Stemming aanmerkelijk verbeterd, nieuwe ontwikkelingen…

Een bekend nummer, uitgebracht in het jaar 1980, destijds een grote hit…

Amsterdam, vrijdag 28 september 2012 > Ja, eindelijk weer even gelegenheid voor het schrijven van een kort berichtje. Vandaag hier op de Walborg gesprekken gevoerd met de psychiater en de maatschappelijk werkster. Heel veel gepraat over en weer, en heb ook eens mijn hart gelucht over het weer willen terugkeren naar mijn woning, waar ik toch erg gehecht aan ben geraakt. Als ik zoiets zou opgeven dan zou dat emotioneel grote gevolgen hebben voor me, het zou me alleen maar weer opnieuw ziek maken. Anders gezegd, dat middel is erger en nog zoveel schadelijker dan de kwaal zelf. Het is voor een ieder duidelijk merkbaar en zichtbaar dat ik wel degelijk een heel ander mens ben geworden in positieve zin vergeleken me de periode voor april jongstleden. Het feit dat me langere tijd een verkeerd medicijn werd gegeven, genaamd carbamazepine, heeft juist geleid tot meerdere psychosen in enkele jaren tijd, en ik werd er steeds onrustiger door ook.

In april jongstleden begon mijn huidige opname, in Haarlem op de gesloten afdeling van kliniek Zuiderpoort. De psychiater die ik daar had heeft toen die medicatie uitgebreid onderzocht en ze kwam erachter dat ze me die carbamazepine medicatie nooit hadden moeten voorschrijven, omdat het de werking van de antipsychotica juist weer tegenwerkte. Logisch dat ik zo vaak een psychose heb gehad de afgelopen jaren… Ze hebben daar toen dat medicijn onmiddellijk stopgezet en vervangen door Depakine, 3 x 500 mg. per dag, en sindsdien voel ik me een heel ander mens, zelfs nog beter dan ik ooit eerder ben geweest sinds ik bij de ggz onder behandeling ben. Al een dag nadat ik dat nieuwe middel voor het eerst had gebruikt merkte ook mijn omgeving dat ik wezenlijk was veranderd in positieve zin, Rob en mijn moeder.

Vanavond heb ik in aanwezigheid van mijn mantelzorger Rob nog een gesprek gehad met mijn persoonlijk begeleidster hier op de Walborg kliniek, een hele aardige vrouw die me ook veel beter begrijpt dan de verpleging in Amstelveen. Samen kwamen we tot de conclusie dat het, om nieuwe emotionele schade te voorkomen (een nieuwe lijdensweg), voor mij veel beter zou zijn om in de bestaande oude woonsituatie terug te keren. Komende week ga ik samen met die persoonlijk begeleidster een keertje langs mijn woning, zij gaat dan met mij mee. Mijn persoonlijk begeleidster is er ook een voorstander van dat ik daar weer terugkeer, het is beter voor mijn algehele geestestoestand, verandering van omgeving zou bovendien enorm veel stress met zich meebrengen, wat niet wil zeggen dat mijn inschrijving voor beschermd wonen ongedaan wordt gemaakt. Nee, dat blijft  gewoon doorlopen, voor het geval het toch mis zou gaan, wat onder de huidige medicatie echter niet wordt verwacht. Mijn begeleidster gaat een positief advies overbrengen naar mijn psychiater hier voor wat betreft het weer terugkeren in de oude woon-situatie. Tegelijkertijd wordt daarmee voorkomen dat ik maandelijks een eigen bijdrage van maar liefst 400 euro moet gaan betalen.

Ik begrijp best dat er onder de bewoners nog mensen zijn die zijn geschrokken van de brand, aan de andere kant is het natuurlijk wel zo dat, om de woorden van mijn moeder te gebruiken, het zo langzamerhand eens afgelopen moet zijn met al dat gezeur over de brand en het alsmaar opnieuw ophalen van herinneringen aan die brand, wat ook niet echt bevordelijk is voor mijn gezondheid.

Volgende week komt er een uitgebreid gesprek met alle betrokken partijen erbij.

En tenslotte, ik heb weer zin gekregen om wat van het leven te gaan maken, maar hier op zo’n kliniek kom ik niet echt veel verder in mijn ontwikkelingsproces als mens. Ik nodig ook veel liever mensen thuis uit dan hier op de kliniek. En bovendien, via een datingsite ben ik al enige tijd geleden in contact gekomen met een hele lieve vriendin, die me gisteren ook van haar kant uit heeft geschreven dat ook zij een duidelijke klik voelt tussen haar en mij. Zij heet Kim (33) en is eveneens een verpleegkundige van beroep. Ik ben benieuwd wat de toekomst ons gaat brengen.

Er zijn redenen te over om mijn medicatie trouw te blijven innemen, en zie ook niet in waarom ik dat niet meer zou doen, omdat dat grote gevolgen zou kunnen hebben. Deze medicatie beschermt me tegen psychosen immers, en zo’n hel als ik dit jaar heb moeten incasseren wil ik niet nog eens gaan meemaken, dat is een ding wat absoluut zeker is. Het overgrote deel van 2012 was veruit het slechtste jaar ooit in mijn leven, en zit nou niet bepaald op een herhaling te wachten. Andere stok achter de deur is  wel mijn rijbewijs wat voor twee jaar is ingenomen. In een brief van het CBR staat heel duidelijk dat ik het pas terug kan krijgen als ik de komende twee jaar (waarvan inmiddels alweer bijna een half jaar voorbij is) psychosevrij blijf. En ja, ik wil maar wat graag weer in mijn autootje kunnen rondrijden straks, een splinternieuwe Citroen C1 die nu helaas voor twee jaar in de garage van mijn moeder moet blijven stilstaan. En ook vanuit dit kader bekeken is het dus van wezenlijk belang dat ik die medicatie blijf innemen, om een terugval te voorkomen… Heb er ook geen moeite mee met die medicatie, heb ook geen bijwerkingen meer van deze nieuwe medicatie gelukkig. Mijn stemming is ook voor anderen zienderogen verbeterd, dat valt eigenlijk iedereen op die ik ken en die ik weer opnieuw tegenkom. Verschillende mensen hier op de afdeling hebben me letterlijk gevraagd wat ik hier eigenlijk nog doe en dat ik zo helder overkom.

Wordt vervolgd….

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: