Alweer een rotdag: Flor verzocht om contactverbod, en bedreigd met uitzetting uit woning. De wanhoop nabij…

 

Dinsdag 7 augustus 2012 >> Heb eigenlijk nauwelijks de energie om te schrijven, maar het moet er toch even uit. Zwaar gesprek gehad met de psychiater, en nu begrijp ik waarom er zo wordt aangedrongen op beschermd wonen. Het veroorzakende probleem is de woongroep centraal wonen die, achter mijn rug om, regelmatig contact heeft gehad met de ggz. Ze zien me als een crimineel, als een staatsgevaarlijke gek denk ik, want ze willen me uit de woning zetten. En ik dacht dat het altijd mijn beste vrienden waren, mijn buren en andere bewoners. Ik ben me van geen kwaad bewust, het etiket psychiatrisch patient zorgt denk ik ook voor problemen, omdat het mensen angst aanjaagt. Enig, en dat zijn dan je buren. Ik word geleefd momenteel en sta aan alle kanten muurvast, klem (gezet)  in deze spirituele depressie, daartoe gedreven door de Angst van anderen. Ze leren het ook nooit, verdomme nog aan toe, om mensen als gelijke te accepteren zoals ze zijn. Heb ik ook gezegd tegen mijn psychiater vanmiddag, dat ik me stoor aan de voorwaardelijke manier waarop mensen in deze ‘beschaving’  met elkaar omgaan. Nee, ik ben diep teleurgesteld in de mens, heel erg!

En dat is nog niet alles, er werd me ook gezegd dat het Flor geweest zou zijn die om al die contactverboden heeft verzocht. Heerlijk, wat een leven zeg, en ik voel me gebruikt en gedumpt als oud vuil, in de goot getrapt door haar bikkelharde en allesbehalve menselijke, afwijzende opstelling richting mij. En dat terwijl het contact ooit zo mooi was en wel degelijk gebaseerd op zielsverwantschap. De band is er nog wel, maar ze voelt hem niet meer, door wat haar is overkomen helaas. Ik weet dat Flor er sterk toe neigt om gevoelens naar andere mensen toe glashard te ontkennen. Het zou me verbazen als zij ook niet door derden is beinvloed, wat haar ertoe deed besluiten om me keihard af te wijzen. Hier gaat zij later heel erg veel spijt van krijgen. Ik probeerde dat nog te voorkomen, door haar wat bemoedigende post te sturen, maar nu is ook die contactmogelijkheid verdwenen. Hoezo democratie? Ik krijg de kans niet eens om met haar de dialoog aan te gaan, en krijg op die manier ook geen duidelijkheid, word overal buitengesloten. Natuurlijk vind ik het ronduit afschuwelijk wat haar is overkomen, maar het heeft haar gedrag en karakter wel zeer extreem in negatieve zin veranderd. Ik hoop vurig dat er ooit een tijd gaat komen waarop ze zich bedenkt, maar ik verwacht het niet echt dat het contact ooit nog in ere hersteld zal worden, zoals dat ook was bedoeld.

Dit is niet leuk meer, en wat heb ik in Godsnaam haar aangedaan? Dat mag ze me dan eens uitleggen, verdorie nog aan toe. Heeft zij dan helemaal geen gevoel meer? Vreselijk, deze pijn, en dat terwijl we ooit wel degelijk al een zeer serieuze en hele leuke band met elkaar hadden. Het contrast tussen die twee uitersten is kilometers hoog, en dat raakt me heel diep. Ik vraag me af of zoiets allemaal nog goed kan komen. Ben haar kwijtgeraakt en voel me machteloos, hulpeloos, wanhopig. Neem daarbij alle overige ballast van de afgelopen decennia, maar dit geval van Flor, wat uiteindelijk is veroorzaakt door het uiteendrijvingsbeleid van ggz in geest, doet mij nu waarschijnlijk meer verdriet dan Flor. Wat dit leven nu eigenlijk nog voor zin heb vraag ik me steeds meer af, vriendschap, liefde, het is me niet gegund in dit leven, ik ben  een ongewenst persoon op deze planeet en in de woongroep, ben niet de moeite waard blijkbaar…..  Jullie allemaal maken mij ziek!

En de psychiater maar denken dat ik daar weer overheen kan komen, maar zij weet niets af van zielsverwantschap en dergelijke zaken. Als in een tweelingzielenband een van de twee afhaakt, dan draagt de ander (ik dus) de pijn van dat gemis zijn leven lang met zich mee als een soort trauma, wat ook weer een negatieve invloed heeft op hoogst onwaarschijnlijke nieuwe kansen wat het aangaan van vriendschappen en relaties betreft. Die komen er namelijk ook niet meer, en bovendien, ieder mens heeft maar een tweelingziel… Wat Flor betreft krijg ik toch sterk de indruk dat bij haar, door die klootzakken die haar op brute wijze hebben verkracht (en daarmee indirekt ook mij de emotionele hel in hebben geholpen), de ziel geheel of gedeeltelijk buiten het lichaam is komen te staan. Het schijnt zo te zijn dat zoiets weer kan helen, ik hoop het maar, en dat ze dan weer tot inkeer komt aangaande ons ooit zo kostbare contact… Nog regelmatig zie ik al onze mooie ervaringen van toen als een soort film weer aan me voorbijgaan, maar dat tegen het contrast van nu…..auw!

Zoiets, een breuk met een tweelingziel, een plek kunnen geven lijkt voor iemand die niet die ervaring kent heel simpel, maar zo ligt het niet. Je KUNT het in zo’n geval namelijk geen plek geven, omdat je voor elkaar bent voorbestemd…, dat is energetisch zo bepaald… Een stuk negatief karma erbij dus in mijn leven. Ik ben weer opnieuw lamgelegd, monddood gemaakt in alle opzichten, mensen behandelen me als oud vuil, zien me niet als een gelijke en denken dat ik iemand ben die op een negatieve manier met andere mensen omga. Heerlijk, zo’n leven, weinig motiverend. Antidepressiva, nee alsjeblieft niet, deze leggen mijn emotionele leven volledig stil. En ze lossen het probleem ook niet op. Tegenwerking alom, van iedereen. Nou bedankt hoor! Zeker nu mensen mijn beste vriendin ooit van me hebben afgepakt, wat ik ze nooit zal vergeven…… En dan nog de dreiging van uitzetting uit mijn woning, daartoe gedreven door irreeele angsten in dit geval vanuit de woongroep, alsof ik een crimineel zou zijn. Nee, ik ben een gevoelsmens, heb in mijn leven altijd mijn best gedaan om mensen te helpen, steunen, maar ik voel me steeds minder thuis in dit leven… En waag het niet opnieuw achter mijn rug om mensen van de ggz te benaderen, zonder mij daarbij te betrekken! Ja, ik ben behalve ontzettend wanhopig en verdrietig, ook erg boos, en terecht ook….

Symptomen van een spirituele krisis  (zeer herkenbaar in een aantal van deze gevallen)

img27aa.gif (1396 bytes)

Een typische “donkere nacht” reeks gebeurtenissen kan de volgende dingen zijn…

De dingen in het leven gaan redelijk vloeiend.

En dan plots…

De persoon heeft een serieuze levenscrisis zoals een mislukking van de carrière, een scheiding, een gezondheidsprobleem, een serieuze verslaving, financiële instorting, een bijna dood ervaring, enz. of een combinatie van zo’n gebeurtenissen.

Op sommige punten wordt de crisis en de angst zo intens dat hij of zij op de vloer valt, en in wanhoop roept
God, help me!

God begint onmiddellijk te helpen… maar meestal op manieren die het tegenovergestelde zijn van wat we verwachten. (doe je gordel aan!)

De crisis is over het algemeen een start voor het zoeken naar spirituele waarheid. Elk nieuw inzicht dat we krijgen brengt de dood van een oud vals geloof dat geprogrammeerd was om te aanvaarden in ons leven.

Hij begint ons ego serieus te bedreigen…

Er begint een medogenloze vertrouwenstest en die kan maanden of jaren duren.

De meest belangrijke vraag die je jezelf kan stellen tijdens een spirituele crisis is… ‘Kan je geloven in God wanneer de nacht het donkerst is?’

Tijdens een donkere nacht crisis kan een persoon een combinatie hebben van al de volgende symtomen:

* Gevoelens van depressie, wanhoop en eenzaamheid

* Het verlies van energie

* Chronische uitputting die niet fysiek is

* Het verlies van persoonlijke of professionele controle in het leven

* Abnormale gevoeligheid voor licht, geluid en andere milieu-factoren

* boosheid, teleurstelling, gebrek aan geduld

* Verlies van persoonlijkheid, doel, en een bedoeling in het leven

* ontwennigsverschijnselen van de dagelijkse routine in het leven

* Gevoelens van krankzinnigheid

* Een besef van verlatenheid door God

* Gevoelens van onvolledigheid

* Verminderd gevoel van verbinding met familie en vrienden

* Verlies van aandacht, zelfvertrouwen en zelfachting

* veelvuldige huilbuien

Deze symptomen lijken op die van een gewone klinische depressie, hoewel er een groot verschil is. Spirituele krankzinnigheid is een innerlijk ding tussen jou en God waarin diepe, rijke spirituele groei gebeurt. Antidepressiva kunnen je beroven van deze miraculeuze (en toch pijnlijke) ervaring.

Vele van de symptomen hierboven werden genomen uit het boek ‘The Stormy Search for Self’ ‘De stormachtige zoektocht naar het Zelf’ van Christina en Stavislav Grof, M.D. (kijk alsjeblieft naar de naslagwerkenpagina)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: