Werken aan je vaak onderontwikkelde “emotionele (pijn)lichaam” kan tweelingzielen helpen weer samen te komen. Meest belangrijke punt in ieders individuele groeiproces en het proces van samenkomen…

Amstelveen, 14 maart 2013 >> Bovenstaande video bevat veel waardevolle informatie over waarom het voor tweelingzielen niet altijd lukt om samen te komen, maar het geeft ook tips over wat je eraan kunt doen om je emotionele lichaam (bij veel tweelingzielen onderontwikkeld) verder te laten groeien en ontwikkelen. Het is eeuwig zonde om de moed bij de minste tegenvaller op te geven… Het is vaak zo bij tweelingzielen dat hun emotionele pijnlichaam onderontwikkeld is, wat ook veruit het grootste struikelblok is voor hen om samen te komen. En dat is eeuwig zonde… Maar waarom zo somber? Daar valt best wat aan te doen, zoals ook in bovenstaande video wordt verteld.

Een goede, leerzame en belangrijke video waar je zo je voordeel mee kunt doen, als je jezelf in het bovenstaande herkent. Ik heb er zelf weer heel veel van geleerd, van deze video. Dat geldt ook voor de tweede video, over tweelingzielen en vluchtgedrag…

Het mag dan zo zijn dat het mijn tweelingziel en mij erg lastig werd gemaakt in het verleden door de ggz, dat was toen, en de situatie is nu wel heel anders als je niet meer bent opgenomen. Het was pijnlijk, maar het is nu eenmaal gebeurd, en het lijkt me al schrijvende ook beter om te proberen niet langer te vechten tegen de emotie die het toenmalige uiteendrijvingsbeleid teweeg brengt, maar juist om te AANVAARDEN en ACCEPTEREN dat het nu eenmaal zo is gelopen, en om het vervolgens LOS TE LATEN…

Ik denk ook dat het goed is om in dezen ook eerlijk naar mezelf toe te zijn, wat mij doet denken aan het zo bekende “vluchtgedrag” van met name de mannelijke helft van de tweelingzielenpartners, iets waar deze meneer in bovenstaande video het ook al heel eventjes over had. De situatie is sinds onze opname wel veranderd, dat wil zeggen onze leefsituatie. Ik weet niet hoe lang Flor al met ontslag is, ik weet wel dat vanwege mijn recentelijke maar liefst negen maanden durende opnameperiode, mijn spirituele groeiproces door de omstandigheden in de diverse klinieken nagenoeg heeft stilgestaan… Ik ben blij dat dat nu sterk aan het veranderen is.

Maar, wat ik tot voor kort al die tijd wel heb gedaan is helaas…..vluchten. Vluchten voor het mooiste wat je kunt ervaren in een mensenleven, contact met je tweelingziel, mij onbewust afsluiten voor haar positieve energie die ik nu geregeld weer mag voelen, in tegenstelling tot mijn opnameperiode toen het egobewustzijn mij weer in zijn greep hield. Voor mijn gevoel heb ik haar , in tegenstelling tot de periode dat ik overeenkomstig de informatie vanuit de ggz haar teveel zou hebben gehinderd middels kaarten en brieven, het afgelopen jaar juist weer helemaal links laten liggen, haar heb verwaarloosd. Ja en dat heeft zij niet verdiend! Nee, absoluut niet! Ik ben te lang gezwicht voor de toen overheersende overmacht die de ggz geregeld op mij uitoefende, middels diverse contactverboden. Maar ook dat is iets wat nu eenmaal is gebeurd en wat ik los wil laten.

Ditmaal eens niet gestuurd door het ego, maar vanuit een gezonde dosis medemenselijkheid voel ik duidelijk een gezond verlangen in mij ontstaan naar een mogelijk toekomstig weerzien met haar, zodra de tijd daar rijp voor is… Haar mogelijk nog resterende angsten aangaande zo’n mogelijk toekomstige nieuwe vriendschap houden denk ik verband met, zoals ik die zelf ook weleens tegenkom, onjuiste opvattingen met betrekking tot ervaringen met mij uit het verleden. Zo heb ik haar bijvoorbeeld na haar overplaatsing destijds van de open afdeling naar de gesloten afdeling een aantal kaartjes gestuurd. Het zou mogelijk zo kunnen zijn dat zij dat als hinderlijk heeft gezien. En vanuit dergelijke gedachten komt vaak een gevoel, een emotie naar boven. Maar wie zegt dat, dat er achter die kaartjes sturen kwade bedoelingen schuil gaan? De ene persoon ziet het als negatief, heeft er een negatieve opvatting over, terwijl de uiteindelijke bedoeling juist positief is geweest! Het is de (verkeerde) gedachte die het negatieve gevoel losmaakt…. Zulk soort gedachten kunnen je ook worden aangepraat, door andere mensen… Onze samenleving leert ons mensen ook om te eenzijdig negatief te denken over dingen. En mensen die daar gevoelig voor zijn krijgen door die stroom aan verkeerde informatie een verkeerd beeld van de werkelijkheid, van de wereld om hen heen, bijvoorbeeld ook in de omgang met andere mensen, wat heel veel pijn kan doen, en wat tot onnodige problemen met andere mensen kan leiden. Ik heb daar vanuit het verleden veel ervaring mee gehad.

Ik handelde juist vanuit betrokkenheid en medemenselijkheid, en zo zal ik ook in de toekomst blijven handelen, omdat ik nog altijd zielsveel om haar geef, vanuit heel mijn hart en ziel. Ik denk nog veel terug aan onze vriendschap toen die echt heel bijzonder was, of eigenlijk nog is. Immers, onze zielsverbinding (= een energetische band, ook op afstand) maakt dat we eigenlijk altijd al samen zijn geweest, en nog altijd samen zijn. Spiritueel gezien leven we niet gescheiden van elkaar en gaan we ieder onze eigen weg, en we blijven aan onszelf werken. Toch hoop ik, en probeer ik daar ook op te vertrouwen, dat we later ook fysiek weer tot elkaar zullen komen en een nieuwe vriendschap gaan ontwikkelen, herontdekken in een betere periode van ons leven zonder bemoeienis van de ggz. Deze gedachte komt evenwel zeer beslist niet meer voort vanuit het ego, oftewel vanuit bezitsdrang of voorwaardelijkheid ten aanzien van de ander, maar vanuit een gezond verlangen en wens om elkaar in de toekomst weer opnieuw te leren kennen… Misschien is het goed daarbij de lat niet meteen te hoog te leggen als dat nodig mocht zijn, en het contact bij een mogelijk nieuwe kennismaking rustig aan op te bouwen…

Mocht zij van mij binnen afzienbare tijd eens een berichtje ontvangen, bijvoorbeeld in haar emailbox, dan hoop ik dat ze dat als positief ziet, als een teken van oprechte belangstelling voor haar, en dat ze zoiets niet langer meer als iets negatiefs ziet, want dat zou juist een denkfout zijn, een grote valkuil… Ik voel zeker niet de behoefte meer in dezen in extremen te vervallen, maar ik wil haar daarmee juist zeggen dat ik haar heel erg waardeer om wie ze is, ondanks haar tekortkomingen, en dit alles ook onvoorwaardelijk… En mochten zij en ik weer samenkomen, ik wil niet langer blijven vluchten voor het mooiste en liefste wat een mens kan overkomen, contact onderhouden met je tweelingziel. Zij is voor mij (dat is ook de ervaring van iedere tweelingziel) het meest belangrijke, liefdevolle en waardevolle wat er is in het leven. Dit wil overigens niet zeggen dat ik niet open sta voor andere aspekten van het leven die voor mij ook een zekere waarde hebben. Werken aan mijzelf is een van die aspekten die voor mij belangrijk zijn en waar ik eveneens veel waarde aan hecht, heel veel belangrijker nog en ook leerzamer dan de hele dag maar achter de televisie hangen…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: