Gebeurtenissen van vandaag, herinneringen aan Flor en toekomstwensen aangaande het contact…

Nummer van de Canadese zangeres Carly Simon (1980)

Amstelveen, 31 juli 2012 >> Vandaag was het een vrij aktieve dag, rond kwart over negen in de ochtend het koffierondje, waarin mensen bijvoorbeeld een gesprek met een arts kunnen aanvragen ,en eventuele mededelingen van het personeel. Vervolgens een paar uurtjes rust genomen en na de lunch van 13u. tot 14.30u. was er creatieve therapie. Daarna ben ik door mijn moeder opgehaald en we hebben toen wat inkopen gedaan, waarna ze me weer terugbracht naar de Amstelmere. Vanavond hebben we hier met z’n allen pannekoeken gegeten, aangezien er een foutje was gemaakt bij de leverancier van de maaltijden. Ze hebben toen ter vervanging van de maaltijden zorggedragen voor pannekoeken.

Vanavond moet ik weer even terugdenken aan hetgeen Flor is overkomen, en dan voel ik toch weer even de emotie in me naar boven komen. Wat zijn sommige figuren toch intens gemeen en misdadig, door zo met vrouwen om te gaan… Ja, als zoiets je beste vriendin ooit is overkomen, waarmee je altijd een diepere band hebt gehad, dan raakt dat ook mij. Maar ja, is dat dan zo vreemd? Ook al heb ik het dan niet zelf ondergaan, dan kan het evengoed hard aankomen en emotioneel erg veel pijn doen bij tijden… Kan ik ook niet helpen.

Op de locatie waar zij nu verblijft zit ze denk ik wel goed voorlopig, omdat ze daar zijn gespecialiseerd in psychotrauma, zoals ik dat op internet aantrof. Een goede zet van haar om daar naar toe te gaan, om ergere schade te voorkomen. Soms maak ik me best wel wat bezorgd om haar, al weet ik wel dat ze ondanks haar kwetsbaarheid,  tegelijk ook heel krachtig is als persoon. Daarmee hoop ik ook van harte voor haar dat de schade beperkt zal blijven op termijn. Hoe het ook mocht gaan, ik blijf altijd achter haar staan en haar ook nooit in de steek laten, zelfs niet op de moeilijkste momenten. Ik heb zelf immers ook al heel wat ervaring en ben tijdens mijn schoolperiode ook langdurig misbruikt geweest, door jongens, eveneens afschuwelijk en walgelijk, buitengewoon pijnlijk en emotioneel. En dat bleef niet bij twee of drie keer, nee, nog veel erger en vaker dan dat… En in de tijd dat dat speelde (m.n.jaren ‘80) had je nog niet zo iets als posttraumatische hulpverlening na dergelijke ervaringen, en ik stond er helemaal alleen voor. Het had ook grote sociale gevolgen, behalve Rob dan, geen vrienden, totdat ik eind september 2011 kennismaakte met Flor. Zij is wat mij betreft dan ook (maar ook om andere redenen) een vriendin voor het leven, die ik ten allen tijden zal blijven steunen waar nodig, en waarvan ik hoop dat ze weer helemaal er bovenop komt wat haar Lijden betreft vanwege die rotzakken die haar op brute wijze hebben verkracht.

Maar ik was blij te horen van Monique hier op de open afdeling, dat Flor er goed uit ziet, en ik weet ook dat Flor heel veerkrachtig is. Misschien kunnen we later eens iets leuks, iets ontspannends gaan doen, zoals dagjes uit, locaties bezoeken waar we nog nooit zijn geweest, of wat dan ook. Een beetje gezelligheid hoort er immers ook bij in het leven. Misschien ook valt de schade, relatief gezien, nogal mee, ik hoop het voor haar!!!

Ik denk vaak nog terug aan de vele mooie ervaringen van voorheen, en ik hoop dat ze in de toekomst weer zover  gaat komen dat we dat kunnen gaan vervolgen. Heel mijn leven lang heb ik nog nooit eerder een vriendschappelijk contact met iemand mogen ervaren als met Flor, het heeft een diepe indruk op me gemaakt, en duidelijk merkbaar ook op Flor. We zijn inderdaad elkaars tweelingzielen, maar dat laatste is niet de reden waarom zij zo bijzonder is. Al die mooie herinneringen, tegen het contrast van haar misbruikervaringen, is enorm groot, en zo zonde dat dat haar heeft moeten overkomen. Nou ja, laten we er maar het beste van hopen. Ik heb veel geduld met haar, al zou het maanden, jaren duren. Ze verdient het niet door zulke misdadige verkrachters in de goot getrapt te worden, mishandeld te worden, en om zich net als ikzelf vaak, alleen op de wereld te voelen… Ik weet gerust wel hoe zoiets voelt, het alleen op de wereld gevoel… Niemand die je echt begrijpt, geduld met je heeft, begrip kan opbrengen, en in velerlei opzichten lijken Flor en ik, geestelijk, emotioneel gezien, ook heel erg op elkaar, ook wat betreft de pijnlijkheid van levenservaringen betreft. Veel gelijkenissen, relatief weinig verschillen, een levendig en dynamisch contact, waarbij je zowel humor kunt beleven als je emoties (letterlijk alles) kunt delen met de ander, dat is pas echt een goede en warme vriendschappelijke band, die ook opvalt in een samenleving als de onze waarbinnen nauwelijks meer sprake is van enige dynamiek. Dat viel op, ook toen Flor en ik samen waren opgenomen en ondanks dat zoveel mooie dingen hebben meegemaakt… Misschien een leuk idee om in het kort eens wat herinneringen op  te halen…, waarvan ik van ganzer harte hoop dat deze een vervolg gaan kennen in de toekomst!!!!!

Song van Ilse de Lange uit het jaar 2010.

Het was in september, begin oktober 2011, gesloten afdeling Hoofddorp. Ons contact ging gepaard met vele humor, maar had ook al veel serieuzere trekjes. Buiten op de patio, het binnenpleintje van de kliniek hebben we samen heel wat afgelachen, en daarbij bij wijze van humor een nieuw begrip geintroduceerd in de psychiatrie, namelijk “regeltjes zijn er om overtreden te worden”. En zo belandde er soms ook een van de plastic stoelen aldaar in de aldaar aanwezige plantebakken, onder het motto ‘moderne kunst’. We maakten grapjes, en ze begon op een gegeven moment ook te vertellen dat ze diepere gevoelens voor iemand had, zonder daarbij echter namen te noemen. In de kliniek zelf herinner ik me nog een keertje dat ik op haar kamer was en dat ze wat moeite had om zich aan te kleden, waarbij ze me vroeg of ik haar even kon helpen met aankleden. Dat was ook eigenlijk het moment bij mij dat ik dacht “dit is wel een ongekend mooi en openhartig vriendschappelijk contact”, en heb zoiets nog niet eerder meegemaakt; een schril contrast met hoe het contact tussen mij en mijn vroegere ex altijd is geweest, daar was namelijk geen enkele band voelbaar, dat wil zeggen van mijn kant uit… In de voor ons moeilijke periode dat ik op de gesloten afdeling in Hoofddorp zat, en zij naar de open afdeling was overgebracht, zag ik haar op een gegeven moment, toen ik aanwezig was bij de ochtendbespreking op de gesloten afdeling, naar buiten gaan, waarbij ze eventjes door het raam keek, mij zag zitten en wederom naar me lachte…, en ik dacht toen “gelukkig, ze is er nog, ons contact heeft de toekomst’’.

Maar goed, op een gegeven moment daagde Flor mij uit om in mijn badjas over de gesloten afdeling te gaan lopen, en vroeg toen nog: “doe jij het of zal ik het doen?” . Welnu, enkele minuten later liep ik in mijn badjas, en zij in haar ondergoed over de afdeling. Dat vonden ze geloof ik niet zo leuk, K. een verpleegkundige sprak haar er op een nogal gevoelloze, hardhandige manier op aan, maar aan de andere kant was dat toch ook wel lachwekkend.

Ik vertel in dit verhaal even niet meer over het uiteendrijvingsbeleid tussen mij en Flor, maar maak nu even een sprongetje in de tijd. Het werd half november 2011, ik was inmiddels al korte tijd overgeplaatst naar de open afdeling op de Amstelmere, toen ik Flor op een gegeven moment binnen zag komen lopen… Maar, wat een verrassing! En ze was heel uitdagend, de sfeer alleen op de afdeling was nogal  gespannen helaas. Later maakten we samen ook uitstapjes met de auto, naar het stadshart van Amstelveen, en ze heeft ook een overnachting gemaakt bij mij thuis, waarbij ze me middenin de nacht een duw in mijn linkerzij gaf, waarbij we allebei keihard in lachen uitbarstten. Het was echter wel zo dat ze recentelijk haar eerste verkrachtingservaring had beleefd, waardoor ze (zeer begrijpelijk) later nogal onrustig werd. Alleen die eerste keer al maakte dat ikzelf ook ontzettend verdrietig en bezorgd hierom ben geweest… In de periode erna bracht ik haar geregeld met de auto naar een hotel in de buurt, op haar verzoek, omdat ze ontzettend angstig was om in de kliniek te blijven slapen. Waarom ze vanuit de ggz die gevaarlijke verkrachter op de afdeling niet meteen hebben weggestuurd is me vooralsnog een groot raadsel. Maar goed, ik bracht haar bij het hotel en we keken elkaar even aan. De uitdrukking op haar gezicht was iets van waaruit een diep verlangen in haar uitstraalde naar regelmatiger contact met elkaar willen hebben, en het contact verder willen ontwikkelen in de toekomst… Het leek ook wel alsof haar ogen mijn gevoelens en gedachten reflekteerden, van medeleven met wat ze heeft doorstaan, maar ook naar diep verlangen naar steun en het gevoel dat dit contact niet zomaar een contact is, en dat ons contact voorbestemd is… Dat blijkt ook inderdaad zo te zijn, maar ik heb alle geduld… Na die overnachting die Flor bij mij heeft gemaakt zijn we ook nog even buiten wezen wandelen en namen op laatst plaats op een bankje elders in de straat waar ik woon. Ze zat langere tijd bijna bewegingloos voor haar uit te staren. Ja, en begrijpelijk ook, ze zat er niet echt gelukkig bij. Ik dacht toen aan die knul op de afdeling die haar kort geleden had misbruikt, en schoot ook zelf bijna vol van de emotie op dat moment. Ik wreef voorzichtig met mijn rechterhand over haar rug, om haar te laten voelen dat ik erg met haar meeleef in die emotionele hel op aarde waarin ze op dat moment verkeerde…

Ik ging weer naar de afdeling, en de volgende ochtend belde ze me op vanuit het hotel, waarna ik haar weer ophaalde en naar de kliniek overbracht. Ik herinner me ook dat iemand me had verteld, terwijl ik even afwezig was op de afdeling, dat ze schaars gekleed door de gangen van de kliniek was gerend. Wel heel gedurfd zeg, iemand met pit in het leven, en grenzen durft te verleggen. Andere herinnering is dat ik op een zekere dag in mijn kamer zat, met de deur half open, en kon alles horen wat er in de huiskamer werd gezegd. Zo hoorde ik Flor op een gegeven moment praten, in het openbaar, over mij, dat ze me erg aardig vindt, waarna een verpleegkundige opmerkte dat ze weer een hele kleur op haar gezicht kreeg.

Tijdens een van onze uitstapjes merkte ik al dat ze erg onrustig werd en we zijn toen weer met de bus terug gereden naar de kliniek. Uitgestapt bij het reguliere ziekenhuis Amstelveen en vervolgens hand in hand teruggelopen naar de kliniek. Het was al twee uur in de nacht, en de manier waarop Flor en ik vervolgens door de nachtddienst werden behandeld overschreed ook alle grenzen. Flor en ik hadden elkaar juist toen heel hard nodig, echter de persoon die nachtdienst had duwde me nogal hardhandig mijn kamer in en trok keihard de deur vlak voor mijn neus dicht. Ja, ze handelen hier strikt volgens het boekje, regel is regel, niet later dan tien uur in de avond terugkomen. Maar regeltjes houden geen rekening met uitzonderingsgevallen waarin mensen elkaar juist hard nodig hebben. Die nacht kon ik dan ook niet slapen, ik was verdrietig en geirriteerd omtrent de macht die een verpleegkundige heeft over patienten. Ze zien de mens als patient, niet als mens. Maar ik was bovenal ontzettend bezorgd om Flor, ik was bang dat ze weer opnieuw zou worden verkracht door die knul. Flor had zelf al eerder voorgesteld om haar matras in mijn kamer te leggen. Een heel goed plan dacht ik, omdat ze zich dan veel veiliger had gevoeld. Maar ook toen werd dat weer verhinderd door iemand anders van de verpleging, waarbij ik dacht, wat is nu belangrijker, zo’n stomme regel van je mag niet op andermans kamer aanwezig zijn, of in de moeilijke situatie van Flor, haar gevoel van veiligheid??? Alom irritatie over en weer. Nee, ook vanuit dit kader bezien, de hulpverlening, verpleging en de manier waarop sommige artsen met mensen omgaan is ver beneden peil en allesbehalve flexibel! Dat kan ook anders…

Kortom, een heel enthousiast contact tussen mij en Flor. Maar des te pijnlijker dat ze sindsdien weer opnieuw verkracht is geweest, onzekerheid omtrent hoe ze er nu echt aan toe is. Maar het is gezond om bezorgd te zijn om de toestand , de toekomstmogelijkheden van je beste vriendin. En wordt ze ooit nog zoals ze voorheen was? Ik begrijp dat de instelling waarin ze nu is opgenomen is gespecialiseerd op het gebied van psychotrauma, en dat is op zich een goede keuze denk ik, al vraag ik me toch af, of ze daarna niet beter nog alternatieve ondersteuning kan gaan zoeken, om restproblemen aan te pakken. Op de website van de instelling waar ze nu verblijft staat ook dat ze daar mensen leren omgaan met restproblemen aan het einde van de behandeling, er vanuit gaande dat daar geen oplossing voor mogelijk is. In de reguliere zorg inderdaad niet, maar er bestaan wel degelijk nog andere instellingen die vanuit een bredere mensvisie handelen en duurzame oplossingen kunnen bieden voor letterlijk alle psychische klachten!!! Het is alleen zo jammer dat de alternatieve zorg zo slecht is aangeschreven, er bestaat bij veel mensen nogal wat wantrouwen hieromtrent, en dat is buitengewoon jammer.

Langs telepatische weg krijg ik door dat haar conditie desondanks minder zorgwekkend is als ik lange tijd dacht, maar ook dat ze er niet meer tegenop ziet om elkaar weer eens te ontmoeten. En dat ze, net zoals ik haar dat ooit eens heb geschreven, ook van haar kant altijd in mij is blijven geloven als zijnde haar beste vriend in dit leven… Wellicht is haar opname op die afdeling wel bedoeld om ergere schade te voorkomen, want voorkomen is altijd nog beter en minder ingrijpend dan het genezen van nieuwe problemen.

Ik heb vanavond op het internet ook het een en ander gelezen over de instelling waar ze verblijft, waar ook de bezoektijden op staan vermeld. Ik hoop dat ze het leuk vindt als ik haar weer eens kom opzoeken na veel te lange tijd. In en vanuit onze telepatische communiatie blijkt in ieder geval dat ze in positieve zin nogal was geraakt door de handgeschreven brief die ik haar vrij recentelijk heb gestuurd, dat ze daar veel steun aan heeft gehad. Sommige dingen zie ik ook veel te somber, zo bleek eveneens uit dit gesprek via telepathie, waarbij overigens de hele avond een energie door heel mijn lichaam stroomde, zo ongekend sterk en krachtig als ik deze nog niet eerder heb gevoeld. Dat is een goed teken, ook al omdat als iemand in zeer ernstige mate is verzwakt, dan is de persoon in kwestie niet meer in staat om positieve energie naar de gewenste persoon over te brengen via telepathie. Ik begrijp dat mijn brief haar aanvankelijk nogal afwijzende opstelling naar mij toe, heeft doen veranderen. Dat zou heel mooi zijn… Langs telepatische weg krijg ik, gepaard gaande met een krachtig voelbare positieve energiestroom, berichten binnen als zou ze wel degelijk nog toekomst zien in ons contact, en dat ze nog veel om mij geeft…

Flor is in zeer vele opzichten een bijzondere vrouw, vechtlustig en zeer veerkrachtig. Ik wil haar wel de ruimte geven om aan haar nieuwe tijdelijke leefomgeving te wennen, waarna ik haar graag weer eens zou willen opzoeken. Ik ben alleen maar blij dat ze weer terug is in Amstelveen, weg uit dat vreslijke Hoofddorp, en vanuit die enthousiaste instelling zal ik ook bij haar langsgaan. Het is een kleine moeite. Ik leef hoe dan ook nog altijd met haar mee, wat haar is overkomen had niet mogen gebeuren. En ook als ik eenmaal ben overgeplaatst naar de Walborg in Buitenveldert dan zal ik nog regelmatig een bezoekje komen brengen aan bekenden in de Amstelmere en aan Flor. Ik hoop dat ons contact inderdaad, zoals ik dat uit de telepatische communicatie met haar positief bevestigd kreeg, weer toekomst heeft, dat er een vervolg op komt, of, zo je wilt, een herkansing. Echter, ik wil me geenszins aan mensen opdringen, in de hoop hiermee een oud misverstand uit het verleden (in de wereld geholpen door roddelaars uit de woongroep centraal wonen) uit de weg te ruimen. Volgens de pvp’er die ik vanmiddag eventjes persoonlijk sprak, heb ik inzagerecht in mijn dossier, waar dergelijke en nog meer onwaarheden over mij als mens vermeld staan, en mag ik op verzoek dingen laten verwijderen daaruit. Eventueel mag ik er ook een eigen versie van het verhaal aan laten toevoegen… Maar ook de leugen als zou ik mensen achterna zitten mag er wat mij betreft uit geschrapt worden, aangezien daaruit wel het uiteendrijvingsbeleid van de ggz tussen mij en Flor (en in 2009 ook al tussen mij en Peggy) is voortgekomen, wat me mateloos irriteert!!

Ik denk dat de zorg op de instelling waar zij nu verblijft wel aanzienlijk beter is dan hier op de Amstelmere. Het regent hier klachten over de hulpverlening, en heb zelf ook nogal wat klachten, omdat ze me slecht behandelen hier op de Amstelmere. Nee, ik ben er echt op uitgekeken en zal ook tijdens de komende behandelplanbespreking van 7 augustus a.s., duidelijk protest aantekenen van mijn overplaatsing naar de Walborg. Diep in mijn hart wil ik dat helemaal niet. Jammer van die RM (rechterlijke machtiging), want nu zijn zij het die de touwtjes van mijn leven in handen hebben, en dat is NIET leuk!

Hoe dan ook, ik verheug me op een nieuwe kennismaking met Flor, en zij mag natuurlijk ook altijd langskomen op de Amstelmere, waar ze volgens Monique gisteren met haar zus is langsgeweest. Jammer alleen dat ik er toen op dat moment niet was.

Het mag dan zo zijn dat het er mogelijk op heeft geleken dat Macht vanuit de ggz ons definitief uitelkaar zou hebben gedreven, het mag toch niet zo zijn dat Macht sterker is dan de kracht van oprechte vriendschap vanuit onze tweelingzielenbasis? Dat laatste is namelijk zoveel sterker dan Macht. Macht komt voort vanuit het ego, en Vriendschap op Tweelingzielenbasis komt voort “vanuit het hart’”, en zo zal het ook gebeuren tussen ons. Dat daar mogelijk veel tijd in gaat zitten is niet belangrijk, intussen regelmatig contact met elkaar onderhouden daarentegen wel. Zo is ook het advies van een onafhankelijke deskundige persoon van een telefonische hulpdienst aan wie ik het verhaal van Flor en mij had verteld.

Het lijkt me goed om Flor even te laten wennen aan haar nieuwe omgeving, en om haar bijvoorbeeld komende week eens een keertje op te gaan zoeken, vanuit een enthousiaste, en waar nodig ook tot steun zijnde opstelling… Op korte termijn zal ik haar ook een email sturen…, en eventueel telefonisch contact opnemen met de instelling.

Morgen is het woensdag en ik denk dat ik het overgrote deel van de dag op de afdeling blijf. Mijn moeder heeft ook weleens behoefte aan een dagje rust. Ik ben hooguit even een uurtje weg om een boodschapje te doen. Ik krijg over het algemeen veel te weinig visite hier, maar mensen die me willen opzoeken zijn van harte welkom. Ik verblijf op kamer nummer 5 op de Amstelmere, open afdeling B0, meteen rechts bij de ingang van de kliniek achter het muurtje…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: