. De natuur regelt dat in een gezonde verstandhouding  tussen twee mensen, helemaal vanzelf, van nature. En, indien van toepassing, in een gezonde verstandhouding tussen twee mensen die meer voor elkaar voelen, heerst heus wel het besef dat zoiets als sexualiteit iets is voor NA de opname-periode, maar niet voor in een kliniek!! Daar is immers nog alle tijd voor…

Het ontmoedigen van contacten tussen mensen, zoals dat Flor en mij is overkomen maakt mensen ook Angstig voor het leggen en onderhouden van contact, en werkt als zodanig averechts. Ik denk dat dat ook misschien wel de belangrijkste aanleiding voor Flor is geweest dat ze blijkbaar doodsbang is (gemaakt) voor het leggen van een nieuw  contact.

Vanochtend bij de dagopening stoorde ik me nogal aan een opmerking van de verpleging die de gespreksgroep begeleidde, dat de afdelingsmanager had bepaald dat mensen niet de dicht met elkaar om moeten gaan. Zolang dat gaat om hechte omgang in de lijfelijke betekenis van het woord kan ik daar zeker in meegaan, maar wanneer diepere banden zich op geestelijk niveau ontwikkelen dan is dat iets wat de natuur zelf regelt. Het is heel onnatuurlijk en, zoals Flor en ik dat helaas hebben moeten ervaren, uitermate pijnlijk en schadelijk als de hulpverlening zich daarmee gaat bemoeien. Dat is juist hetgeen mij kwaad maakt. Het contact tussen mij en Flor is volkomen lamgelegd, iedere contactmogelijkheid onmogelijk gemaakt, met alle gevolgen vandien. Zooo jammer en verdrietig, zoiets, het ging juist zo goed, nu lijkt het er op dat we weer opnieuw moeten beginnen contact te leggen en een band op te bouwen. Echter, ik weet dat, als ook Flor daar uiteindelijk voor zou kiezen, dat we er geen spijt van zullen krijgen. De geschiedenis heeft aangetoond dat ons contact heel bijzonder is, gebaseerd op zielsverwantschap, en dat is een buitengewoon kostbaar iets!!! In dat geval zal het contact al gauw weer op het oude hoge niveau komen, na ons ontslag wellicht, waarbij het gemeenschappelijke trauma van Flor en mij, de pijn van het leed wat ons is bezorgd, langzaam maar zeker weer steeds meer op de achtergrond zou komen te staan. Maar of het gaat lukken, de kans dat Flor en ik ons bijzondere vriendschappelijke contact weer zal gaan hervatten lijkt me niet erg groot, maar misschien zie ik het te somber in. Het verdriet me wel en maakt me boos. De GGZ maakt meer kapot dan je lief is, zou ik zondermeer durven stellen in dit verhaal. En ik neem er ook geen woord van terug!!!!! Desnoods maak ik er een zaak van, als het niet anders kan… Na het plaatsen van dit verhaal op mijn weblog schrijf ik nog een kort mailtje aan het maatschappelijk werk hier binnen de organisatie, met bijgaand hetzelfde verhaal “Boos op GGZ” , wat ik ook al heb gestuurd aan mijn psychiater. Alleen mijn psychiater kan er niet veel mee, omdat zij Flor helemaal niet kent en de hele achtergrond. Verder overweeg ik hierbij de PVP’ er (Patienten Vertrouwens Persoon) in te schakelen en de verpleging in Hoofddorp zeker! Ik pik het niet langer wat er is gebeurd! Ik denk toch dat er enige externe hulp, van maatschappelijk werk, de pvp’ er en de verpleging in Hoofddorp nodig zal zijn om weer in contact te kunnen komen met Flor. Maar eigenlijk vind ik wel dat ze ons dat wel verschuldigd zijn, na de grote fouten die er zijn begaan aangaande ons.

Mocht het contact tussen haar en mij toch definitief stranden dan zal dit voor ons allebei iets zijn wat je levenslang blijft achtervolgen. Het is, na het wegens haar overlijden gestopte contact met Peggy in dat geval de tweede, nog veel pijnlijkere tegenslag in mijn leven. Dergelijke ervaringen maken het leven wel steeds zwaarder en zwaarder voor me, bijna ondragelijk eerlijk gezegd. Toch heb ik nog een klein beetje hoop op verandering in deze situatie. Ik wil wel zeggen dat ik het toch niet helemaal eerlijk van Flor zelf vind dat ze mij, voorheen toch konden we het zo goed met elkaar vinden, zo links laat liggen en weigert contact te leggen. Ja, zo komen we natuurlijk niet verder. Ik begrijp best dat ze veel te verwerken heeft, maar toch, wat is er mis met een gesprekje? Ik hoop dat de brief die ik haar heb gestuurd haar zal helpen en mogelijke misverstanden zal verhelpen. De enigste verklaring, dat wil zeggen een mogelijke verklaring, die ik kan bedenken is dat ze in haar manier van denken negatief wordt beinvloed en gemanipuleerd vanuit haar omgeving, vanuit de hulpverlening, en daar vervolgens niet mee doet, ofwel uitspraken van derden voor waar aanneemt, in plaats van zich af te vragen hoe zij zich ZELF daaronder voelt!!  Maar misschien is mijn inschatting verkeerd. Mocht ik het mis hebben dan, excuses daarvoor. Mijn vertrouwen in de reguliere geestelijke gezondheidszorg is hoe dan ook uiterst minimaal geworden…

Wel ga ik aktief aan de slag met het eerdergenoemde boek “Het hart van de Ziel”, over emoties, wat deze betekenen en hoe er beter mee om te kunnen gaan… Het boek doet iets met me, al weet ik nog niet precies wat eigenlijk…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: