Warm, maar rustig dagje, gebruik alcohol en sigaretten bij mensen met PTSS en traumatische ervaringen, erg riskant en verergert de symptomen…

Woensdag 1 augustus 2012 >> Vandaag het begin van de nieuw maand augustus. Het was warm weer en ben vandaag op de afdeling gebleven, een mooie dag voor het lezen van boeken en voor het verkrijgen van meer inzicht in psychiatrische aandoeningen zoals de post traumatische stress stoornis. En zo vond ik als eerste ook een spotje op youtube waarin een ervaringsdeskundige jonge vrouw vertelt over “flashbacks”, het herbeleven van traumatische ervaringen, vooral tijdens de slaap. Ze waarschuwt er zeer nadrukkelijk voor, dat het gebruik van alcohol en nicotine flashbacks en ook andere ptts- symptomen in de hand werkt en bovendien ook kan verergeren. Erg riskant dus. Beter dus niet drinken en roken, is haar advies! Bij mensen met een Post Traumatische Stress Stoornis en traumatische ervaringen is het zo dat de ‘amygdala’, een stukje in de hersenen die angsten van mensen reguleert, overmatig sterk en continu werkt. En aangezien datzelfde stukje in de hersenen is bedoeld ter bescherming en versterking van het imuunsysteem in het menselijk lichaam, wordt in dat geval, in combinatie met genoemde middelen, de kans op ziektes zoals kanker aanzienlijk vergroot. Pas er dus voor op, als je ptts hebt, traumatische ervaringen hebt ervaren!!!

PTSS : MANAGING FLASHBACKS

En verder vond ik nog een spotje waarin in het kort wordt verteld over de aandoening ptts op zich.:

En als laatste nog een video gemaakt door een Amerikaanse universiteit, waarin een psychiater uitgebreid vertelt over de post traumatische stress stoornis, dat er de achterliggende decennia wel degelijk goede behandelingen mogelijk zijn om het Lijden van mensen met ptts zo aangenaam mogelijk te maken. Ze geeft ook aan dat het lijden van iemand aan ptts voor een eventuele naastbetrokkene net zo pijnlijk kan zijn als voor het slachtoffer zelf, o.a. omdat deze ziet dat het slachtoffer heel anders is geworden dan in het verleden, zich heel anders gedraagt, het contrast tussen heden en verleden dus. Ik herken dat ook bij mezelf. Daarnaast ook grote onzekerheid over haar toekomst en over het verdere verloop van ons contact naar de toekomst toe… Hieronder de video:

Ja, ik moet toegeven dat ik ook zelf met een zekere regelmaat overvallen wordt door vrij krachtige emotionele buien, wetende wat Flor is overkomen en wat de daders haar hebben aangedaan. Ik weet niet hoe ze er nu aan toe is op haar nieuwe locatie, maar hoewel ik bij mijn laatste belpoging naar Hoofddorp al merkte dat ze heel erg anders was geworden, ik kan me goed inleven in haar situatie en wat voor een pijn zoiets doet bij haar. Al kwam het wel heel hard aan dat ze, gegeven het vroegere diepergaande leuke contact met haar, keihard weigerde met me te praten, en niks meer van me wilde weten.

Dat neemt niet weg dat ik nog steeds erg veel om haar geef en haar ook naar de toekomst toe nooit in de steek zal laten. Pas drie maanden na de traumatische ervaring kan worden vastgesteld of iemand ptts heeft of niet, zo begrijp ik uit bovenstaande video. Ik denk dan ook dat het belangrijk is voor het contact tussen mij en Flor dat ik haar op vrij korte termijn ga opzoeken, en ik hoop nu maar dat dat ook mogelijk is. Ik heb ook haar best wel erg gemist, maar liefst een half jaar lang! Het is denk ik belangrijk om de communicatie met haar levend te houden en dat er niet weer opnieuw een langdurige onderbreking in het contact gaat komen, ook als ik later word overgeplaatst naar de Walborg kliniek in Amsterdam.

Zoals me door een onafhankelijke persoon ook werd geadviseerd, is het belangrijk om er voor elkaar te zijn tijdens gesprekken met haar… Omdat we toch voor altijd tweelingzielen zullen blijven en van daaruit ook emotioneel nauw betrokken bij elkaar zijn, voel ik zelf ook nog geregeld emoties in me opkomen. Ze heeft al zo weinig vrienden, maar ik zal haar nooit, nooit in de steek laten, wat er ook gebeurt. Natuurlijk, het is niet meer dan menselijk dat je je bezorgd kan maken om iemands toekomst, ik ben naar ik mag aannemen nog altijd haar beste vriend, die haar altijd tot steun zal blijven. Misschien vindt ze het, als ze wat vrijheden heeft opgebouwd, in de toekomst wel leuk om bijvoorbeeld samen eens een aktiviteit te plannen, zoals dagjes uit bijvoorbeeld. Een beetje afleiding en gezelligheid in het leven is ook heel belangrijk om je levenskwaliteit te verhogen. Ze blijft een uniek en in velerlei opzichten een bijzonder, kostbaar mens, en zo ga ik ook met mensen om. Van mij heeft ze niks te vrezen en ik geef haar alle ruimte om volledig zichzelf te kunnen zijn, ook als ze het weer eens moeilijk mocht hebben als ik bij haar ben… Een emotie is heel menselijk, zeker in haar geval!

Natuurlijk leeft er in mij een vrij sterke angst dat Flor heel anders is geworden of gaat worden dan zij was, maar dat is geen reden om iemand zoals zij links te laten liggen. Nee, ze is een waardevol en kostbaar mens, die in feite net zo’n geisoleerd bestaan leeft als ikzelf. Ik probeer erop te vertrouwen dat ze nu de zorg krijgt die ze nodig heeft en dat mogelijke negatieve veranderingen in haar doen en laten van tijdelijke aard zullen zijn. Mensen met ptts kunnen o.a. als symptomen ervaren, desinteresse in de omgang met andere mensen, paniekaanvallen, nachtmerries, flashbacks aan de traumatische ervaring(en), extreme angsten, vormen van woede of agressiviteit, slaapstoornissen, kortom afschuwelijk als je al die symptomen van ptts hebt… In dat geval is het denk ik goed om er als het ware even doorheen te kijken, als je begrijpt wat ik bedoel… En bovendien kan ik van hieruit moeilijk beoordelen hoe ze nu is. Dat ze er nog goed uit ziet stelt me wel gerust, en mogelijk dat ze haar hebben overgeplaatst om erger te voorkomen, preventief dus met betrekking tot mogelijk toekomstige meerdere klachten en symptomen. Ik ben toch blij dat ze even is langsgeweest met haar zus, al was ik er dan helaas niet bij op dat moment.

Als ik het goed begrijp is het bij ptts zo dat aan mensen die eraan lijden medicatie wordt gegeven die ervoor zorgt dat de amygdala, het eerder genoemde deeltje uit de hersenen, meer tot rust komt, minder aktief werkt. Het lijkt me zo op het eerste gezicht het meest belangrijke medicijn wat deze mensen krijgen toegediend.

Verkrachters zijn criminelen die vrouwen mishandelen en gebruiken ter bevrediging van de eigen sexuele behoeften, het ergste wat een vrouw (en haar eventuele naastbetrokkene) kan overkomen. Maar gelukkig zijn niet alle mannen hetzelfde. Maar deze criminele figuren hechten geen enkele waarde aan de daadwerkelijke schoonheid die iedere mooie vrouw uitstraalt. Ik bedoel, het leven leerde mij persoonlijk dat ik alleen al van de aanwezigheid van een mooie vrouw urenlang intens kan genieten, zonder daarbij handtastelijk te worden…

Veel lijden van mensen wortelt, volgens de nieuwste inzichten, in verkeerde programmeringen in het onbewuste deel van de hersenen. Als iemand met 26 jaar ervaringsdeskundigheid in de psychiatrie, hoop ik me de komende periode speciaal te gaan richten op dat onderbewustzijn. Ik ken mensen die daarmee werken en mensen behandelen, en daarbij iemand met zelfs de meest ernstige beschadigingen weer volledig in de oorspronkelijke toestand kunnen brengen. Er is een ontwikkeling gaande dat steeds meer ervaringsdeskundigen in de psychiatrie zich verder kunnen ontwikkelen tot hulpverlener, en daarbij ook officieel bevoegd zijn om mensen te behandelen. Ik geloof niet in het feit dat conventionele behandelmethoden alle psychische problemen volledig en duurzaam kunnen oplossen. Daar is meer voor nodig. Levenservaringen, en zeker ook traumatische ervaringen, worden ook opgeslagen in het onbewuste. Met conventionele therapieen kunnen mensen met klachten weliswaar veel verder komen dan in vroegere jaren, maar toch, ik zou mensen na afloop van een reguliere behandeling altijd adviseren op zoek te gaan naar mensen die gespecialiseerd zijn in het aanpakken van remmingen en blokkades in het onderbewustzijn! Dan pas zullen alle problemen, en ook de restproblemen voor altijd zijn opgelost. Het onbewuste is de diepste drijfveer voor het menselijk leven en handelen!

Maar zulke zaken als drugs, sigaretten (nicotine), en alcohol zijn uitermate riskant voor mensen met traumatische ervaringen. Het verergert niet alleen de symptomen en de kans tot ontwikkeling van nog meerdere symptomen, al deze middelen kunnen in het geval van ptts ook je hele persoonlijkheid ingrijpend veranderen en aantasten, met alle sociale gevolgen vandien. Ze kunnen ptts ook in de hand werken, de kans op het ontwikkelen van deze aandoening vergroten. Liever dus niet doen, lieve mensen die zich hierin mochten herkennen! Zoals ik al eerder aangaf, bij PTTS, traumatische ervaringen, werkt de Amylgada, een deeltje in de hersenen wat onze angsten reguleert, en wat oorspronkelijk is bedoeld ter versterking van het imuunsysteem in het menselijk lichaam, fulltime en maakt overuren. Daardoor verzwakt, in combinatie met het gebruik van drugs, sigaretten en/of alcohol, het imuunsysteem, waardoor de kans op het krijgen van allerlei lichamelijke aandoeningen zoals bijvoorbeeld kanker sterk wordt vergroot.

Voor mensen die dit mochten lezen en die opgenomen zijn met ptts, ik weet hoe groot de verleiding, zeker tijdens een opnameperiode, kan zijn om te vluchten in bovengenoemde middelen, maar pas er alsjeblieft mee op. Uiteindelijk maken deze middelen de problemen alleen maar nog groter dan ze al zijn. En dat wil jij toch ook niet?? Dit is alleen maar bedoeld als een goedbedoeld advies… Een ieders vrijheid van keuze natuurlijk, maar ook een ieders eigen verantwoordelijkheid natuurlijk…

Ik hoop dat als ik eens langsga op de locatie waar Flor verblijft, dat het een positief en prettig samenzijn zal worden, net zoals vanouds. Ik hoop ook dat onze sterke energetische band haar herstelproces zal bevorderen. Ik mag dan zelf niet de misbruikervaringen van Flor hebben meegemaakt, het doet me als haar beste vriend en tweelingziel zijnde, al met al evengoed net zoveel pijn en verdriet als bij haarzelf het geval zal zijn. Dan komen er weer gevisualiseerde beelden in me naar boven zoals het ongeveer gegaan moet zijn met haar, inclusief het geweld wat ermee gepaard ging toen het gebeurde. Het zijn walgelijke en ontzettend schokkende, verdrietige beelden die er dan in me naar boven komen. Maar er zijn ook nachten dat ik de slaap maar nauwelijks kan vatten, en pas laat in slaap val.

Maar ook de angst dat haar klachten zullen blijven, het idee dat ze voor altijd anders zal zijn of worden dan vroeger, het idee en de angst dat ze haar leven lang zal blijven Lijden aan deze ervaringen, en de intense pijn die ze waarschijnlijk nog geregeld voelt als ze eraan terugdenkt. Ik bedoel, ik wilde dat ik de pijn in haar kon wegnemen en voel me machteloos.  Ze verdient een gelukkig leven, en hoop van harte dat ze volledig zal herstellen hiervan. Het contact met haar heeft voor mij een bijzondere betekenis, en hoop dat we het contact weer kunnen herstellen en opbouwen. Ik zou niet weten waarom dat niet zou kunnen, aangezien ik ook heel veel geduld kan opbrengen. De mooiste, meest unieke vriendschap die ik ooit in mijn leven met een vrouw heb gehad, op een niveau zoals dat voor mij nergens anders op aarde bestaat. Anders gezegd, een vriendin voor het leven, die kwa denken en karakter in zeer vele opzichten ook op mij lijkt. Goede vrienden zijn belangrijk, zeker in dit geval, en ik ben ervan overtuigd dat dat best nog een leuke toekomst kan worden, waar ze van zal opknappen. En lachen, net zoals vroeger, ik denk dat dat ook weer gaat komen in de toekomst. Het zou eeuwig zonde zijn, ook voor haar, om ons contact wat ook is voorbestemd, weer opnieuw te verbreken… Ik weet, afgaande op pure intuitie en boodschappen langs telepatische weg, dat zij er in ieder geval niets voor voelt gelukkig om het contact nog langer te verbreken. Ze heeft het er immers net zo moeilijk mee gehad dat we elkaar zo lang niet hebben kunnen zien, dankzij het ggz beleid, waar ik altijd nog grote moeite mee heb.

Voorlopig is het belangrijk om regelmatig contact met elkaar te onderhouden, en dat hoeven zeker niet altijd hele zware gesprekken te worden hoor, maar al zou dat wel zo zijn, dan loop ik er zeker niet voor weg. We zijn op de wereld om elkaar te helpen, en voor mij hoeft ze geen angst te hebben. We kennen elkaar immers maar al te goed, en onze karakters, grotendeels gebaseerd op hooggevoeligheid (hsp), komen bovendien grotendeels met elkaar overeen… Positief proberen te denken, dat doet ook goed denk ik, als het om de toekomst gaat…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: