Nieuwe draaitafels in gebruik genomen

Amstelveen, maandag 6 juli 2015 > Sinds kort heb ik twee nieuwe draaitafels in gebruik genomen voor in mijn studio. Handig om ook langspeelplaten en 45 toeren singles met elkaar te kunnen mengen. De oude ruim 30 jaar oude Technics draaitafel was aan vervanging toe. Ik doe hem echter niet weg, wellicht dat ik hem later nog ga gebruiken voor een eenvoudig stereosetje voor in de woonkamer.

De nieuwe draaitafels zijn van een heel degelijk en betrouwbaar merk, twee identieke Reloop RP7000 draaitafels, volledig handbediend en met direct drive aandrijving. Dus geen moeilijk gedoe met snaren die steeds verwisseld moeten worden. De oude Technics draaitafel was ook een Direct Drive type, en heb er jarenlang plezier van gehad. Deze nieuwe draaitafels zijn veel zwaarder uitgevoerd, en er zitten op beide draaitafels twee identieke Shure elementen op, die een heerlijk warm en sprankelend helder geluid geven, zowel in de lage als de hoge tonen weergave.

Het enige punt is, bij het instellen van de toonarm zit het contragewichtje vrij ver naar achteren geschoven op de toonarm. Dat was nodig om de juiste naalddruk van 1,25 gram voor het Shure element te kunnen instellen. Het probleem is dat de gewichtjes bij beide platenspelers halverwege de plaat tegen een gesloten stofkap aan blijft stoten, waardoor de arm dus blijft hangen. De leverancier (Tone Control in Haarlem) heeft dit aangekaart bij Reloop, maar Reloop liet weten dat het een veel voorkomend probleem is, maar dat er op dit moment geen oplossing voor mogelijk is. Ze geven het advies om bij een ijzerhandel een aantal ringen van de goede maat aan te schaffen en die met metaallijm op de achterzijde van de gewichten te plakken waardoor de gewichten wat zwaarder worden. En als ze zwaarder worden, dan kan het gewicht verder naar voren worden geschoven op de toonarm en dan zou het probleem moeten zijn opgelost. Ik ga vanmiddag langs een ijzerwinkel voor een paar passende ringen te kopen. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt.

Hoe dan ook, geluidstechnisch gezien ben ik vooralsnog zeer tevreden over deze prachtige nieuwe draaitafels. Ik hoop er plezier van te hebben totdat ik oud ben. Helaas is het op WordPress niet meer mogelijk voor mij om video’s en afbeeldingen te plaatsen, om een onduidelijke reden. Ik betreur dat.

Upgrade en uitbreiding studio-apparatuur, verder werken aan vernieuwing bestaande websites.

Zoals de meeste mensen onder jullie lezers wel zullen weten heb ik de kleine kamer hiernaast al heel veel jaren geleden ingericht als een hobbyruimte, annex studioruimte. Daarin staat een meubel met al mijn audio-apparatuur en een mengpaneel, wat weer is aangesloten op mijn multimedia computer. Voor het maken van eigengemaakte en zelf gemonteerde opnames voor op cd en voor op internet. En ook voor een beter geluidskwaliteit bij opnames die ik maak met de webcam en bij video’s.  Ik heb nog een 30 jaar oude draaitafel in gebruik, doet het nog prima. Van mijn moeder heb ik geld gekregen voor de aanschaf van nieuwe draaitafels. De oude wil ik wel bewaren omdat ik op termijn ook een stereo setje in de woonkamer wil hebben.

Ik heb inmiddels de nieuwe draaitafels ontvangen, inclusief stofkappen en één Shure element met naald. Vanmiddag verwacht ik met de pakketdienst van Post NL het tweede Shure element te ontvangen met twee bijbehorende adapters om ook 45 toeren singles te kunnen afspelen. Het studiomeubel gaat dan anders ingedeeld worden, zodat op de bovenste plank de twee draaitafels naast elkaar kunnen komen te staan. Heel handig om ook langspeelplaten en singles met elkaar te kunnen mengen. Handiger voor het monteren van zowel cd’s als langspeelplaten en singles. Een hele verbouwing dus van het audiomeubel. Maar wel leuk om te doen. De draaitafels zijn van Britse makelij en heel degelijk kwa kwaliteit. Het zijn twee identieke draaitafels van het merk Reloop, type RP7000. Normaal worden deze gebruikt door DJ’s, maar ze zijn ook prima geschikt voor gebruik in de huiskamer en voor programmamakers zoals ik. Er zitten standaard twee draaitafel matjes bij om te kunnen scratchen. Maar aangezien ik dat niet doe heb ik er twee losse draaitafelmatten bij besteld. Deze verwacht ik ook vandaag of anders morgen binnen te krijgen.

Geluidsmontages en programma’s maken is een leuke hobby waar ik erg veel plezier aan beleef. Ik ga ook weer aan de slag met het veranderen van mijn websites op het internet. Op eentje na zijn de resterende drie websites momenteel even niet te zien. Echter wel mijn website op www.rtvstargate.com. En ik ga je ook wat vaker informeren over nieuwe ontwikkelingen en gebeurtenissen in mijn leven via deze blog.

Een hartelijke groet van Boudewijn de Kat.

Eerste kwartaal 2015 een roerige periode, gezondheidstoestand mijn moeder lijkt stabiel te zijn.

Amstelveen, 25 maart 2015

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst op mijn blog heb geschreven. Het was dan ook een vrij drukke periode, en een roerige periode vooral. Op nadrukkelijk verzoek van mijn moeder mag ik hierop niet al te diep ingaan, maar ik kan wel vertellen dat het jaar 2015 nog maar net begonnen was of mijn moeder kreeg last van allerlei pijnklachten, pijnklachten in de maag waarbij er ook maagzuur naar boven kwam in haar slokdarm. Er is toen een uitgebreid onderzoek verricht, eerst in het ziekenhuis in Amstelveen, later in het VU ziekenhuis in Amsterdam. Zij is toen na het onderzoek voor haar klachten behandeld, en gisteren, 24 maart, moest ze weer voor gesprek naar de specialist in het ziekenhuis Amstelveen waar ze nu weer onder behandeling is. Uit dat gesprek werd duidelijk dat haar gezondheidstoestand is verbeterd en nu stabiel lijkt te zijn. Over enkele maanden moet ze weer terug komen voor een vervolggesprek met de specialist in het ziekenhuis. Ik ben blij dat het weer beter met haar gaat. Wel het nadrukkelijke verzoek aan iedereen die dit leest die nog niet met mijn moeder hierover heeft gesproken, liever hierover voorlopig geen contact met haar op te nemen. Het is niet leuk en erg ongezond om telkens weer opnieuw met nare dingen die we hebben meegemaakt geconfronteerd te worden. Dit laatste is voor haar een enorme belasting namelijk. Maar de meeste mensen in onze Westerse cultuur hebben vaak wel die neiging om teveel stil te staan bij het negatieve, bij negatieve dingen en gebeurtenissen. Weliswaar goedbedoeld, dat zeker, maar leuk is dat niet altijd en erg ongezond.

Zeer recentelijk is ook mijn oom Koos, de broer van mijn moeder, overleden, dat was ook al niet zo leuk voor mijn moeder en alle overige familie en betrokkenen. Het wordt tijd om na de rouwperiode weer in het positieve terug te keren, hoe moeilijk dat voor veel mensen dan ook is. Het gewone leven gaat immers wel gewoon door, maar ik weet uit ervaring hoe het voelt om een vader kwijt te raken. Ik denk hierbij aan mijn vader die in februari 2011 aan een dubbele longontsteking kwam te overlijden, maar ook aan mijn neef Jaap en mijn nichten Annemarie en Margot, de kinderen van oom Koos. Het verlies van je ouders is iets waar een mens eigenlijk nooit helemaal overheen komt. Mijn begeleider van de GGZ heeft er veel bewondering voor dat ik ondanks alle tegenslagen in de periode van na mijn ontslag van mijn laatste opname (jan.2013) tot op heden, zo sterk en stabiel ben gebleven. Hier ligt een zuiver spiritueel proces aan ten grondslag. Ik dacht haar lange tijd te zijn kwijtgeraakt, maar sinds begin 2014 onderhoud ik intensief contact met mijn lieve vriendin F.L., zij is niet zomaar een vriendin, maar ze blijkt mijn tweelingziel te zijn. Iemand waarmee je een band hebt tot op zielsniveau. Later hoop ik hier nog uitvoerig op terug te komen op een website die ik geheel aan het vernieuwen ben en die nu voor onbepaalde tijd even uit de lucht is gehaald. De website wordt geheel vernieuwd, en daarnaast ben ik ook bezig met het upgraden van een andere website met vooral heel veel zelfgemaakte muziek op de computer en programma’s met gesproken woord, en verder nog zelfgemaakte videoprodukties. De oude versie van die website is nog te zien op www.rtvstargate.com . De nieuwe versie van de site komt er heel anders uit te zien en zal na het gereedkomen op datzelfde adres te zien en te beluisteren zijn.

Het is vandaag een week geleden dat ik jarig was, maar zoals ik al verwachtte kwamen er weinig bezoekers. Immers er waren die dag ook verkiezingen, en ja, dan zitten de meeste mensen in de avonduren thuis achter de televisie om de uitslagen te bekijken. Dan heeft niemand belangstelling voor een verjaardag. Maar ik heb wel nog een aantal leuke kaarten gehad van familie, om me te feliciteren met mijn verjaardag. Eigenlijk had ik aan deze blog nog een muziekje van youtube willen toevoegen van de zangeres Celine Dion, maar die mogelijkheid is inmiddels vanwege de auteursrechten volledig geblokkeerd, in tegenstelling tot vroeger, toen dat nog wel mogelijk was. Ik kan nu alleen nog eigengemaakte video’s, afkomstig van mijn eigen videokanaal op youtube, invoegen op deze blog. Zie ook bovenstaande video.

Inmiddels is het alweer een latertje geworden, maar ik vond het toch leuk dit even te schrijven voor jullie. Zodra er meer nieuws is laat ik het je weten. Een beetje meer regelmaat in het schrijven van artikelen op mijn blog kan geen kwaad. Maar ik kan lekker uitslapen straks en ik verwacht morgen nog een pakketje met de post, een nieuwe grotere monitor voor videobewerking, en twee nieuwe langspeelplaten van respektievelijk Joe Cocker en een splinternieuwe dubbel LP van Mark Knopfler, voormalig leadzanger van de Britse groep de Dire Straits. De langspeelplaat komt er weer helemaal in, ook verschijnen er weer steeds meer langspeelplaten en platenspelers in de handel. Het analoge geluid van een LP klinkt vaak toch wat warmer en voller dan van CD. Hartewens is nog wel op termijn een tweede draaitafel van een goed merk (zoals Technics of Pioneer) aan te schaffen, om echt maximale kwaliteit uit heel mijn platencollectie (ongeveer 400 LP’s en vele honderden singles) te kunnen halen. Echter die aanschaf zal nog even op zich laten wachten, en tot die tijd blijf ik nog mijn oude Technics draaitafel van ongeveer 30 jaar oud gebruiken.

Ik hoop dat je dit verhaal met plezier gelezen hebt en heel graag tot de volgende blog.

Toepasselijk liedje voor mijn tweelingziel Floor

Nieuws en achtergronden van vrijdag 22 februari 2013

Geen correspondentie mogelijk via een van mijn emailadressen…

Amstelveen, 25 december 2012 (eerste kerstdag)> Bij controle ontdekte ik vanmiddag dat er al dan niet voor tijdelijk sprake is van een storing bij het gebruik van mijn emailadres op  cbdekat@planet.nl. Hoewel ik via dat adres wel post kan ontvangen, raad ik je toch aan niet van dit adres gebruik te maken, om mogelijke problemen te  voorkomen.

De overige mailadressen funktioneren voor zover ik heb kunnen nagaan nog uitstekend, zoals bijv. kat1963@planet.nl , paradijsvogel2009@live.nl en cbdekat@live.nl .

Ik wens een ieder die dit leest hele fijne kerstdagen toe. Bovenstaande video heb ik thuis gemaakt en verloopt storingsvrij. Op mijn thuislocatie is het gemakkelijker en beter om video’s te uploaden dan via mobiel internet. Mijn eerste verlofdag verloopt uitstekend. Hierover de volgende keer meer…

Boudewijn.

Gesprek met geneesheer-direkteur, o.a. over Flor

Rob en ik  hebben afgesproken in principe op dinsdag 18- of donderdag 20 september op bezoek te gaan bij Flor.

Amstelveen, woensdag 12 september 2012 >> Vanmiddag gesprek gehad met de geneesheer-direkteur. IN dat gesprek kwam veel ter sprake, maar heb nog steeds geen antwoord gekregen op de vraag waarom ik na bijna vijf maanden nog altijd niet op bezoek kan gaan naar mijn eigen huis, waar ik bovendien nog huur voor betaal ook. Daarnaast werd er gesproken over de Walborg kliniek, waar ik liever eigenlijk niet heen ga, maar wat waarschijnlijk toch gaat gebeuren. Het is zo dat Flor over een aantal weken naar Etta Palm gaat  verhuizen, en dat is voor hun de reden om me in de Walborg te plaatsen, met het risico dat je op een gegeven moment op een tweepersoons kamer moet gaan verblijven aldaar. Lijkt me niet echt bevorderlijk voor mijn welzijn en ook veel minder rustmomenten. Maar uit het gesprek blijkt wel weer eens overduidelijk hoezeer Flor en ik (alsof ik een soort van misdadiger zou zijn) nog altijd stelselmatig van elkaar gescheiden worden gehouden. In plaats van dat er nou eens een gespreksmogelijkheid met haar zou komen, dat zou een stuk eerlijker zijn geweest, en ook beter, om mogelijk ontstane misverstanden aan beide kanten recht te zetten. Het is nooit mijn bedoeling geweest haar met opzet in de steek te laten, de situatie was ook aan mijn kant dusdanig slecht dat ik ook vanwege mijn heropname, kort na mijn ontslag eerder dit jaar, geen contact kon zoeken met haar.

Daarnaast heb ik de geneesheer-direkteur ook verteld dat ik ten onrechte van heel veel dingen wordt beschuldigd, als zou ik bijvoorbeeld mensen tot last zijn. Allemaal hoogstwaarschijnlijk voortgekomen uit roddels vanuit de woongroep, waardoor een verkeerd beeld is ontstaan over mij. En er zal ongetwijfeld ook het een en ander over op papier gezet zijn in mijn dossier bijvoorbeeld. Heb ook aangegeven dat alle beschuldigingen, waarvan de meeste me veel te ver gaan bovendien, niet op waarheid berusten, maar pure verzinsels zijn ,met alle sociale gevolgen vandien. Maar het feit dat ik zo lang niet in staat en bij machte ben geweest om Flor op te zoeken is iets wat me nog altijd niet lekker zit. Nee, dit had niet mogen gebeuren.

Ik ben heel eerlijk geweest in het gesprek, en heb ook aangegeven dat Flor en ik voorheen heel close met elkaar en een hele mooie, leuke tijd hebben meegemaakt samen. Rob, mijn beste vriend en mantelzorger merkte nog op dat de manier waarop Flor in januari van de open afdeling werd weggehaald werd er nogal hardhandig aan toe ging, uitermate pijnlijk en hartverscheurend. Ook dat had niet mogen gebeuren! Hoe is het mogelijk, zo zei mijn moeder nog tegen me vanmiddag in de auto, dat twee mensen die het zo fijn bijelkaar hebben en diepere gevoelens voor elkaar hebben, zo abrupt uitelkaar worden gehaald, nog altijd, anno september 2012. Flor zit straks op de Etta Palm  en ik op de Walborg, ik haat al die wetmatigheden binnen en mogelijk ook buiten de instelling die het contact tussen ons ontmoedigen. Via een andere weg heb ik intussen wel begrepen dat het Flor ook niet lekker zit dat ik nooit langs ben geweest. Maar ja, als je steeds maar allerlei verboden worden opgelegd, waaronder op laatst zelfs een schrijfverbod (dit lijkt wel een politiestaat te worden, een soort gevangenis), dan raak je behoorlijk ontmoedigd in het iemand gaan opzoeken, wat me tegelijkertijd echter maandenlang behoorlijk dwars heeft gezeten, nog altijd.

De geneesheer direkteur maakte gelukkig wel veel aantekeningen toen het over Flor en mij ging, maar nu weten ze wel de waarheid, namelijk dat Flor en ik wel degelijk een diepe band met elkaar hadden, en wat mij betreft nog steeds. Deze band van haar kant voel ik nog steeds, en hoop nu maar dat ze me niet echt aan de kant gaat zetten… Maar goed, het zou al heel mooi en  bijzonder ook zijn als we gewoon weer van voren af aan rustig opnieuw een nieuw contact zouden gaan opbouwen, ik zie niet in wat ertegen is. Het kan ons juist heel veel kracht en positieve energie geven, en bovendien worden dan ook alle mogelijke misverstanden tussen ons opgeheven. Het advies haar op te zoeken kwam onlangs ook via email binnen van een onafhankelijke hulpdienst, die me dat zeker aanraden te doen, omdat het beter voor ons is. Maar, onze band is de afgelopen acht maanden gelukkig nog niet officieel, langs mondelinge of andersoortige direkte weg, beeindigd, en deze bestaat nu dus eigenlijk nog steeds, goed beschouwd…… Ik wil haar alsnog bijstaan, tot steun zijn en Jeroen, iemand hier op de Amstelmere van de verpleging, merkte daarbij ook op dat ik wel over 26 jaar ervaringsdeskundigheid beschik en daarnaast ook hoogsensitief ben, net als Flor.

Ik zou er een lief ding om kunnen verwedden dat verder niemand heeft afgeweten van het feit dat Flor en ik een bijzonder diepe en ook unieke band met elkaar opgebouwd hadden. Door dit ontbrekende inzicht bij mensen uit haar omgeving en binnen de hulpverlening, ben ik al die maanden wel buitengesloten geweest, heb ik continu aan de zijlijn gestaan in alle ontwikkelingen rondom Flor, het Lijden van zo’n ongelofelijk lieve vrouw als zij. Ben er niet direkt bij betrokken geweest, en nog altijd niet, terwijl dat in dit geval eigenlijk wel eerlijker zou zijn geweest. Ik neem het haar allerminst kwalijk, maar ik weet wel van haar dat ze er sterk toe neigt om gevoelens naar andere mensen toe te ontkennen en weg te stoppen ten opzichte van de buitenwereld, waardoor mensen ook dachten dat Flor en ik niks met elkaar hadden, of , liever gezegd, hebben met elkaar. Dat ontkennen gebeurde ook zo nu en dan tijdens ons persoonlijke contact destijds, afgelopen winterperiode. Dan vroeg ze mijn begeleider erbij en probeerde hem ervan te overtuigen dat ik haar tot last zou zijn geweest. Echter, al die keren kwam ze evenlater naar me toe gelopen om zich voor deze uitspraken te verontschuldigen, en het was duidelijk merkbaar dat ze er echt veel spijt van had om zoiets gezegd te hebben…

Flor en ik zitten nu allebei in een soort vicieuze cirkel van emoties, en het wordt tijd dat daar, net als aan al die onjuistheden en beschuldigingen als zou ik mensen lastig vallen, een radicaal einde aan komt, dat dergelijke illusies recht worden gezet. Ik sta er voortaan op, op mijn strepen. Zo is het en zo wil ik dat het gaat gebeuren ook, rechtvaardigheid, een eerlijke en gelijkwaardige behandeling ten opzichte van Flor, in plaats van nog langer te worden buitengesloten als een ondergeschikte persoon die niks anders dan kwaad in de zin zou hebben. Ik verdien het niet om zo behandeld te worden. Ik heb alle geduld met Flor, maar Rob en ik hebben wel met elkaar overlegd en afgesproken dat we haar binnenkort een keertje gaan opzoeken, maar (ik hoop nu eens op iets positiefs in plaats van alweer een afwijzing) zo mogelijk later ook als ze op Etta Palm verblijft. En mochten ze alweer moeilijk gaan doen, wat ik niet hoop, dan lokken ze daarmee wel een enorme ruzie uit, met mij dus in dit geval…. Wat is dat voor een belachelijke en onredelijke behandeling, dat zij en ik zo van elkaar gescheiden worden gehouden? GGZ collega’s in het Sinai Centrum (ben er onlangs langsgeweest) wisten niet wat ze hoorden toen ik sprak over het uiteendrijvings-beleid tussen mij en Flor. “Het bevordert juist het welzijn en het herstelproces van patienten, wanneer zij op een kliniek een diepere band met elkaar ontwikkelen, in plaats van dat het dat herstelproces zou tegenwerken (wat de klassieke ggz in geest visie is i.d.)”., merkte de receptioniste aldaar op toen we daarover met elkaar spraken.

Maar goed, het lijkt me verstandig om me nu op de toekomst te blijven richten, mijn wens toch te proberen om in alle rust en redelijkheid te streven naar een nieuwe kennismaking met Flor. Ik heb destijds korte berichtjes en reakties op mijn weblog van haar kant, zoals bijvoorbeeld “bezoekverbod opgeheven”, niet serieus genomen, en dat spijt me heel erg. Ik had er al veel eerder naar toe kunnen gaan begrijp ik nu, al was het wel erg verwarrend als de ene persoon ja zegt en de ander nee, en weer een ander het bezoekje ontraadt.

Ik ga nu op mijn eigen gevoel af, en hoop Flor het gevoel te kunnen overbrengen dat zij meer dan de moeite waard is, dat ik nog altijd zeer veel om haar geef en dat ik haar altijd tot steun zal blijven en zal bijstaan, wat er ook gebeurt. Ik hoop van harte dat het nu eens allemaal mee gaat zitten voor Flor en mij, na zo’n rampzalig jaar als 2012 voor ons allebei tot nog toe is. Echt vreugde hebben we allebei niet gekend in ons leven, behalve dan in die mooie periode op de kliniek toen we nog met elkaar samen mochten zijn. Nu is dat niet meer zo, en dat doet veel, heel veel (ziele-)pijn. Ik wil alles in het werk stellen om zowel Flor als daarmee ook mijzelf te bevrijden uit onze vicieuze cirkel van emoties, waardoor we allebei enorm zouden opknappen. Ons van elkaar gescheiden houden verergert alleen maar de problemen en overweeg om ook daarover een klacht in te dienen… Het is jammer dat Flor daar in Hoofddorp moet blijven en ik zit straks in Amsterdam, in de Walborg, en ben ook nog eens mijn rijbewijs kwijtgeraakt. Een heel gedoe dat gereis per openbaar vervoer, maar goed, ik zou het er wel voor over hebben. Ik hoop in ieder geval ook van de hulpverlening op de Etta Palm medewerking te krijgen op het gebied van telefonisch contact leggen met Flor, info over waar ik haar in die straat aan kan treffen en eventueel doorgave van post. Echter, mijn liefste wens zou zijn gewoon weer contact met haar onderhouden zoals het vroeger was, persoonlijk contact.

Als alles weer rechtgetrokken zou zijn dan worden we alle twee weer gelukkig, kan de natuur de ontstane schade weer herstellen, en dat is dan ook van wezenlijk belang…, voor haar en voor mij, dat er niet moeilijk meer word gedaan over ons contact. Dit laatste is eigenlijk wel een eis, een dringend verzoek die ik als ervaringsdeskundige en haar beste vriend aan ggz in geest zou willen opdragen…..

Ik ga morgen een brief schrijven aan de psychiater hier over bovengenoemde situatie met Flor, en wil er gewoon eerlijk in zijn in wat er tussen ons speelt . Daarbij hoop ik ook misverstanden, illusies als zou ik mensen tot last zijn, uit de wereld te helpen, en aan te geven dat ik een gelijkwaardige in plaats van ondergeschikte positie verdien ten opzichte van Flor, verdomme nog aan toe!!

De geneesheer-direkteur heeft vanmiddag veel aantekeningen gemaakt aangaande het gesprek over Flor, en mag aannemen dat zij daar wat mee gaat doen.

En verder is er ook nog over mijn woning gesproken, de manier waarop men mij onder druk zet, mijn woning te verlaten. Maar dat is weer een ander verhaal apart.

Vijf andere, nog altijd zeer aktuele video’s m.b.t. nieuwetijdskinderen zoals Flor, tweelingzielen-uitleg en over het uiteendrijvingsbeleid tussen mij en Flor…

Maandag 27 augustus 2012 >> Nog altijd zeer aktueel, bovenstaande video’s! Het beleid binnen de GGZ deugt niet van vele kanten, nog altijd niet. Komende vrijdag heb ik, samen met goede vriend Rob en mijn moeder een gesprek met iemand van het maatschappelijk werk. Daar zullen vele hooglopende situaties besproken worden, waaronder zeker ook het beleid van ggz in geest ten aanzien van mensen zoals Flor en ik, die nog altijd van elkaar gescheiden worden gehouden. Het vertrouwen in de hulpverlening is bij mij tot bijna nihil gedaald… Toch probeer ik ook wat dit betreft positief te blijven, dat lukt vrij aardig, al moet er nog wel aktie worden ondernomen richting de ggz…

Voor meer video’s verwijs ik je naar mijn videokanaal op www.youtube.nl/mrboudewijn1963 . Hieronder volgt nog een muzikale video, een nummer van de Bee Gees, speciaal voor de liefhebbers…

Redelijk goed gestemd ondanks vrij drukke periode…

Donderdag 16 augustus 2012 >>Aangezien ik wat beter in mijn vel zit dan lange tijd het geval was, moet dat vanwege onze zielsverwante band ook aan de kant van Flor voelbaar zijn in positieve zin. Als het goed is moet zij daar iets van merken in positieve zin. Wat niet betekent dat ik haar vergeten ben, nou nee hoor. Maar het is wel een kwestie van een belasting voor de ander binnen een tweelinzielenband als de ander maar vast blijft zitten in negatieve denkpatronen en negatieve gevoelens ten aanzien van het leven… Als het goed is voelt ze zich nu wat beter… Toch blijf ik het uitermate vreemd en soms ook pijnlijk vinden dat ons contact zo radicaal stukgelopen lijkt te zijn. Ik kan me zo voorstellen dat dit te maken heeft met de enorme emotionele klappen die ze te verwerken heeft gehad vanwege haar misbruikervaringen, dan wel dat er een andere persoon in het spel is waarmee het wel klikt. Ik vraag me namelijk al langere tijd af, wat is er dan mis met mij? Ik voel me aan de kant gezet als een vuilniszak; dat zou te maken kunnen hebben met het verkeerde beeld wat er omtrent mij als persoon de ronde doet, binnen en buiten de ggz. Gebaseerd op roddels vanuit centraal wonen. Onder de zoektermen van mijn weblog had iemand gereageerd als volgt: ggz nieuw leven. Een nieuw leven beginnen in de ggz? Lijkt me onmogelijk namelijk, tenzij je het geluk hebt iemand ontmoet te hebben waarmee het binnen de instelling wel mag klikken, ofwel, wanneer zoiets je WEL wordt gegund… Ik probeer nu positiever te leven, maar toch is het nog geregeld bijzonder pijnlijk dat ik zo wordt buitengesloten en afgewezen in het contact met Flor. Er was niks negatiefs aan de hand vroeger, en nu ineens……….. Ik houd het er dan maar op dat ze iemand anders heeft gevonden waarmee het klikt, ik zou het anders ook niet meer weten. Pijnlijk, maar ja, wat doe je eraan? Ergens is het in dat mogelijke geval toch niet helemaal eerlijk van haar kant…

Deze en komende week staan er veel aktiviteiten op het programma. Daarmee hoop ik op een meer rechtvaardige en eerlijke manier behandeld te worden hier op de Amstelmere. Een van die aktiviteiten is het zoeken naar een vrijgevestigde behandelaar. Daarvoor moet ik naar mijn waarnemende huisarts, om dat mijn reguliere huisarts met vakantie is. Daarnaast komende week een bezoekje aan het Sinai Centrum en daar een gesprek met de patienten vertrouwens persoon. Volgende week donderdag een intakegesprek in verband met beschermd wonen. Het is me allemaal duidelijk, centraal wonen en de ggz zijn als twee handen op een buik, zei mijn moeder vanmiddag nog. Ik denk dat ze daarin gelijk heeft. In de hele dialoog tussen beide partijen word ik niet gehoord, het gebeurt achter mijn rug om. Ik ben dan ook met spoed op zoek naar een nieuwe behandelaar, vrijgevestigd. Ik bedoel, ik ben zelf ook de moeite waard en iemand met rechten…

Toch is mijn stemming vrij goed te noemen momenteel, maar over de details daaromtrent laat ik me niet verder uit.

Morgen alweer vrijdag, het weekend komt eraan, een heet weekend volgens de voorspellingen. We zien wel hoe het loopt. Ik hoop wel het zelfbeschikkingsrecht ten aanzien van mijn eigen leven terug te krijgen. Het machteloze gevoel wat vanuit zo’n rechterlijke machtigng voortkomt zet mijn stemming de meeste tijd zwaar onder druk, en dat wil ik niet langer…

Alweer een rotdag: Flor verzocht om contactverbod, en bedreigd met uitzetting uit woning. De wanhoop nabij…

 

Dinsdag 7 augustus 2012 >> Heb eigenlijk nauwelijks de energie om te schrijven, maar het moet er toch even uit. Zwaar gesprek gehad met de psychiater, en nu begrijp ik waarom er zo wordt aangedrongen op beschermd wonen. Het veroorzakende probleem is de woongroep centraal wonen die, achter mijn rug om, regelmatig contact heeft gehad met de ggz. Ze zien me als een crimineel, als een staatsgevaarlijke gek denk ik, want ze willen me uit de woning zetten. En ik dacht dat het altijd mijn beste vrienden waren, mijn buren en andere bewoners. Ik ben me van geen kwaad bewust, het etiket psychiatrisch patient zorgt denk ik ook voor problemen, omdat het mensen angst aanjaagt. Enig, en dat zijn dan je buren. Ik word geleefd momenteel en sta aan alle kanten muurvast, klem (gezet)  in deze spirituele depressie, daartoe gedreven door de Angst van anderen. Ze leren het ook nooit, verdomme nog aan toe, om mensen als gelijke te accepteren zoals ze zijn. Heb ik ook gezegd tegen mijn psychiater vanmiddag, dat ik me stoor aan de voorwaardelijke manier waarop mensen in deze ‘beschaving’  met elkaar omgaan. Nee, ik ben diep teleurgesteld in de mens, heel erg!

En dat is nog niet alles, er werd me ook gezegd dat het Flor geweest zou zijn die om al die contactverboden heeft verzocht. Heerlijk, wat een leven zeg, en ik voel me gebruikt en gedumpt als oud vuil, in de goot getrapt door haar bikkelharde en allesbehalve menselijke, afwijzende opstelling richting mij. En dat terwijl het contact ooit zo mooi was en wel degelijk gebaseerd op zielsverwantschap. De band is er nog wel, maar ze voelt hem niet meer, door wat haar is overkomen helaas. Ik weet dat Flor er sterk toe neigt om gevoelens naar andere mensen toe glashard te ontkennen. Het zou me verbazen als zij ook niet door derden is beinvloed, wat haar ertoe deed besluiten om me keihard af te wijzen. Hier gaat zij later heel erg veel spijt van krijgen. Ik probeerde dat nog te voorkomen, door haar wat bemoedigende post te sturen, maar nu is ook die contactmogelijkheid verdwenen. Hoezo democratie? Ik krijg de kans niet eens om met haar de dialoog aan te gaan, en krijg op die manier ook geen duidelijkheid, word overal buitengesloten. Natuurlijk vind ik het ronduit afschuwelijk wat haar is overkomen, maar het heeft haar gedrag en karakter wel zeer extreem in negatieve zin veranderd. Ik hoop vurig dat er ooit een tijd gaat komen waarop ze zich bedenkt, maar ik verwacht het niet echt dat het contact ooit nog in ere hersteld zal worden, zoals dat ook was bedoeld.

Dit is niet leuk meer, en wat heb ik in Godsnaam haar aangedaan? Dat mag ze me dan eens uitleggen, verdorie nog aan toe. Heeft zij dan helemaal geen gevoel meer? Vreselijk, deze pijn, en dat terwijl we ooit wel degelijk al een zeer serieuze en hele leuke band met elkaar hadden. Het contrast tussen die twee uitersten is kilometers hoog, en dat raakt me heel diep. Ik vraag me af of zoiets allemaal nog goed kan komen. Ben haar kwijtgeraakt en voel me machteloos, hulpeloos, wanhopig. Neem daarbij alle overige ballast van de afgelopen decennia, maar dit geval van Flor, wat uiteindelijk is veroorzaakt door het uiteendrijvingsbeleid van ggz in geest, doet mij nu waarschijnlijk meer verdriet dan Flor. Wat dit leven nu eigenlijk nog voor zin heb vraag ik me steeds meer af, vriendschap, liefde, het is me niet gegund in dit leven, ik ben  een ongewenst persoon op deze planeet en in de woongroep, ben niet de moeite waard blijkbaar…..  Jullie allemaal maken mij ziek!

En de psychiater maar denken dat ik daar weer overheen kan komen, maar zij weet niets af van zielsverwantschap en dergelijke zaken. Als in een tweelingzielenband een van de twee afhaakt, dan draagt de ander (ik dus) de pijn van dat gemis zijn leven lang met zich mee als een soort trauma, wat ook weer een negatieve invloed heeft op hoogst onwaarschijnlijke nieuwe kansen wat het aangaan van vriendschappen en relaties betreft. Die komen er namelijk ook niet meer, en bovendien, ieder mens heeft maar een tweelingziel… Wat Flor betreft krijg ik toch sterk de indruk dat bij haar, door die klootzakken die haar op brute wijze hebben verkracht (en daarmee indirekt ook mij de emotionele hel in hebben geholpen), de ziel geheel of gedeeltelijk buiten het lichaam is komen te staan. Het schijnt zo te zijn dat zoiets weer kan helen, ik hoop het maar, en dat ze dan weer tot inkeer komt aangaande ons ooit zo kostbare contact… Nog regelmatig zie ik al onze mooie ervaringen van toen als een soort film weer aan me voorbijgaan, maar dat tegen het contrast van nu…..auw!

Zoiets, een breuk met een tweelingziel, een plek kunnen geven lijkt voor iemand die niet die ervaring kent heel simpel, maar zo ligt het niet. Je KUNT het in zo’n geval namelijk geen plek geven, omdat je voor elkaar bent voorbestemd…, dat is energetisch zo bepaald… Een stuk negatief karma erbij dus in mijn leven. Ik ben weer opnieuw lamgelegd, monddood gemaakt in alle opzichten, mensen behandelen me als oud vuil, zien me niet als een gelijke en denken dat ik iemand ben die op een negatieve manier met andere mensen omga. Heerlijk, zo’n leven, weinig motiverend. Antidepressiva, nee alsjeblieft niet, deze leggen mijn emotionele leven volledig stil. En ze lossen het probleem ook niet op. Tegenwerking alom, van iedereen. Nou bedankt hoor! Zeker nu mensen mijn beste vriendin ooit van me hebben afgepakt, wat ik ze nooit zal vergeven…… En dan nog de dreiging van uitzetting uit mijn woning, daartoe gedreven door irreeele angsten in dit geval vanuit de woongroep, alsof ik een crimineel zou zijn. Nee, ik ben een gevoelsmens, heb in mijn leven altijd mijn best gedaan om mensen te helpen, steunen, maar ik voel me steeds minder thuis in dit leven… En waag het niet opnieuw achter mijn rug om mensen van de ggz te benaderen, zonder mij daarbij te betrekken! Ja, ik ben behalve ontzettend wanhopig en verdrietig, ook erg boos, en terecht ook….

Symptomen van een spirituele krisis  (zeer herkenbaar in een aantal van deze gevallen)

img27aa.gif (1396 bytes)

Een typische “donkere nacht” reeks gebeurtenissen kan de volgende dingen zijn…

De dingen in het leven gaan redelijk vloeiend.

En dan plots…

De persoon heeft een serieuze levenscrisis zoals een mislukking van de carrière, een scheiding, een gezondheidsprobleem, een serieuze verslaving, financiële instorting, een bijna dood ervaring, enz. of een combinatie van zo’n gebeurtenissen.

Op sommige punten wordt de crisis en de angst zo intens dat hij of zij op de vloer valt, en in wanhoop roept
God, help me!

God begint onmiddellijk te helpen… maar meestal op manieren die het tegenovergestelde zijn van wat we verwachten. (doe je gordel aan!)

De crisis is over het algemeen een start voor het zoeken naar spirituele waarheid. Elk nieuw inzicht dat we krijgen brengt de dood van een oud vals geloof dat geprogrammeerd was om te aanvaarden in ons leven.

Hij begint ons ego serieus te bedreigen…

Er begint een medogenloze vertrouwenstest en die kan maanden of jaren duren.

De meest belangrijke vraag die je jezelf kan stellen tijdens een spirituele crisis is… ‘Kan je geloven in God wanneer de nacht het donkerst is?’

Tijdens een donkere nacht crisis kan een persoon een combinatie hebben van al de volgende symtomen:

* Gevoelens van depressie, wanhoop en eenzaamheid

* Het verlies van energie

* Chronische uitputting die niet fysiek is

* Het verlies van persoonlijke of professionele controle in het leven

* Abnormale gevoeligheid voor licht, geluid en andere milieu-factoren

* boosheid, teleurstelling, gebrek aan geduld

* Verlies van persoonlijkheid, doel, en een bedoeling in het leven

* ontwennigsverschijnselen van de dagelijkse routine in het leven

* Gevoelens van krankzinnigheid

* Een besef van verlatenheid door God

* Gevoelens van onvolledigheid

* Verminderd gevoel van verbinding met familie en vrienden

* Verlies van aandacht, zelfvertrouwen en zelfachting

* veelvuldige huilbuien

Deze symptomen lijken op die van een gewone klinische depressie, hoewel er een groot verschil is. Spirituele krankzinnigheid is een innerlijk ding tussen jou en God waarin diepe, rijke spirituele groei gebeurt. Antidepressiva kunnen je beroven van deze miraculeuze (en toch pijnlijke) ervaring.

Vele van de symptomen hierboven werden genomen uit het boek ‘The Stormy Search for Self’ ‘De stormachtige zoektocht naar het Zelf’ van Christina en Stavislav Grof, M.D. (kijk alsjeblieft naar de naslagwerkenpagina)