Artikel bijgewerkt: wantrouwen in GGZ hulpverlening, sterke twijfels omtrent waarheidsgehalte inzake de mij opgelegde contact-verboden aan Flor sinds 18-1-2012; deze zou Flor volgens GGZ medewerkers ZELF hebben ingesteld…

Artikel bijgewerkt: wantrouwen in GGZ hulpverlening, sterke twijfels omtrent waarheidsgehalte inzake de mij opgelegde contact-verboden aan Flor sinds 18-1-2012; deze zou Flor volgens GGZ medewerkers ZELF hebben ingesteld…

Zie ook de video op mijn andere website op http://cbdekat.magix.net/public

5 september 2012 > Ja, hier weer even een berichtje van mij, omdat ik even iets kwijt wil. Ik heb een heel sterk vermoeden (en ik wens in dezen serieus te worden genomen) dat de GGZ hoogst oneerlijk en onrechtvaardig heeft gehandeld door Flor en mij sinds 16 januari jl. consequent van elkaar te scheiden. Dat wilden ze eigenlijk al in de periode dat Flor en ik in het ooit zo mooie contact met elkaar (wat ik nog altijd erg mis en, al is ze zich daar misschien niet echt van bewust, Flor zelf ook) nadat we elkaar op 28 september 2011 voor het eerst hadden ontmoet op de gesloten afdeling op Spaarnepoort in Hoofddorp. Mijn moeder en goede vriend Rob ergerden zich toen al mateloos aan het feit dat ze verpleeg-kundigen hoorden praten over het feit dat ze mij en Flor van elkaar wilden gaan scheiden. Dat is uiteindelijk ook gebeurd, in de periode dat Flor in november vorig jaar naar de open afdeling aldaar werd overgeplaatst en ik op de gesloten afdeling moest blijven met een verbod om Flor op de open afdeling te mogen bezoeken, in ruil voor wandelen zonder begeleiding buiten, voor vrijheden dus. Een afschuwelijke en zeer eenzame periode. Nachten wakker gelegen, niet kunnen slapen e.d., en de pijn werd alleen maar erger toen ik uiteindelijk naar de open afdeling in de Amstelmere werd overgeplaatst in november 2011. Voor die overplaatsing heb ik haar toen nog twee keer gezien, een keer toen ze op bezoek kwam op de gesloten afdeling, en de tweede keer toen ze iets kwam ophalen uit de creatieve ruimte op de gesloten afdeling. De tranen stonden in haar ogen, en had het zelf ook niet gemakkelijk vanwege ons contactverlies.

Halverwege november arriveerde Flor op de Amstelmere, en het was ondanks haar problemen juist ook een hele mooie tijd voor ons met vele mooie kanten. Een enthousiast, zeer dynamisch en levendig contact en de band verdiepte zich heel duidelijk. Zo ontroerend mooi was dat. Ze is een tweelingziel, wat ook duidelijk werd bevestigd door mijn gids Peggy langs telepatische weg.

Echter op een gegeven moment (13-15 jan.2012) werd ons allebei afgeraden contact met elkaar te onderhouden. Het afzonderingsbeleid werd dus onverminderd voortgezet, ook hier op de open afdeling, vanuit de GGZ. In enkele minuten tijd stortte de gemoedstoestand van zowel Flor als mijzelf totaal inelkaar; de emotionele hel op aarde barstte los, een pijn voelbaar op zielsniveau. Een hele eenzame periode, dat is het op dit moment van schrijven eigenlijk nog steeds, ondanks dat ik ook met hele andere zaken bezig ben.

Ik probeerde echter door te vechten, want het zat me niet lekker dat dat contact zo ineens en zeer abrupt werd verbroken door toedoen van op het gebied van hoogsensitiviteit totaal ondeskundige GGZ medewerkers. Erg onhandig en pijnlijk voor ons allebei. Er brak een periode aan (die nog altijd loopt, vanaf 18 januari jl. tot op de dag van vandaag) van een diepe en meer dan goedbedoelde wens en verlangen haar regelmatig te willen opzoeken en tot steun willen zijn, daar in Hoofddorp. Op 16 januari jl. werd ze van de open afdeling afgevoerd richting Hoofddorp, een afgrijselijke ervaring, waarna ik in gesprek ging met Taco van de verpleging en de emoties bij mij loskwamen. Een huilbui die ongeveer een uur duurde. Hieruit blijkt nog eens hoe diep en kostbaar die band tussen haar en mij nog altijd was en nog steeds is.

Echter die contactmogelijkheid werd, en wordt nog altijd, van alle kanten onmogelijk gemaakt, dit tot mijn grote ergernis, woede en verdriet, waarbij gevoelens van algehele machteloosheid en wanhoopsgedachten soms heel hoog oplopen. Op 18 januari, ik was helemaal in tranen, ben ik met de auto naar Spaarnepoort gereden, in de hoop een bezoekje te kunnen brengen aan Flor, die toen nog op de gesloten afdeling van de kliniek daar was opgenomen. Ik werd allesbehalve hartelijk en “vanuit de hoogte” toegesproken door een verpleegkundige die me doodleuk en zonder daarover in diskussie te willen gaan, en ook zonder uitleg te geven, vertelde dat ik niet welkom was en dat ze me niet zouden binnenlaten. Stelletje eikels, ik haat die lui tot diep in mijn hart. Waar bemoeien ze zich eigenlijk mee, het geluk van twee mensen die er samen zo graag een leuke tijd van willen maken, ondermijnen en stelselmatig onderdrukken. Ik kon dus weer retour naar huis gaan, voelde een enorme boosheid en emotie tegelijk, tijdens die rit naar huis. Niet dus vanwege het feit dat ik voor niks langs was geweest, maar juist omdat ik me zorgen maakte om Flor, contact wilde blijven onderhouden en haar te steunen in de voor haar zo moeilijke tijd (ze was namelijk ook nog eens verkracht!). “Wat nu” vroeg ik mezelf af.

En het toppunt van brutaliteit was ook nog eens het schriftelijke bezoekverbod voor zowel de gesloten als de open afdeling van de kliniek op Spaarnepoort. Wat zal ook Flor zich ongelofelijk ellendig hebben gevoeld sinds we halverwege januari jl. van elkaar gescheiden zijn, maar ik kon er niks tegen ondernemen, ik stond met mijn rug tegen de muur, eindeloos zoekend naar een oplossing om toch in contact met haar te raken. Maar er kwam maar geen oplossing.

In de periode 18 januari jl. tot op heden is mij regelmatig te verstaan gegeven dat Flor ZELF zou hebben verzocht om een contactverbod, om een bezoekverbod, en sinds juli jl. ook nog een schrijfverbod. Ik begreep er lange tijd absoluut niets van, van deze situatie. Ons contact, het mooiste contact ooit eerder in ons leven, was altijd zo harmonieus, dacht ik vaak. Een algehele toestand van verwarring, maar ook aanvankelijk nog geringe twijfel als het gaat om het waarheidsgehalte van de GGZ als zou Flor zelf om al deze verboden hebben verzocht. Deze geringe twijfel begint dezer dagen steeds meer plaats te maken voor een heel ander, hopelijk wat positiever plaatje. Al in het begin van onze contactperiode, vorig jaar september, en ook daarna op de open afdeling werd er aanhoudend aan gewerkt door het GGZ personeel om Flor en ik uit elkaar te werken en uit elkaar te houden. Waarom zou dat, nu Flor en ik elkaar visueel niet kunnen zien en direkt meemaken, nu ineens anders zijn, dat gedrag vanuit de GGZ.

Het GGZ beleid is, zeker in deze tijden, keihard geworden, en er wordt gespeeld met gevoelens van mensen, Flor en mij dus. In verband met mijn rechterlijke machtiging en dreigende woning-uitzetting om onredelijke gronden kende ik al een advocaat. Ik heb de advocaat uitvoerig geinformeerd omtrent de dingen in het beleid ten aanzien van mij die misgaan, maar in die dikke brief aan deze overigens wel erg goede advocaat heb ik ook uitgebreid die hele onrechtvaardige situatie tussen mij en Flor aangekaart. Heb daarnaast ook regelmatig telefonisch contact met de advocaat, en hij gaat alle punten, en dus ook de kwestie van mij en Flor, behandelen. Ik wil dat dit punt serieus wordt genomen, en ben daarnaast ook, op advies van goede vriend en mantelzorger Rob, ook begonnen aan het schrijven van een korte uitleg, om voor een buitenstaander zo duidelijk mogelijk uit te leggen wat Tweelingzielen zijn, hoe dat werkt, en hoe belangrijk het is dat Tweelingzielen regelmatig persoonlijk contact met elkaar onderhouden. Dat maakt het ook voor de psychiatrie veel gemakkelijker om meer duidelijkheid te krijgen voor wat bijvoorbeeld het incorrecte beeld betreft dat ik andere mensen achterna zou zitten; een beeld en pure leugen die afkomstig is van een roddelgroepje uit de woongroep Centraal Wonen, met de bedoeling mij te pesten, weg te pesten uit mijn woning vanwege mijn psychische kwetsbaarheid. Mijn moeder heeft deze informatie destijds via een medebewoonster vernomen…

Maar dat  beeld wat er (er vonden destijds gesprekken plaats tussen de woongroep en mijn ambulante behandelaar van de ggz) toen is ontstaan en in mijn dossier is beland, is inmiddels helaas uitgebreid verspreid onder vele mensen, ook mensen die me dierbaar zijn. Mensen zijn in dezen vaak veel te goed van vertrouwen, en nemen het geroddel van anderen vaak volledig passief over……., zonder er dieper over na te denken, met alle gevolgen vandien, ook aangaande Flor en mij en de verstandhouding tussen ons!! Ik denk (en ben daar volledig van overtuigd) dat deze roddels de uiteindelijke en fundamentele oorzaak zijn van het feit dat Flor en ik uitelkaar gedreven worden en gescheiden van elkaar worden gehouden, en mogelijk heeft het verspreide beeld als zou ik vrouwen en andere mensen achterna hebben gezeten ook de opstelling van Flor naar mij toe in meerdere of mindere mate, negatief beinvloed. En dat is BUITENGEWOON JAMMER! Anders gezegd, die leugens zorg(d)en voor het uiteendrijvingsbeleid, het stelselmatig scheiden van niet alleen het contact tussen mij en Flor, maar daarnaast ook in het contact tussen mij en mijn vroegere overleden vriendin Peggy in november/december 2009. Ik heb deze pijn dus twee keer beleefd, maar omdat Peggy een soulmate was, en aangezien het tweelingziel zijn nog dieper gaat, gevoelsmatig, doet zo’n door onwetende figuren binnen de ggz ontstane en in stand gehouden contactverbod tussen mij en Flor nog zoveel meer en dieper pijn.

Ik vind het feit dat er vanuit de ggz zo moeilijk wordt gedaan over het contact tussen mij en Flor vind ik een uiterst kwalijke zaak. Hopelijk dat de ontstane schade in het zo waardevolle contact tussen haar en mij nog hersteld gaat worden in de toekomst. Ik verwacht dan ook van hun kant dat zij hun ten onrechte opgelegde diagnose als zou ik mensen stalken dan wel achtervolgen, uit mijn dossier gaan verwijderen. Het is, nogmaals, gebaseerd op roddels. Ik ben er bovendien het type mens niet naar om andere mensen te hinderen, lastig te vallen… Verder verwacht ik vanuit de GGZ een schriftelijke excuusbrief met betrekking tot het gebeurde en dat ze zonodig ook alle medewerking verlenen m.b.t. een eventueel herstel van het contact tussen mij en Flor.

Via internet ontving ik gisteren het volgende zichtbaar in een hevig emotionele opwelling geschreven berichtje: Hey Boudewijn, flikker toch op, kuttekop, wat kom jen ou? , oftewel: “Wat kom je nou (hier)?”,zeer veelzeggend als je de dingen goed bekijkt. Ze is, zo bleek uit het laatste berichtje, weer helemaal bijgedraaid, nadat ik haar een corrigerende reaktie terug had gestuurd. Mij is namelijk altijd gezegd dat er een contactverbod van toepassing is. Ik kijk door die boosheid heen, heb inmiddels ervaring opgedaan met een meisje hier op de afdeling die eveneens verkracht is geweest: Het ene moment is zij heel lief, sociaal en behulpzaam, het andere moment is zij niet te genieten en keihard.

Ik twijfel steeds sterker aan de veronderstelling als zou het Flor geweest zijn die voor die contactverboden zou hebben gezorgd, dat lijkt me praktisch onmogelijk. Ik baseer me daarbij ook op recentelijk ontvangen berichtjes via het internet, gecombineerd met mijn helderziende gaven, maar ook aangezien het al in het begin van ons contact de bedoeling was van de ggz om ons, Flor en mij van elkaar te scheiden; iets wat vanuit humanitaire overwegingen volstrekt niet door de beugel kan. Ik ben enige tijd op bezoek geweest bij het Joodse Sinai Centrum hier vlakbij, en vertelde het verhaal aan de receptioniste waarmee een uitvoerig gesprek ontstond. Ze wist niet wat ze hoorde, was zichtbaar aangeslagen, en vindt dit uiteendrijvingsbeleid vanuit de Amstelmere en GGZ Hoofddorp, ronduit belachelijk. “Het bevordert juist het herstelproces wanneer mensen op een kliniek een diepere band met elkaar ontwikkelen, in plaats van dat het dat tegen zou werken!!”

Flor heeft het niet makkelijk, en ik begrijp heel goed uit haar recentelijke berichtje dat ze zich ergerde aan het feit dat ik haar in al die tijd nog nooit heb opgezocht. Ze zal zich ongelofelijk afgewezen hebben gevoeld, wat ook haar nogal frequent optredende boosheid naar mij toe zou kunnen verklaren! Dat is zo logisch als wat. Ze wist alleen niet dat het mij al die tijd verboden is geweest om contact te leggen met haar op enigerlei wijze. Ik hoop dat dat haar nu wel duidelijk is geworden, hopende dat zij dit heeft gelezen, al vind ik het wel heel erg dat ze zich zo  ellendig heeft gevoeld hieronder. Flor, als je dit leest, ik hoop dat het je nu duidelijk is dat ik je niet afwijs, aan de kant zet, never. Weet je wel hoe bijzonder je nog altijd voor mij bent Flor. Ook jij hebt, net als ik de eerste helft van dit jaar 2012, een ware nachtmerrie meegemaakt. En mij hadden ze al die tijd, vanuit de GGZ, in de waan laten verkeren dat het verboden is om op welke manier dan ook contact met je te mogen zoeken, wat een ongelofelijke kwelling voor me is hoor, of, liever gezegd, WAS. Want is het niet zo dat ZIJ het zijn van de GGZ die voor die verboden zorgdragen? Wel intens gemeen ook dat ze in dat geval JOU hebben aangewezen als de persoon die die verboden heeft uitgevaardigd.

Mochten Flor en ik weer gaan samenkomen in de toekomst, wat mij betreft, zo mogelijk, weer leuke dingen samen ondernemen, uitstapjes maken, en noem maar op . En een stukje gezelligheid en gezelschap in het leven is voor mensen zoals zij en ik, met een relatief beperkt sociaal netwerk, ook van grote waarde toch? Een positief contact, net als toen in de kliniek. Het is een door en door eerlijke, liefdevolle en behulpzame vrouw die, net als ik, over vele gaven beschikken. Tweelingzielen horen regelmatig bijelkaar te zijn, dat is algemeen bekend, omdat het anders ten koste gaat van hun gezondheid en kwaliteit van leven… Het zou mooi zijn als oude tijden gaan herleven. Maar ik ga er wel een advocaat achterzetten, zoals ik al eerder zei, want ik kan heel slecht tegen onrechtvaardige situaties, veroorzaakt door diegenen onder hen die de naam hulpverlener eigenlijk niet waardig zijn.

Flor ik hoop je zo gauw mogelijk weer eens te mogen zien, ik begrijp nu dat dat hoogstwaarschijnlijk dus wel kan. Misschien is het de eerste keer dan verstandig als ik Rob als begeleiding met mij meeneem, voor het geval de verpleging op de open afdeling op Spaarnepoort weer met een nieuwe “verrassing” aan komt zetten. Maar dan krijgen ze wel ruzie met mij, echt ruzie bedoel ik in dat geval! Er zit geen gevoel meer in deze samenleving, maar wel in jou Flor, heel veel. Er zijn zo ontzettend veel redenen waarom het me een leuk idee lijkt om elkaar weer eens te zien, en je bent ook een prima gesprekspartner bovendien. Trouwens, zowel soulmates als Tweelingzielen hoeven eigenlijk niet altijd maar te praten over en weer, de aanwezige energieen en wisselwerking tussen beide zielsdelen doen alles eigenlijk al. Je bent ook aangenaam gezelschap, en iemand die beter en meer verdiend dan tot nog toe gebruikelijk was. Ik kan en zal je ook tot steun zijn, gewoon omdat ik veel om je geef en omdat je zoveel voor mij betekent. Ons contact is voorbestemd, zoals dat heet, en daar is toch niks mis mee? Je zult je een veel gelukkiger mens gaan voelen, net als toen, en datzelfde geldt ook voor mij als we elkaar weer gaan zien. Want nu zitten we allebei in een soort vicieuze cirkel, we worstelen met gevoelens van zielepijn, machteloosheid en een onbevredigd verlangen om elkaar regelmatig te zien en spreken, bij elkaar te zijn….. Dat kan ook anders, en wil er voor vechten ook, desnoods via de advocaat of de minister van volksgezondheid.

FLOR, JE BENT EEN LIEVERD EN HEEL BIJZONDER VOOR ME !!!

(kopie van reaktie Hulpdienst Sensoor op eerder geschreven berichtjeGlimlach):

Dag Boudewijn, (REACTIE HULPDIENST SENSOOR)

Bedankt voor je mail en je vertrouwen! Ik heb met aandacht gelezen wat je hebt geschreven en ik vind het heftig!

Laat ik me eerst even voorstellen, ik noem me Sosca en ben medewerkster van Sensoor. Jouw mail is naar mij doorgestuurd om te beantwoorden, vandaar.

Je schrijft dat je hooggevoelig bent en al 26 jaar ervaring hebt met psychiatrische hulpverlening. Toen je vorig jaar opgenomen was heb je Flor leren kennen en jullie voelden een diepe verwantschap. De begeleiding had bezwaar tegen jullie vriendschap/relatie en Flor werd overgeplaatst naar een gesloten afdeling en jij kreeg een bezoekverbod. Tijdens het verblijf binnen de GGZ is Flor afschuwelijk verkracht. Inmiddels hebben jullie elkaar weer gevonden via internet en heeft Flor te kennen gegeven jou weer te willen ontmoeten.

Al met al voor Flor traumatische ervaringen en voor jou is de wetenschap van haar lijden ook moeilijk te verteren.

Ik kan me zo voorstellen dat je je vreselijk machteloos moet voelen. Spreek je daar trouwens over met je begeleiding en/of behandelaar?

Wat betreft je vragen over gevolgen van traumatische ervaringen, de mogelijke distantie tussen ziel en lichaam als gevolg van, en het effect van zielsverwantschap tussen 2 mensen, helaas…. Ik voel me niet echt in staat om op dat terrein iets verstandigs te zeggen.

Eigenlijk is het een goed idee om binnen afzienbare tijd Flor te bezoeken, met elkaar te praten en er voor elkaar te zijn. Ik denk dat je dan aan de hand van de feiten en je gevoelens ook meer duidelijkheid krijgt over jullie relatie.

Ik hoop van ganser harte dat die ontmoeting voor jou het gewenste resultaat zal hebben.

Veel kracht en sterkte Boudewijn!

Een vriendelijke groet,

Sosca. (vanwege contactverbod helaas onmogelijk haar te bezoeken)

*******************************************************************************

Ik vraag me nu toch af of er inderdaad een contactverbod geldt. Ik betwijfel het namelijk!

*******************************************************************************

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: