Gesprek met geneesheer-direkteur, o.a. over Flor

Rob en ik  hebben afgesproken in principe op dinsdag 18- of donderdag 20 september op bezoek te gaan bij Flor.

Amstelveen, woensdag 12 september 2012 >> Vanmiddag gesprek gehad met de geneesheer-direkteur. IN dat gesprek kwam veel ter sprake, maar heb nog steeds geen antwoord gekregen op de vraag waarom ik na bijna vijf maanden nog altijd niet op bezoek kan gaan naar mijn eigen huis, waar ik bovendien nog huur voor betaal ook. Daarnaast werd er gesproken over de Walborg kliniek, waar ik liever eigenlijk niet heen ga, maar wat waarschijnlijk toch gaat gebeuren. Het is zo dat Flor over een aantal weken naar Etta Palm gaat  verhuizen, en dat is voor hun de reden om me in de Walborg te plaatsen, met het risico dat je op een gegeven moment op een tweepersoons kamer moet gaan verblijven aldaar. Lijkt me niet echt bevorderlijk voor mijn welzijn en ook veel minder rustmomenten. Maar uit het gesprek blijkt wel weer eens overduidelijk hoezeer Flor en ik (alsof ik een soort van misdadiger zou zijn) nog altijd stelselmatig van elkaar gescheiden worden gehouden. In plaats van dat er nou eens een gespreksmogelijkheid met haar zou komen, dat zou een stuk eerlijker zijn geweest, en ook beter, om mogelijk ontstane misverstanden aan beide kanten recht te zetten. Het is nooit mijn bedoeling geweest haar met opzet in de steek te laten, de situatie was ook aan mijn kant dusdanig slecht dat ik ook vanwege mijn heropname, kort na mijn ontslag eerder dit jaar, geen contact kon zoeken met haar.

Daarnaast heb ik de geneesheer-direkteur ook verteld dat ik ten onrechte van heel veel dingen wordt beschuldigd, als zou ik bijvoorbeeld mensen tot last zijn. Allemaal hoogstwaarschijnlijk voortgekomen uit roddels vanuit de woongroep, waardoor een verkeerd beeld is ontstaan over mij. En er zal ongetwijfeld ook het een en ander over op papier gezet zijn in mijn dossier bijvoorbeeld. Heb ook aangegeven dat alle beschuldigingen, waarvan de meeste me veel te ver gaan bovendien, niet op waarheid berusten, maar pure verzinsels zijn ,met alle sociale gevolgen vandien. Maar het feit dat ik zo lang niet in staat en bij machte ben geweest om Flor op te zoeken is iets wat me nog altijd niet lekker zit. Nee, dit had niet mogen gebeuren.

Ik ben heel eerlijk geweest in het gesprek, en heb ook aangegeven dat Flor en ik voorheen heel close met elkaar en een hele mooie, leuke tijd hebben meegemaakt samen. Rob, mijn beste vriend en mantelzorger merkte nog op dat de manier waarop Flor in januari van de open afdeling werd weggehaald werd er nogal hardhandig aan toe ging, uitermate pijnlijk en hartverscheurend. Ook dat had niet mogen gebeuren! Hoe is het mogelijk, zo zei mijn moeder nog tegen me vanmiddag in de auto, dat twee mensen die het zo fijn bijelkaar hebben en diepere gevoelens voor elkaar hebben, zo abrupt uitelkaar worden gehaald, nog altijd, anno september 2012. Flor zit straks op de Etta Palm  en ik op de Walborg, ik haat al die wetmatigheden binnen en mogelijk ook buiten de instelling die het contact tussen ons ontmoedigen. Via een andere weg heb ik intussen wel begrepen dat het Flor ook niet lekker zit dat ik nooit langs ben geweest. Maar ja, als je steeds maar allerlei verboden worden opgelegd, waaronder op laatst zelfs een schrijfverbod (dit lijkt wel een politiestaat te worden, een soort gevangenis), dan raak je behoorlijk ontmoedigd in het iemand gaan opzoeken, wat me tegelijkertijd echter maandenlang behoorlijk dwars heeft gezeten, nog altijd.

De geneesheer direkteur maakte gelukkig wel veel aantekeningen toen het over Flor en mij ging, maar nu weten ze wel de waarheid, namelijk dat Flor en ik wel degelijk een diepe band met elkaar hadden, en wat mij betreft nog steeds. Deze band van haar kant voel ik nog steeds, en hoop nu maar dat ze me niet echt aan de kant gaat zetten… Maar goed, het zou al heel mooi en  bijzonder ook zijn als we gewoon weer van voren af aan rustig opnieuw een nieuw contact zouden gaan opbouwen, ik zie niet in wat ertegen is. Het kan ons juist heel veel kracht en positieve energie geven, en bovendien worden dan ook alle mogelijke misverstanden tussen ons opgeheven. Het advies haar op te zoeken kwam onlangs ook via email binnen van een onafhankelijke hulpdienst, die me dat zeker aanraden te doen, omdat het beter voor ons is. Maar, onze band is de afgelopen acht maanden gelukkig nog niet officieel, langs mondelinge of andersoortige direkte weg, beeindigd, en deze bestaat nu dus eigenlijk nog steeds, goed beschouwd…… Ik wil haar alsnog bijstaan, tot steun zijn en Jeroen, iemand hier op de Amstelmere van de verpleging, merkte daarbij ook op dat ik wel over 26 jaar ervaringsdeskundigheid beschik en daarnaast ook hoogsensitief ben, net als Flor.

Ik zou er een lief ding om kunnen verwedden dat verder niemand heeft afgeweten van het feit dat Flor en ik een bijzonder diepe en ook unieke band met elkaar opgebouwd hadden. Door dit ontbrekende inzicht bij mensen uit haar omgeving en binnen de hulpverlening, ben ik al die maanden wel buitengesloten geweest, heb ik continu aan de zijlijn gestaan in alle ontwikkelingen rondom Flor, het Lijden van zo’n ongelofelijk lieve vrouw als zij. Ben er niet direkt bij betrokken geweest, en nog altijd niet, terwijl dat in dit geval eigenlijk wel eerlijker zou zijn geweest. Ik neem het haar allerminst kwalijk, maar ik weet wel van haar dat ze er sterk toe neigt om gevoelens naar andere mensen toe te ontkennen en weg te stoppen ten opzichte van de buitenwereld, waardoor mensen ook dachten dat Flor en ik niks met elkaar hadden, of , liever gezegd, hebben met elkaar. Dat ontkennen gebeurde ook zo nu en dan tijdens ons persoonlijke contact destijds, afgelopen winterperiode. Dan vroeg ze mijn begeleider erbij en probeerde hem ervan te overtuigen dat ik haar tot last zou zijn geweest. Echter, al die keren kwam ze evenlater naar me toe gelopen om zich voor deze uitspraken te verontschuldigen, en het was duidelijk merkbaar dat ze er echt veel spijt van had om zoiets gezegd te hebben…

Flor en ik zitten nu allebei in een soort vicieuze cirkel van emoties, en het wordt tijd dat daar, net als aan al die onjuistheden en beschuldigingen als zou ik mensen lastig vallen, een radicaal einde aan komt, dat dergelijke illusies recht worden gezet. Ik sta er voortaan op, op mijn strepen. Zo is het en zo wil ik dat het gaat gebeuren ook, rechtvaardigheid, een eerlijke en gelijkwaardige behandeling ten opzichte van Flor, in plaats van nog langer te worden buitengesloten als een ondergeschikte persoon die niks anders dan kwaad in de zin zou hebben. Ik verdien het niet om zo behandeld te worden. Ik heb alle geduld met Flor, maar Rob en ik hebben wel met elkaar overlegd en afgesproken dat we haar binnenkort een keertje gaan opzoeken, maar (ik hoop nu eens op iets positiefs in plaats van alweer een afwijzing) zo mogelijk later ook als ze op Etta Palm verblijft. En mochten ze alweer moeilijk gaan doen, wat ik niet hoop, dan lokken ze daarmee wel een enorme ruzie uit, met mij dus in dit geval…. Wat is dat voor een belachelijke en onredelijke behandeling, dat zij en ik zo van elkaar gescheiden worden gehouden? GGZ collega’s in het Sinai Centrum (ben er onlangs langsgeweest) wisten niet wat ze hoorden toen ik sprak over het uiteendrijvings-beleid tussen mij en Flor. “Het bevordert juist het welzijn en het herstelproces van patienten, wanneer zij op een kliniek een diepere band met elkaar ontwikkelen, in plaats van dat het dat herstelproces zou tegenwerken (wat de klassieke ggz in geest visie is i.d.)”., merkte de receptioniste aldaar op toen we daarover met elkaar spraken.

Maar goed, het lijkt me verstandig om me nu op de toekomst te blijven richten, mijn wens toch te proberen om in alle rust en redelijkheid te streven naar een nieuwe kennismaking met Flor. Ik heb destijds korte berichtjes en reakties op mijn weblog van haar kant, zoals bijvoorbeeld “bezoekverbod opgeheven”, niet serieus genomen, en dat spijt me heel erg. Ik had er al veel eerder naar toe kunnen gaan begrijp ik nu, al was het wel erg verwarrend als de ene persoon ja zegt en de ander nee, en weer een ander het bezoekje ontraadt.

Ik ga nu op mijn eigen gevoel af, en hoop Flor het gevoel te kunnen overbrengen dat zij meer dan de moeite waard is, dat ik nog altijd zeer veel om haar geef en dat ik haar altijd tot steun zal blijven en zal bijstaan, wat er ook gebeurt. Ik hoop van harte dat het nu eens allemaal mee gaat zitten voor Flor en mij, na zo’n rampzalig jaar als 2012 voor ons allebei tot nog toe is. Echt vreugde hebben we allebei niet gekend in ons leven, behalve dan in die mooie periode op de kliniek toen we nog met elkaar samen mochten zijn. Nu is dat niet meer zo, en dat doet veel, heel veel (ziele-)pijn. Ik wil alles in het werk stellen om zowel Flor als daarmee ook mijzelf te bevrijden uit onze vicieuze cirkel van emoties, waardoor we allebei enorm zouden opknappen. Ons van elkaar gescheiden houden verergert alleen maar de problemen en overweeg om ook daarover een klacht in te dienen… Het is jammer dat Flor daar in Hoofddorp moet blijven en ik zit straks in Amsterdam, in de Walborg, en ben ook nog eens mijn rijbewijs kwijtgeraakt. Een heel gedoe dat gereis per openbaar vervoer, maar goed, ik zou het er wel voor over hebben. Ik hoop in ieder geval ook van de hulpverlening op de Etta Palm medewerking te krijgen op het gebied van telefonisch contact leggen met Flor, info over waar ik haar in die straat aan kan treffen en eventueel doorgave van post. Echter, mijn liefste wens zou zijn gewoon weer contact met haar onderhouden zoals het vroeger was, persoonlijk contact.

Als alles weer rechtgetrokken zou zijn dan worden we alle twee weer gelukkig, kan de natuur de ontstane schade weer herstellen, en dat is dan ook van wezenlijk belang…, voor haar en voor mij, dat er niet moeilijk meer word gedaan over ons contact. Dit laatste is eigenlijk wel een eis, een dringend verzoek die ik als ervaringsdeskundige en haar beste vriend aan ggz in geest zou willen opdragen…..

Ik ga morgen een brief schrijven aan de psychiater hier over bovengenoemde situatie met Flor, en wil er gewoon eerlijk in zijn in wat er tussen ons speelt . Daarbij hoop ik ook misverstanden, illusies als zou ik mensen tot last zijn, uit de wereld te helpen, en aan te geven dat ik een gelijkwaardige in plaats van ondergeschikte positie verdien ten opzichte van Flor, verdomme nog aan toe!!

De geneesheer-direkteur heeft vanmiddag veel aantekeningen gemaakt aangaande het gesprek over Flor, en mag aannemen dat zij daar wat mee gaat doen.

En verder is er ook nog over mijn woning gesproken, de manier waarop men mij onder druk zet, mijn woning te verlaten. Maar dat is weer een ander verhaal apart.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: