Debby overleden…

Amstelveen, maandag 29 oktober 2012 >> Na een relatief kort ziekbed waarin bleek dat mijn hond Debby het aan haar nieren bleek te hebben (die bijna niet meer werkten), hebben we haar vanmiddag moeten laten inslapen Ze werd geboren op 29 juni 1999 en is precies 13 jaar en vier maanden oud geworden. Een hele prestatie, want Debby was sinds haar vierde levensjaar een chronische hartpatient die dankzij hele goede medicatie toch nog deze eerbiedwaardige leeftijd van 13 jaar heeft weten te bereiken. Ze heeft wat haar leeftijd betreft al mijn eerdere honden overleefd en heeft heel wat mee-gemaakt in haar leven, in 2007 mijn echtscheiding en alle spanningen daaromheen, ze heeft met succes een zware baarmoederoperatie ondergaan en heeft op 19 december 2010 ook nog eens de brand in mijn woning meegemaakt. Telkens weer opnieuw knapte ze weer helemaal op.

Ik heb ruim tien jaar voor haar kunnen zorgen. Door een in de psychiatrie collectief ontkende medicatiefout ben ik de achterliggende drie jaar vaak het slachtoffer geworden van psychosen geweest, waardoor met name deze laatste drie jaar mijn moeder heeft zorggedragen voor Debby, met alle liefde. Maar wel jammer en verdrietig dat ik die laatste drie jaar vanwege al die energie- en tijdverslindende opnames in klinieken niet steeds voor haar heb kunnen zorgen.

De laatste paar weken ging het snel achteruit met de toestand van Debby. Ze at onregelmatig en slecht, nam de laatste paar dagen haar hartmedicatie niet meer in en sliep de hele dag door.

Het verlies van Debby is groot, heel groot en verdrietig, zowel voor mij als voor mijn moeder. Het zou ook beter geweest zijn als ik in deze periode thuis was geweest, voor het verwerkingsproces. Ik mis haar heel erg.

Debby was de meest bijzondere hond die ik tot nog toe ooit in mijn leven heb meegemaakt, en ze heeft geregeld gevochten voor haar leven. Ik laat Debby cremeren en dan komt ze in een urn weer terug naar huis…

Ik ben vandaag ook naar de advocaat geweest, maar doe hierover liever niet teveel uitlatingen op mijn blog. Met uitzondering dan van het feit dat ik het waarschijnlijk tot april 2014 toch zonder autorijbewijs zal moeten blijven stellen. Maar ook dit is uiteindelijk wel het gevolg van de verkeerde medicatie die me jarenlang voorgeschreven is. Ze ontkennen het vanuit de psychiatrie dat er sprake was van een medicatiefout, terwijl ikzelf, mijn moeder en goede vriend en mantelzorger Rob er alle drie getuige van waren dat het destijds duidelijk werd verteld dat er inderdaad een medicatiefout is begaan. Psychiaters dekken elkaar, waarmee mijn vertrouwen in de psychiatrie tot aan het dieptepunt is gedaald.

Het enigste geluk bij een ongeluk is dat ik wel een brommer/scooter-rijbewijs heb kunnen aanvragen bij de gemeente hier in Amstelveen. Een schrale troost, maar het blijft een feit dat ik me in de huidige veel te langdurige opnamesituatie doodongelukkig en heel erg wanhopig voel…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: