Kennismakingsbezoek aan Walborg kliniek Amsterdam, sterk verlangen naar voor haar verhelderend en ondersteunend bezoekje aan Flor, en eventueel voorbereidend werk hiervoor…

Amstelveen, maandag 10 september 2012 >> Vanmiddag om vier uur ben ik dan eindelijk voor een kennismakingsbezoekje langs de Walborg kliniek in Amsterdam-Buitenveldert gegaan, en heb daar gesproken met een verpleegkundige die me ook een rondleiding gaf in het gebouw. Op zich was dat gesprek wel positief, het verblijf daar zou in mijn geval bedoeld zijn als opstapje terug naar mijn woning, om daarnaar toe te werken. Helaas wordt er nogal moeilijk gedaan binnen ggz in geest, afdeling de Amstelmere, over die terugkeer, waarbij de woongroep Centraal Wonen volgens mij een enorme druk uitoefent op mijn behandelaar. Onterecht, want, hoewel deze afgelopen nieuwe terugval mij persoonlijk wordt aangerekend, ben ik niet verantwoordelijk voor deze terugval, in zoverre dat ik niet verantwoordelijk ben geweest voor de verkeerde medicatie die me jarenlang was voorgeschreven en wat ook mijn regelmatige terugval in psychosen heeft verklaard. De nieuwe medicatie werkt uitstekend, zelfs beter dan verwacht, en stok achter de deur voor wat betreft blijvende medicatie-inname is wel het feit dat dat wel als voorwaarde wordt gesteld voor het terug ontvangen van mijn rijbewijs. Ik mis het wel nu ik niet meer per eigen vervoer kan reizen, met uitzondering dan van de fiets uiteraard.

Het eerste bezwaar van de Walborg kliniek vind ik wel het feit dat er in de Amsterdamse wijk Buitenveldert tegenwoordig overal parkeergeld wordt gevraagd, E.1,40 per uur, en dat kan aardig oplopen, ook voor eventuele bezoekers. Mijn moeder rijdt echter liever niet in de stad in de drukte, en haar zou ik dan ook aanzienlijk minder op bezoek krijgen als ik daar naar toe zou gaan voor een overplaatsing. Ander belangrijk punt is wel, de kamers. In principe kom ik dan in eerste instantie in aanmerking voor een eenpersoons kamer, echter het is wel zo, dat als er een nieuwe client bij komt voor opname en die wil graag op een eenpersoons kamer verblijven dan zou ik, als er geen andere eenpersoonskamer meer beschikbaar is, intern moeten gaan verhuizen naar een tweepersoonskamer, wat weer allerlei nadelen met zich meebrengt. Ik heb geregeld behoefte aan rust en stilte om mij heen en dat vind je niet als je met twee personen op een kamer zit, en bovendien ook geen privacy als ik bijvoorbeeld iets op de laptop computer wil schrijven. Daarbij komt ook nog het probleem dat de meeste mensen ochtendmensen zijn, maar ik ben zelf een avondmens, en dat zou ook nog voor de nodige problemen kunnen zorgen, als je met twee mensen op een kamer zit en slaapt. Verder vind ik het interieur, de aankleding van de binnenzijde van de kliniek nogal strak, soms zelfs iets te benauwend voor mijn gevoel. Ik heb dan ook zo mijn twijfels of ik dit eigenlijk wel wil…, en wil er toch nog even de tijd voor nemen om e.e.a. te kunnen overdenken.

Er zou vanaf de Walborg gemakkelijker naar huis toe kunnen worden gewerkt, maar vraag me toch af,  waarom kan dat niet vanaf hier, vanaf de Amstelmere? Ik heb de psychiater hier nog een brief geschreven met de vraag waarom ik nog steeds niet langs mijn huis mag gaan. En zo zie je maar, mijn bewegingsvrijheid wordt op allerlei mogelijke manieren sterk ingeperkt, al maandenlang eigenlijk, en dat verklaart ook een belangrijk deel van mijn stemmingswisselingen gedurende de dag. Het is een enorme druk die op mijn schouders rust, veroorzaakt door derde personen die geen vertrouwen in mij hebben, me niet naar huis terug durven te laten gaan. Maar….angst is altijd een slechte raadgever. Met behulp van ambulante zorgverlening aan huis vanuit de RIBW, en aanvullende hulp van de spv’er, zou ik onder de gegeven omstandigheden heel goed naar huis terug kunnen keren. En als ze daar moeilijk over blijven doen, mij en mijn bewegingsvrijheid blijven inperken (wat emotioneel erg zwaar is en me juist weer ziek zou kunnen maken), dan heb ik altijd nog een advocaat die ik zou kunnen inschakelen.

Ik merk het heel duidelijk, heel veel mensen waarmee ik omga en die ik ken, leven in meerdere of mindere mate vanuit de angst, vanuit een negatieve energie zou je kunnen zeggen. Het jaar 2012 was een rampjaar, een slechter jaar kan ik mij niet herinneren wat mij persoonlijk betreft. Maar, echt geluk heb ik eigenlijk nog nooit gekend, behalve dan in de periode dat ik omgang had met Flor. Ik ben bij periodes nog altijd erg verdrietig en boos omtrent wat haar is overkomen en over de manier waarop wij uitelkaar worden gehaald vanuit de ggz in geest organisatie. Daarbij komt ook nog de onzekerheid aangaande haar toekomst, of ze ooit weer enigszins de oude zou kunnen worden. Dergelijke onzekerheden vreten aan mijn gemoedstoestand, hoop niet dat zij degene zal zijn die het contact verbreekt in de toekomst en dat ze een verkeerd beeld over mij heeft gekregen. Maar, ik heb alle geduld met haar en denk nog altijd dat het door Rob en mij geplande bezoekje in de loop van de komende week ook heel belangrijk voor haar en mij zullen zijn. Ik hoop echter niet weer nieuwe verrassingen tegen te komen dan, veel meer negatieve ervaringen kan ik er niet bij hebben momenteel. Ik hoop met haar geleidelijk aan, als ze dat zou willen, een nieuw contact te kunnen gaan opbouwen als ze wat verder is. O, ik hoop zo dat ze met haar pijn leert leven, en zal haar wat dit aangaat zeker niet in de steek laten.

GGZ in Geest is voor een belangrijk deel, of ze het nu inzien of niet, toch verantwoordelijk voor niet alleen haar persoonlijke schade, ook met betrekking de ontwikkeling van een ooit zo mooi, ongelofelijk mooi en voor ons beiden harmonieus positief diepgaand contact. WE werden ineens en zonder enige uitleg, van elkaar gescheiden, met alle emotionele gevolgen vandien. Ik hoop dat het komende bezoekje een succes zal worden, doe er in ieder geval mijn uiterste best voor, want het zit me nog steeds niet lekker dat ik zo lang geen contact meer met haar mocht zoeken. Ze voelt zich door mij verwaarloosd, en dat is geenszins de bedoeling geweest. Omstandigheden aan mijn kant werkten daarbij ook niet mee. Op zes weken na ben ik dit hele jaar al opgenomen tot nog toe.

Mochten er tijdens of rondom dat bezoek weer problemen ontstaan vanuit ggz in geest dan zal ik ook daarover mijn advocaat inlichten. Flor en ik waren zeer goed bevriend en zie niet in wat erop tegen zou zijn om toch te proberen weer een nieuwe start te maken geleidelijk aan en met geduld. GGZ in Geest heeft onze band zwaar onder druk gezet, al vanaf het begin dat we elkaar leerden kennen, en als er weer moeilijk wordt gedaan omtrent een bezoekje, een hersteltraject aangaande ons contact, dan wil ik toch eens met Rob en de advocaat gaan overleggen of het niet zinvol zou kunnen zijn een algehele aanklacht en schadeclaim in te gaan dienen in de toekomst, richting de organisatie. Maar ook voor wat betreft de schade, veroorzaakt door het destijds voorschrijven van verkeerde medicatie die averechts heeft gewerkt bij mij. Mogelijk dat mijn advocaat dan ook van nut zou kunnen zijn als ggz in geest moeilijk blijft doen over contactlegging met Flor. Zij zouden zich in dat geval denk ik beroepen op een standaardtheorie als zou zo’n ontmoeting met elkaar (we zijn notabene zielsverwanten van elkaar…) de behandeling schade. Sterker nog, juist het NIET mogen ontmoeten van elkaar, DAT verergert alleen maar haar problematiek. Bovendien weten ze bij de ggz volgens mij nog niet echt, dat Flor en ik, voordat wij in januari van elkaar werden gescheiden, op emotioneel gebied al een serieuze band met elkaar hadden opgebouwd, die zoveel verder ging dan vriendschap alleen. Als de bemoeizucht vanuit de GGZ niet was gebeurd, dan was er niks aan de hand geweest en waren we allebei intens gelukkig. Hoe dat contact nu verder zal gaan is uiterst onzeker, maar wil me er wel aktief voor gaan inzetten, in de hoop daarmee iets voor haar te kunnen betekenen. Natuurlijk leeft er ook in mij een hele grote angst, misschien onterecht, maar goed, ik ben doodsbang dat ze niet meer de oude zal worden, dat ze nooit meer zal kunnen genieten van het leven. Ik zou dat heel heel erg vinden, maar ook voor ons samen. Wat niet wegneemt dat ik onvoorwaardelijk om haar geef, heel veel. Haar in de steek laten, nee dat gebeurt niet meer, ik wil dat dat niet meer gebeurt Niet alleen zij, ook ikzelf, lijd net zo goed zielepijn, en dat is een afgrijselijk gevoel, tijd dus om onze vicieuze cirkels te proberen te doorbreken…… Ik zou daarbij ook wat spirituele hulp van hogerhand kunnen gebruiken, zo mogelijk…

Ik overweeg ook om de verpleging van de open afdeling in Hoofddorp een nette brief te schrijven in niet al te veel woorden, over wat er tussen ons speelt en gespeeld heeft tussen ons, met daarbij gevoegd een verhaal waar ik mee bezig ben ter nadere uitleg van het aspekt en natuurverschijnsel Tweelingzielen. Mogelijk dat dit ook kan bijdragen tot een verbetering van de verstandhouding en een beter begrip tussen mij en de ggz en tussen Flor en de ggz. Wellicht begrijpen ze de situatie dan ook beter… Daarom is het schrijven van dat verhaal dan ook van groot belang.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: