Diepe emotie en teleurstelling…, toch nog een beetje hoop…

(Soms druk ik me hier misschien wat scherp uit, maar dat is niet kwaad bedoeld!!)

Woensdag 5 september 2012 >> Een groot deel van de dag was een en al ellende en emoties. Ik heb er alle begrip voor dat mensen die misbruikt zijn geweest het moeilijk hebben, het is niet gemakkelijk om met hen om te gaan, zeker niet als de persoon die het betreft voor die misbruikervaring totaal anders was in positieve zin. En of dat nog goed kan komen, ik hoop het alsnog van harte. Hier op de afdeling zit ook iemand met dergelijke tragische ervaringen; het ene moment is zij reuze aardig en sociaal, het andere moment is het net een heks, vol van haat, afkeer van andere mensen (vooral mannen), en vormen van verbale agressiviteit. Ik hoop niet dat ze (gebeurt vaak in klinieken) wiet of andere softdrugs gebruikt, want deze zijn uitermate schadelijk voor het herstelproces en werken genoemde symptomen juist in de hand!!

De meeste mensen geloven me niet echt, maar een dergelijk gedragspatroon zie ik ook duidelijk terug in de correspondentie met mijn meest dierbare persoon op een pagina van youtube. Ik weet van Flor dat ze er sterk toe neigt gevoelens naar andere mensen toe te ontkennen, ik denk uit angst er door derde personen op te worden veroordeeld, aangevallen. Maar wanneer zoiets gebeurt dan is dat voor de andere persoon die het dichtst naast haar staat uitermate pijnlijk. Je voelt je dan gebruikt, aan de kant gezet, maar is dat zo’n vreemde gedachte? Dat schaadt ook het vertrouwen…

Uit die correspondentie werd mij in ieder geval duidelijk dat dat hele verhaal bijelkaar in die correspondentie mij intuitief heel sterk aan een zeker iemand doet denken; er valt geen zinnig gesprek mee te voeren, haar situatie is allesbehalve stabiel en ze zit vol met destruktieve gevoelens richting mij, dat blijkt duidelijk aan die correspondentie, de manier van schrijven. Vanavond bereikte me wederom een zekere ontkenning van de werkelijkheid. Maar ja, ik laat het maar even gaan, het heeft toch geen zin om op dit moment met haar te communiceren. Maar ik vind het wel heel jammer, ons contact was altijd zo mooi en van beide kanten vol van enthousiasme. Of dat nog ooit goed gaat komen, ja, erg onzeker, en daardoor ook erg verdrietig. Veel mensen begrijpen niet dat mijn gerichtheid op haar geen obsessieve bezigheid is, maar verband houdt met intens enthousiasme met betrekking zoals zij van nature kan zijn, en hopelijk ook weer zal gaan worden in de toekomst…..

Het is niet leuk om, en dan nog op een keiharde manier ook, te worden afgewezen. Ik heb haar nooit iets misdaan, haar zelfs met van alles en vanuit mijn hart geholpen, net zoals zij dat toen ook nog voor mij deed. Er is verder nooit iets negatiefs tussen ons gebeurd!!! Het GGZ beleid, in combinatie met haar verkrachtingservaring hebben roet in het eten gegooid, ons contact al dan niet voor altijd totaal geruineerd, niet alleen richting haar, maar daarmee uiteindelijk ook richting mij. Ook naastbetrokken personen kunnen te maken krijgen met een of meerdere symptomen van een post traumatische stress stoornis! Er zijn dagen, soms meerdere dagen achtereen dat ik totaal wanhopig ben en intens verdrietig. Het lijkt wel alsof haar hart is veranderd in, zoals dat wordt genoemd, een hart van steen, ik hoop voor tijdelijk, want dit is voor haarzelf nou ook niet bepaald een leuke periode, het jaar 2012. Ik zie daarbij ook een gedeeltelijk afgesneden zijn van de Ziel bij haar. Een volledig afgesneden zijn van haar ziel is onmogelijk omdat we van nature altijd tweelingzielen van elkaar zullen blijven, twee zielsdelen die bijelkaar horen. Maar de pijn die zij op allerlei mogelijke manieren ervaart voel ik door die energetische verbinding hier ook. Ik vraag me weleens af of de beste manier om haar te helpen niet juist zou zijn om, zoals ik dat recentelijk een tijdje heb gekund, die gerichtheid toch wat te laten liggen en proberen met andere zaken bezig te zijn, maar ook dat is een proces van ups en downs. Het is misschien wel de manier om zoveel mogelijk positieve energie te genereren richting haar, energie vanuit het hartchakra, alsof je continu onbewust reiki op afstand uitoefent. Ik herinner me het gezegde dat je door dingen los(ser) te laten automatisch datgene op je pad krijgt waarnaar je verlangt.

Het is me wel duidelijk geworden dat er nog wel degelijk een enorm sterke band tussen ons bestaat en heb er alles voor over om mijn uiterste best te blijven doen om haar te helpen. Dat doe je door positief in het leven te staan… Omdat zij naar mijn idee gedeeltelijk is los komen te staan van haar zielsdeel, is zij ook niet in staat om liefde en genegenheid te voelen van andere personen. Althans, ik denk dat het zo werkt. Maar het doet evengoed veel pijn, heel veel. Ze weet misschien nog wel wat we samen allemaal voor moois hebben meegemaakt, maar ze voelt er nu niks bij. Een afgrijselijke ervaring, omdat het daaruit voortkomende gevoel van eenzaamheid, wanhoop en onzekerheid aangaande de toekomst buitengewoon sterk is. Dan zou ze geneigd kunnen zijn om voor een andere man te kiezen, en dat versterkt te pijn nog verder en verder. Nee, dit is niet leuk meer (emotie), het zou wel begrijpelijk zijn, maar allesbehalve eerlijk. Immers, wij hadden al een diepe band voor dat we uitelkaar zijn gehaald. Die mogelijke zoektocht naar een andere man komt dan niet vanuit het hart, maar vanuit het ego, en kan haar welzijn tijdelijk en op een (vergeleken bij als wij samen zouden zijn) oppervlakkig niveau verbeteren, maar niet oplossen. Sterker nog, het is geen relatie, omdat het een handelen is, puur en eenzijdig gericht op lustgevoelens, een mogelijk overmatig sterke hang naar sexualiteit. Dat heeft niks met liefde te maken… Dan is sexualiteit een middel om pijn te bestrijden, en kan daardoor misschien dwangmatig worden.

De situatie die is ontstaan is diep tragisch, en dat vindt iedereen die ik erover spreek. De aandacht is echter vooral gericht op Flor zelf, en ik die minstens net zoveel pijn lijdt, en vanuit een ander perspektief eigenlijk nog veel meer pijn ervaart dan zij (als zij thans een ander gevonden zou hebben), hangt er maar zo’n beetje half bij, wordt niet echt betrokken bij het wel en wee van de persoon die me het meeste dierbaar is, en dat is Flor. Misschien druk ik me hier wat te hard uit, maar allemaal wel tamelijk egoistisch bovendien. Ik heb de tijd nodig om dit te kunnen verwerken. Wat een shit-jaar is dit jaar toch, er lijkt geen einde te komen aan mijn ongelijkwaardige positie en behandeling, ook in relatie tot ggz in geest. Een diep tranendal, en  ondanks haar problemen, had Flor ook best eens de moeite kunnen nemen, gezien onze voorgeschiedenis, om contact met me op te nemen en te onderhouden. Totaal gevoelloos en keihard, zo komt het op mij over momenteel.

Hoe ik zou reageren als het weer beter met haar zou gaan en wanneer het kwartje is gevallen bij haar omtrent het herinneren en herbeleven van onze voorgeschiedenis, en wanneer zij dan mij zou benaderen voor een nieuwe kennismaking? Dan zal ze zeker van harte welkom zijn voor regelmatig contact, zoals de natuur dat ook heeft bedoeld. Ondanks alles blijft het mijn tweelingziel, en een hele bijzondere vrouw, waarvan ik van ganzer harte hoop dat ze weer zal herstellen uit haar Lijden. Dit contact is zo voorbestemd. Ik lees in boeken over soulmates en tweelingzielen vaak dat het vaker voorkomt dat een of beide partners in een tweelingzielen-verbinding met elkaar na een eerste ontmoeting eerst nog een tijd afgezonderd van elkaar moeten leven om bepaalde lessen te leren en negatief karma af te lossen. Dat kunnen hele harde lessen zijn, maar deze zijn wel nodig om beiden weer op een hoger en min of meer gelijkwaardig niveau van bewustzijn te komen, op een hoger plan komen te staan. Wanneer tweelingzielen elkaar eenmaal hebben ontmoet, dan is het uiteindelijk, volgens kosmische natuurwetten, wel zo dat ze elkaar later weer zullen gaan tegenkomen. Dit heet voorbestemdheid.

Flor reageerde tijdens ons laatste telefoongesprek nogal boos, is te begrijpen om velerlei  redenen, omdat ze beschadigd is geraakt door die klootzak die haar verkracht heeft. Een beetje hoop is er nog wel gelukkig, alleen zo jammer dat er geen normaal contact met haar mogelijk is en dat ze woede en aversie voelt richting die persoon die voorheen haar beste vriend was, en dat was ik… Ze is nu eenmaal nog niet in staat blijkbaar om positieve energie en  genegenheid van mij op afstand te kunnen voelen, en daarom reageert ze zo bot en hard.

Toch geef ik onvoorwaardelijk om haar, probeer door haar maskers en afwijkend gedrag heen te kijken, er dingen van te leren en daarop in te spelen, puur intuitief. Ik merk zelf dat ik nog lang niet in staat ben om banden met andere vrouwen aan te gaan, en bovendien zouden dat andere, meer oppervlakkige relaties worden die niet kunnen tippen aan de diepgang die je mag beleven in een tweelingzielenrelatie. Mocht het er toch van komen dan zal het een soulmate zijn, en wil ik wel eerlijk naar die persoon toe zijn en haar ook inlichten omtrent het verhaal van tweelingziel Flor en mij, dat we elkaar lang niet gezien hebben maar dat er wel nog een sterke band bestaat. Dan ben je namelijk eerlijk naar de ander toe, en voorkom je onnodige problemen voor het geval Flor toch weer tot inkeer komt en contact met me zoekt. Die tweelingzielenervaring was destijds op emotioneel vlak voor Flor en mij een dusdanig intense en mooie beleving dat ik zonder enige twijfel onmiddelijk weer voor Flor zou kiezen in een dergelijke situatie. Niet dat ik er al bij voorbaat van uit ga dat ik een ander tegenkom waarmee het klikt, maar, voor het geval dat….. Ik ben er echter, denk ik, voorlopig echter nog lang niet toe in staat, misschien wel nooit. De band met Flor is heel diep, alleen zo jammer dat zij dit nu niet meer voelt, op dit moment. Die energie van die band komt echter wel bij haar binnen, maar ze voelt hem nog niet. En ik ervaar het ook als veel prettiger om een vriendschappelijke of diepere band met iemand te hebben die ik niet op internet of in een tijdschrift bijv. heb gevonden, maar in het alledaagse leven ben tegengekomen!!!

Voornaamste punt is nu, Flor toch blijven helpen op afstand, op de manier zoals eerder omschreven in dit verhaal. Ondanks de slechte dagen tussendoor, wil ik me daar toch volledig voor blijven inzetten. Iedere dag dat ze in moeilijkheden zit psychisch, is er eentje teveel…

Ja, ik ben intens verdrietig momenteel. Deze blog, het schrijven erop, is mijn enigste uitlaatklep. Ik heb verder geen partner aan mijn zijde staan die me kan bijstaan, en verder op een enkele uitzondering na helemaal niemand om dingen mee te kunnen delen. Probeer daar wel verandering in te brengen, maar dat kost tijd…

 

Een hartelijke groet van Boudewijn.

PS.Binnenkort schrijf ik een verhaal van ongeveer vier kantjes A4 om het verschijnsel Tweelingzielen duidelijker te maken voor andere mensen, ook in de hulpverlening. Ik denk dat dat heel verhelderend kan zijn voor veel mensen… Deze tekst komt dan ook in een apart hoofdstuk op deze blog te staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: