Meerdere dagen verlof i.v.m.weersomstandigheden, ergernis rond gevangenschap in Walborg kliniek…

Amsterdam, 10 december 2012 >> Sinds afgelopen donderdag kon ik een aantal dagen en nachten achterelkaar bij mijn moeder blijven logeren. Dit in verband met de extreme winterse weersomstandig-heden, gladheid en dergelijke. Het was wel een heel gedoe, ook om de medicatie te kunnen verkrijgen, en de manier waarop mijn moeder door de telefoon te woord werd gestaan was ook ronduit onbeschoft, onmenselijk. En dat is het verblijf ook eigenlijk hier. Ik sprak vanavond nog iemand die had gehoord dat deze instelling hier niet bekend staat als een instelling daadwerkelijk gericht op duurzaam herstel van mensen met een psychische beperking, maar als een “bemoeizorg”-instelling. En inderdaad, ze bemoeien zich dan ook werkelijk met alles, zelfs met hoe de relatie met je buren is. Er worden dan vervolgens dingen van je verwacht waar je misschien helemaal niet gelukkig bij bent. En zo bestaat het risico dat mensen geleidelijk aan steeds meer de touwtjes van hun eigen leven uit handen verliezen, kwijtraken. Gevoelens van machteloosheid, met als gevolg pogingen tot zelfdoding zijn daarvan het resultaat, mensen die hier jarenlang vast blijven zitten, helemaal niet ongewoon hier. Afgelopen week hoorde ik nog het schokkende verhaal van een patiente die meerdere keren had geprobeerd een einde aan het leven te maken.

Meerdere mensen, waaronder ikzelf, mijn moeder en mensen op de afdeling ervaren het verblijf hier als een soort gevangenis. Als je al niet depressief bent als je er in komt dan word je het op den duur vanzelf. En, er wordt in onvoldoende mate naar mensen geluisterd. Nee, ik hoop echt dat er ook wat mij betreft een spoedig einde gaat komen aan deze kwelling. Ik ben al sinds jongstleden mei hersteld van mijn psychose en dankzij goede medicatie stabiel, met goede hulp aan huis en handhaving van deze medicatie wil en kan ik ook een rustig leventje leiden, maar ik ben niet gebaat bij situaties waarin je teveel bemoeienis van buitenaf ontvangt. Ik ben hooggevoelig en ervaar dat als een onnodige extra belasting. Ribw zorg aan huis, gesprekjes met een spv’er en dagelijkse medicatie vind ik allemaal prima, en zie daarbij niet in waarom ik de komende periode gewoon weer naar huis kan gaan. Allemaal angsten van “deskundigen” die de mens Boudewijn nog maar zeer oppervlakkig kennen en niet zijn gespecialiseerd in hsp, high sensitive people… Niet gemakkelijk om hen die niet over die eigenschap beschikken duidelijk te maken hoe ik in het leven sta en wat voor mij het beste zou zijn, bijna onmogelijk om buitenstaanders daarvan  te overtuigen, al wil ik wel alsnog een poging gaan wagen in de vorm van een niet al te langdradig verhaal…

Mijn opname is veel te langdurig en kan er verdrietig en wanhopig van worden, heb ook niet zelden last van nare dromen en onrustgevoelens. Anders gezegd, het mij alsmaar langer vasthouden is een middel vanuit de zogenaamd hulpverlenende psychiatrie, wat uiteindelijk een averechts effekt heeft op iemands gezondheid, en ik betreur dat in hoge mate. Ik blijf echter niet stilzitten, nee, daarvoor is er teveel gebeurd…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: