(artikel gewijzigd) Ergernis en diep emotioneel Lijden, een wanhopige, uitzichtloze situatie…

Amstelveen, 6 augustus 2012 >> Ja, afgelopen middag weer een diepe teleurstelling erbij toen ik vernam dat Flor niet daar zit waarvan gezegd werd dat ze daar opgenomen zou zijn, in het Sinai Centrum. En daarmee lijken alle problemen van voorheen aangaande de moeilijkdoenerij van mensen om ons contact te blijven blokkeren, weer teruggekeerd te zijn. Wat is dit voor een maatschappij eigenlijk, waarin mensen vanuit de hulpverlening, maar ook sommige andere mensen, zo bezitterig met anderen omgaan en dingen verbieden. We noemen het een “beschaving”. Ik noem dat heel anders, namelijk een vorm van dictatuur over je medemensen uitoefenen. En als je daar vatbaar voor bent dan voel je je ineens machteloos, niet in staat voldoende tegenwicht te geven aan hen die het zogenaamd allemaal weer beter denken te weten dan jezelf. Je komt dan tegemoet aan de wil van andere mensen, maar diep van binnen voel je je daar helemaal niet gelukkig bij.

De GGZ lijkt het dus voorelkaar te hebben, twee mensen uitelkaar gedreven, een onherstelbare schade die ze daarmee hebben aangericht door Flor en mij stelselmatig van elkaar te scheiden. Waar bemoeien andere mensen zich eigenlijk mee, verdomme nog aan toe! Laat mensen in hun waarde, daarmee bereik je meer en maak je ook vrienden in plaats van vijanden. Maar helaas zijn veel mensen Oostindisch doof geraakt in dik 2000 jaar van ‘ontwikkeling’, mijlenver doorgeschoten in het leven vanuit het ego, in plaats van uti het hart! Natuurlijk ben ik daar erg boos om, en verdrietig tegelijk. Een leuk, spontaan contact zoals dat ooit bestond tussen Flor en mij, om zeep geholpen door lieden die niet eens kennis van zaken hebben als het om hoogsensitiviteit gaat. Ze stoppen je overvol met pillen en voor de rest dien je het zelf allemaal maar op te lossen voor jezelf. Dit alles is te gek voor woorden, en heb er ook geen goed woord voor over… En dan het feit dat het twee mensen die voor elkaar zijn voorbestemd, onmogelijk wordt gemaakt contact met elkaar te mogen onderhouden, wat een heel natuurlijk recht is,  dat is iets wat ver beneden peil is. Dat mag je niet doen met je medemensen, zo ga je niet met mensen om, en dan tegelijkertijd beweren dat artsen en andere hulpverleners optimale zorg aanbieden binnen de ggz.

Ironisch genoeg spreek ik ook mensen die elkaar op een afdeling hadden gevonden en zonder enige problemen via een vriendschap uiteindelijk een relatie met elkaar konden opbouwen, zonder al dat arrogante gezeik van de ‘hulpverlening’. Maar het is mij, het is ons niet gegund blijkbaar, om volledig uit de lucht gegrepen redenen die bovendien zijn verzonnen door het roddelcircuit in centraal wonen, en via gesprekken met de ggz toen de instelling binnen zijn gekomen, met alle gevolgen vandien… Ja, dat heb ik weer eens, in een toch al volledig verminkt leven tot op heden. Toen ik dit verhaal vertelde vanmiddag aan de receptioniste van het Joodse Sinai centrum, viel die mevrouw bijna van haar stoel, en merkte terecht op dat het juist heel natuurlijk en menselijk is wanneer mensen elkaar in een instelling tijdens een opname leren kennen, vriendschappelijk, dan wel in de vorm van een relatie. Er is me groot onrecht aangedaan, en ben woedend vanwege dit alles, ik ben geen klein kind meer en zou wensen dat alles alsnog weer goed zal komen tussen mij en Flor. Haar gevoel lijkt volgens de laatste berichten van eind juni jl. volledig weg te zijn door wat zij daarnaast nog heeft moeten ervaren nadat ze zonodig van de open afdeling waar ze toen samen  met mij was, moest worden weggehaald. Verkrachtingservaringen, afschuwelijk. Dat was, verdomme nog aan toe, niet gebeurd als ze ons vanuit de ggz in onze waarde hadden gelaten. Dan waren alle huidige ook secundaire problemen niet ontstaan, zoals een volledige contactbreuk en een contactverbod, een schrijfverbod. Enig idee hoe zoiets voelt? Zie zoiets maar te herstellen nu het kwaad is geschied. Zoiets kan vanuit humanitaire overwegingen volstrekt niet door de beugel. Nu zijn zowel ikzelf als Flor twee intens ongelukkige mensen geworden, door wanbeleid en arrogantie vanuit de GGZ.

Ik hoop van harte dat Flor weer zal herstellen uit het dal. Heb veel geduld, dat wel, maar intussen draag ik evengoed, net als zij, een zware emotionele last met me mee, onzekerheid over haar toekomst en over ons toekomstig contact, wanhoopsgedachten en –gevoelens, het enorme contrast tussen de Flor van vroeger en de Flor van nu, geen communicatie-mogelijkheid, geen duidelijkheid, geen informatie over hoe het met haar gaat. Mensen, wat zijn jullie allemaal toch een stelletje angsthazen zeg… Ik ben geen crimineel persoon hoor, mochten jullie zo denken over mij. Integendeel, ik ben soms juist weleens te goed en te vriendelijk naar mensen toe, en empatisch bovendien. Ik zie de toekomst heel somber in, wat mijn eigen leven betreft, maar ook van een mogelijke kans op herstel van het ooit zo mooie en bijzonder kostbare contact tussen mij en Flor, een contact wat destijds voor ons allebei een ware aanvulling op ons leven was. Echter ik vraag me af of zoiets nu nog wel haalbaar is op termijn. Natuurlijk heeft ieder mens recht op een eigen levensvisie, maar al denk je als psychiater anders daarover, een beetje meer respekt zouden ze wel mogen hebben als ik bijvoorbeeld over zielsverwantschap e.d. spreek. Flor en ik zijn tweelingzielen van elkaar, en de contactmogelijkheid is blijkbaar defintief onmogelijk gemaakt nu. Enerzijds wilden ze dat al niet vanuit de GGZ, en ben bang dat Flor diezelfde mening nu ook heeft aangenomen, geen vriendschappelijke gevoelens meer heeft, al komt dat dan door haar ziekte.

Ik ben zelf uiteindelijk ook slachtoffer van alle onrecht en indirekt ook van de verkrachtingservaringen van Flor geworden nu. Ik hoop echt dat de situatie gaat verbeteren en dat ze dan later zelf weer contact met mij gaat opnemen, terugverlangt naar vroegere tijden. Het is alleen wel de  vraag of mijn adem wel lang genoeg is om deze bijzonder moeilijke, emotionele, eenzame, en langdurige periode te overleven…. Ik denk, voor zover dat al niet zo is in deze periode, dat ze zelf ook een dergelijke periode gaat doormaken als wat ik nu meemaak…, later… Toch vind ik het erg jammer dat ze nooit meer iets van zich heeft laten horen, wat ik niet leuk vind. Dat kan natuurlijk komen door de nachtmerrie die ze heeft doorgemaakt, of dat er een andere persoon in haar leven is gekomen waarmee ze wel ongehinderd een contact mee aan het opbouwen is… Dit alles is eigenlijk niet helemaal eerlijk, en dat doet pijn. Iemand verliezen van haar niveau, contactweigering, daar zal ze later, gezien de goede band van vroeger, heel veel spijt van gaan krijgen….. Ik wilde juist proberen dat voor te zijn, door de wens gewoon contact te kunnen onderhouden, maar ja…,dat kan dus ook al niet… Op een uitzondering na, sta ik totaal geisoleerd in het leven, en ja, dan zijn er vaak ook mensen geweest die me vertelden: “Ach, jij komt heus nog wel iemand tegen waarmee je net zo’n mooi contact gaat krijgen als toen met Flor”… Goedbedoeld, maar daar geloof ik niet meer in na dik 40 jaar, in dergelijke boodschappen… En bovendien heb ik er geen zin meer in om weer op zoek te gaan naar iemand anders, omdat ik al een keuze had gemaakt, al lang geleden op 28 september vorig jaar in Hoofddorp… Een mooiere vriendschap als destijds met Flor, die bestaat er eenvoudigweg niet. Ieder mens heeft immers maar een tweelingziel. En des te pijnlijker als een dergelijk contact onder druk van buitenaf komt te staan!!! Ik heb het gevoel alsof mijn ziel is afgepakt door GGZ in Geest, ter verrijking van hun eigen Machtspositie ten opzichte van de patient. Ik druk me misschien wat scherp uit, maar het is wel de waarheid.

Binnen de GGZ komt Flor niet veel verder denk ik, het Sinai Centrum wat is gespecialiseerd in psychotrauma, zou een veel betere plek voor haar zijn.

Mijn hele leven is eigenlijk een grote mislukking tot nog toe, ondanks vele jaren van zelfredaamheid en aan jezelf werken. Ik had me erg verheugd om een leuke toekomst wat het contact tussen mij en Flor betreft, en heb nu echt het gevoel alsof ik op de bodem ben aangeland van een kilometers diepe put, waaruit niet meer te ontsnappen is. En dat heb ik allemaal te danken aan andere mensen. Hoezo “beschaving”? Zoals mijn opa vroeger altijd zei: “ De mens is het grootste roofdier wat er op aarde rondloopt.”, en “Je kunt beter met dieren te maken hebben dan met mensen”. Zo is het ook, ik voel me al een leven lang een geestelijk wrak, wat was voorbestemd om in contact te komen met mijn tweelingziel Flor, om vervolgens allebei echt tot Leven te komen. Anders gezegd, Flor en ik zijn twee mensen, uitelkaar gedreven door het kwaad, door Macht, en alleen op de wereld. En in een dergelijke situatie is het bijna onmogelijk om letterlijk te overleven, volgens natuurwetten.

Mocht er later alsnog een toenaderingspoging van haar uit komen, dan blijf ik daar echter wel voor openstaan. Het is alleen zo jammer dat ik nu volledig klem ben gezet en met mijn rug tegen de muur vastgeplakt zit als het gaat om het zelf toenadering zoeken. Maar het kan en mag niet zo zijn dat Macht zoiets als een diepe vriendschap, gebaseerd op zielsverwantschap, voor eeuwig kapot kan maken. Vroeg of laat krijgt Flor daar ook last van, en gaat ze weer terugverlangen naar vroegere tijden… Een achterdeurtje blijft er altijd wel openstaan daarvoor bij mij, alleen de vraag is of ik deze tussenliggende periode wel kan overleven… De pijn, de emoties, maar ook omtrent hetgeen haar is overkomen, zijn……heftig… En of ik een geboren pechvogel blijf, zal de toekomst gaan uitwijzen. Het feit dat ze niks meer van me wil weten blijkbaar, na een maandenlange zeer leuke omgang met elkaar, gecombineerd met het uiteendrijvingsbeleid van de ggz aangaande ons contact en alle overige zaken die ermee in verband staan, is voor mij ook een soort van traumatische ervaring op zich, want zo voelt het wel. De enige manier om dit op te lossen moet van buitenaf komen, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar ik geloof niet meer in wonderen…

Misschien dat sommige dingen die ik in dit verhaal heb vermeld onjuist zijn, tijdens het schrijven ben ik ook maar afgegaan op ingevingen via mijn gedachten. En dat kan ook niet anders als er geen communicatiemogelijkheid is met Flor, naaste familie of haar behandelaar. Dan blijven er onduidelijkheden en onzekerheden ontstaan, wat niet minder dan logisch is… Wat ik ook niet goed begrijp is, aangezien ik toch haar beste vriend was, en haar tijdens de moeilijkste periode op de Amstelmere met van alles heb geholpen, dat ik zo word buitengesloten in haar proces, dat ik er niet wat meer bij betrokken word. Dat vind ik erg jammer…

En mijn vertrouwen in de GGZ in Geest organisatie is dit jaar tot een dieptepunt gedaald, van  waaruit ik heb besloten een overstap te maken naar een vrijgevestigde hulpverlener, via mijn huisarts. Ik denk dat ik eerdaags maar eens met de beste man ga praten, over het verhaal rondom mij en Flor, en over mijn berg van ergernissen met betrekking tot het GGZ beleid hier, en over mijn wens. Dit namens mijn moeder en mijn mantelzorger , mijn mantelzorger die niet eens aanwezig mag zijn bij de behandelplanbespreking van overmorgen, 7 augustus a.s. In de uitnodigingsbrief daarvoor staat duidelijk aangegeven dat iedere patient in zo’n gesprek recht heeft op het meenemen van een vertrouwenspersoon. Dit recht wordt me, aangezien mijn mantelzorger dinsdag niet kan, ook al afgepakt “omdat het teveel gedoe in hun systeem is om de afspraak te verzetten”.De arrogantie ten top… Zij bepalen de regels, en als patient ben je in feite nergens meer hier. En ik heb al zoveel pijn te verwerken in deze periode… Welnu, geen afspraak voor de 7de dus, en daarmee basta!! Waarom kan dat niet verzet worden?

Ik vraag me ook af of de brief die ik begin juli heb gestuurd aan Flor wel is aangekomen, of ze die wel heeft gekregen. Daarom zal ik deze handgeschreven brief eerdaags ook op deze weblogsite gaan plaatsen…. Want ik vertrouw de verpleging voor geen cent meer.

Wat ik alleen nog niet weet is of de Flor die hier afgelopen maandag langs is geweest op de Amstelmere, dezelfde Flor was die ik tegenkwam op de Sinai afgelopen middag. Ik hoop dit morgen te weten te komen. Mocht dat niet zo zijn, dan zou het mogelijk zo kunnen zijn dat de Flor die hier langs is geweest wel de juiste Flor was, samen met een familielid, om eens een kijkje te gaan nemen in de Sinai. Maar ook dit is slechts een aanname, een gedachte in dit geval, van mijn moeder… Ik ga nu maar proberen of ik wat kan slapen vannacht…

Een verdrietige , machteloze en ongelukkige Boudewijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: