Voorlopig einde aan het contact met Flor

Maandag 17 september 2012 >> Tot mijn grote droevenis moet ik jullie mededelen dat er onverwachts een einde is gekomen aan het contact met Flor, die zonder opgaaf van redenen (waardoor er wel veel dingen onduidelijk blijven!!) te kennen heeft gegeven het bezoekje van komende donderdag niet te waarderen. Dat is een pijnlijke boodschap, net als het hele jaar 2012 tot nog toe een stortvloed van negatieve ervaringen en tegenslagen is geweest voor mij persoonlijk. Ook mijn moeder vindt het een verdrietige zaak dat het contact met Flor voor onbepaalde tijd gestrand lijkt te zijn. Veel meer wil ik er nu niet over kwijt, maar er is me wel nadrukkelijk gezegd door verschillende mensen die mij goed kennen dat de oorzaak van deze contactbreuk in dit geval niet bij mij ligt, maar verband houdt met wat ik zie als een uit balans geraakte gedeeltelijk onjuiste gedachtenstroom aan de kant van Flor, door hetgeen haar eerder dit jaar is overkomen. Het is me totaal onduidelijk wat de reden is waarom zij het contact beeindigt, ik heb wel vermoedens hieromtrent, maar dat is iets om met de psychiater van de Walborg te bespreken. Ik hoop dat ik het daar voorelkaar kan krijgen dat mijn slechte naam gezuiverd gaat worden, mijn slechte naam die de wereld in is geholpen door mensen uit de woongroep centraal wonen, met alle gevolgen vandien. Veel mensen hebben alle roddels volledig passief overgenomen, als zou het de absolute waarheid zijn. Dit onrecht, de hele manier hoezeer de ggz ons van elkaar gescheiden heeft gehouden gedurende acht maanden, flor en ik, gaat veel te ver, want ze zijn wel verantwoordelijk voor het feit dat Flor ineens geen contact meer wil.

Ik geef een ieder die dit leest echter de garantie dat, zodra zij wat verder is in haar verwerkingsproces, en weer tot inkeer komt aangaande alle bijzonder mooie gebeurtenissen uit het verleden, ook tussen ons, dat ze er heel veel spijt van gaat krijgen dat ze zich zo defensief naar mij toe heeft opgesteld, alsof ik een soort crimineel zou zijn. Want zo voel ik me wel zo langzamerhand. Ik word weer niet serieus genomen als ik zeg dat er wel degelijk sprake was van een diepere band tussen mij en Flor, en word in zovele andere opzichten ook niet serieus genomen, niet geloofd. Er wordt me ook geen enkele duidelijkheid en uitleg verschaft en vind ook dat ik als een ondergeschikte persoon ben behandeld door de ggz. Grote kans dat er bij Flor het beeld bestaat, of liever gezegd is aangepraat door derden, dat het haar herstel tegenwerkt om contact met me te onderhouden… En zo wordt zelfs je beste vriendin van je afgepakt, door het beleid binnen de ggz; ik vervloek dat beleid tot diep in mijn hart. Niemand die me gelooft als ik zeg over die diepere vroegere band met Flor bijvoorbeeld, maar ook in zovele andere dingen word ik niet geloofd, er wordt heel breed gezegd, in het geheel niet gereageerd op vragen en brieven die ik aan mensen binnen de ggz en aan Flor zelf heb geschreven, brieven, geschreven vanuit het hart.

Jammer dat Flor zelf niet tot dat inzicht is gekomen dat we eigenlijk bijelkaar horen, en dat een ander zich daar niet mee zou behoren te bemoeien, en dat ons groot onrecht is aangedaan. Veel mensen ontkennen het, maar er zijn wel degelijk grote fouten begaan met betrekking tot het beleid aangaande mij en Flor, en ik betreur dat in hoge mate.

Alleen al hierom, maar daarnaast ook omwille van de slechte behandeling binnen de ggz waarin ik niet als gelijkwaardig werd gezien en behandeld, vragen een aantal mensen waaronder ook ikzelf zich af of het niet gerechtvaardigd zou zijn om een schadevergoeding te claimen bij ggz in geest, zeker ook vanwege het stukmaken van een ontzettend leuke en intens gelukkige verstandhouding tussen twee tweelingzielen, Flor en Boudewijn, begin 2012 en daarvoor, en dat mag best ook een flink bedrag zijn wat mij betreft. Deze kwestie is wel iets wat ik op de Walborg ga bespreken met de psychiater, omdat ik vind dat er het een en ander rechtgezet moet worden in hun manier van denken over mij en betreffende de interactie tussen miji en Flor waar mijns inziens nooit iets mis is geweest. Het is ook niet eerlijk, de manier zoals het gegaan is en kapotgemaakt is. Ik vind dit een hele ernstige situatie waarvan Flor, al beseft ze het dan niet meer, ook het slachtoffer van is geworden. Het is, als ik van natuurwetmatigheden tussen tweelingzielen uitga, een vaststaand feit dat Flor er later ontzettend veel spijt van gaat krijgen dat ze mij heeft afgewezen, aan de kant gezet, want zo voelt dat wel, na zo’n voor ons beiden hele mooie beginperiode van dit rampjaar 2012… Ze krijgt het daar, als ze wat verder is in haar herstelproces of enige tijd daarna als het kwartje bij haar is gevallen omtrent ons vroegere contact, ook ongelofelijk moeilijk mee, hetzelfde gevoel wat ik de eerste zes maanden van dit jaar heb gevoeld na 16 januari jl.

Ik heb haar middels een aantal hele goede en lieve brieven geprobeerd tot steun te zijn, maar blijkbaar werd dat evenals een mogelijk herstel van het persoonlijk contact, door haar volkomen onjuist geinterpreteerd.

Het is niet gemakkelijk om dit verhaal met een onduidelijk open einde, af te kunnen sluiten, dat kan ook niet echt, omdat een tweelingzielenband in alle gevallen niet te verbreken valt. Er is heel duidelijk iets niet goed met Flor, waardoor zij denkt en dingen ervaart zoals ze ze ervaart die niet kloppen. Echter een kleine opening voor het geval ze inderdaad ooit weer tot inzicht zal komen, blijft er altijd bestaan in ons “contact”. Dit alles, deze inzichten zijn gebaseerd op natuurwetten, en wij mensen kunnen die natuurwetten nou eenmaal niet naar onze hand zetten… Het is zoals het is. Op de langere termijn blijft de contactmogelijkheid wat mij betreft bestaan, althans in die zin dat zij dan degene zal zijn die het initiatief gaat nemen… Als iemand in zijn leven ooit de ervaring van tweelingenziels-verwantschap heeft ervaren en na een moeilijke periode weer tot inzicht komt omtrent die eerdere ervaringen, dan ontstaat er automatisch een diep verlangen die intense ervaring van toen weer te gaan herbeleven.

Komende donderdag dus geen bezoek aan Flor. Dat doet pijn, heel veel pijn en verdriet, en ook niet helemaal eerlijk naar mij toe. Immers, ook ik heb recht op duidelijkheid, op een nadere uitleg van zaken omtrent haar afwijzing.

Ook ik heb beter, veel beter verdiend, en hoop dat er in 2013 of eerder nu eens een einde gaat komen aan een leven vol afwijzingen, verdriet, misbruik, pesterijen en noem maar op. De eerst vijftig jaar van mijn leven zijn mislukte jaren geweest, totaal verwoest, en heb ook nooit echt steun gehad aan andere mensen, behoudens een enkele uitzondering dan. Nee, het was geen leuk leven en heb alweer enige tijd terug, (vanwege de problematiek omtrent Flor en mij, het contact wat door de ggz en mogelijk ook derden, om zeep is geholpen) regelmatig met het idee rondgelopen er eigenlijk liever een einde aan te willen maken. Flor is totaal de weg kwijtgeraakt, ziet de werkelijkheid niet meer in, is ontzettend angstig gemaakt, zeker in het contact met mij, terwijl we eerst altijd de beste maatjes van elkaar waren. En mocht e.e.a. mede verband houden met verkeerde beeldvorming over mij door roddels vanuit de woongroep, dan eis ik van ggz in geest dat ze dat beeld weer volledig rechtzetten en corrigeren, ook naar Flor en overige betrokkenen toe… Dat zal ook een van mijn eerste aktiviteiten zijn op de Walborg…

Er is eigenlijk maar een punt naar Flor toe waar ik nogal boos om ben. Waarom heeft zij na zo’n leuke contactperiode niks meer van zich laten horen, moeilijk gedaan over ons contact, gevoelens voor mij naar anderen ontkend, en me zomaar aan de kant gezet? Beetje koelbloedig wel vind ikzelf, valt me zwaar tegen… En waarom krijg ik geen duidelijkheid, geen uitleg omtrent haar toestand en om de redenen van die afwijzing, een afwijzing die na al hetgeen we ooit in positieve zin hebben ervaren, wel erg rauw op mijn dak is komen vallen, zeker uitgerekend dezelfde toch al gespannen afgelopen avond voorafgaande aan mijn overplaatsing naar de Walborg? Misschien heeft ze bij een andere jongen wel meer geluk, meer succes, want voor mij zijn zulk soort zaken als vriendschap en liefde blijkbaar niet weggelegd in dit leven. Ik heb Flor, ook in mijn brieven, altijd met respekt en vol goede bedoelingen behandeld, haar tijdens onze opname in alles gesteund, haar overal mee geholpen, zelfs in financiele zin, en nu krijg ik, middels deze afwijzing, dus stront voor dank terug. Sorry hoor, maar dat gaat duidelijk veel te ver…

Het al dan niet tijdelijke afscheid van Flor doet veel, veel pijn, het is nu zaak ermee te leren leven, wat niet gemakkelijk zal zijn, en wat eigenlijk ook heel onnatuurlijk is. Immers, zoals in een van mijn komende artikelen te lezen zal zijn, tweelingzielen zijn voor elkaar bestemd. Ik verwacht dan ook en hoop dan ook dat de situatie zich op middellange termijn weer gaat herstellen…

Maar wat die schadevergoeding betreft, ik vind dat ik daar, zeker na zo’n rampjaar als dit het volste recht toe heb. Ik hoop het eerdaags met mijn advocaat te gaan bespreken. Twee hele lieve vriendinnen kwijtgeraakt, Flor, en eerder al Peggy….., het is te verdrietig voor woorden…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: