Alweer een rotdag: Flor verzocht om contactverbod, en bedreigd met uitzetting uit woning. De wanhoop nabij…

 

Dinsdag 7 augustus 2012 >> Heb eigenlijk nauwelijks de energie om te schrijven, maar het moet er toch even uit. Zwaar gesprek gehad met de psychiater, en nu begrijp ik waarom er zo wordt aangedrongen op beschermd wonen. Het veroorzakende probleem is de woongroep centraal wonen die, achter mijn rug om, regelmatig contact heeft gehad met de ggz. Ze zien me als een crimineel, als een staatsgevaarlijke gek denk ik, want ze willen me uit de woning zetten. En ik dacht dat het altijd mijn beste vrienden waren, mijn buren en andere bewoners. Ik ben me van geen kwaad bewust, het etiket psychiatrisch patient zorgt denk ik ook voor problemen, omdat het mensen angst aanjaagt. Enig, en dat zijn dan je buren. Ik word geleefd momenteel en sta aan alle kanten muurvast, klem (gezet)  in deze spirituele depressie, daartoe gedreven door de Angst van anderen. Ze leren het ook nooit, verdomme nog aan toe, om mensen als gelijke te accepteren zoals ze zijn. Heb ik ook gezegd tegen mijn psychiater vanmiddag, dat ik me stoor aan de voorwaardelijke manier waarop mensen in deze ‘beschaving’  met elkaar omgaan. Nee, ik ben diep teleurgesteld in de mens, heel erg!

En dat is nog niet alles, er werd me ook gezegd dat het Flor geweest zou zijn die om al die contactverboden heeft verzocht. Heerlijk, wat een leven zeg, en ik voel me gebruikt en gedumpt als oud vuil, in de goot getrapt door haar bikkelharde en allesbehalve menselijke, afwijzende opstelling richting mij. En dat terwijl het contact ooit zo mooi was en wel degelijk gebaseerd op zielsverwantschap. De band is er nog wel, maar ze voelt hem niet meer, door wat haar is overkomen helaas. Ik weet dat Flor er sterk toe neigt om gevoelens naar andere mensen toe glashard te ontkennen. Het zou me verbazen als zij ook niet door derden is beinvloed, wat haar ertoe deed besluiten om me keihard af te wijzen. Hier gaat zij later heel erg veel spijt van krijgen. Ik probeerde dat nog te voorkomen, door haar wat bemoedigende post te sturen, maar nu is ook die contactmogelijkheid verdwenen. Hoezo democratie? Ik krijg de kans niet eens om met haar de dialoog aan te gaan, en krijg op die manier ook geen duidelijkheid, word overal buitengesloten. Natuurlijk vind ik het ronduit afschuwelijk wat haar is overkomen, maar het heeft haar gedrag en karakter wel zeer extreem in negatieve zin veranderd. Ik hoop vurig dat er ooit een tijd gaat komen waarop ze zich bedenkt, maar ik verwacht het niet echt dat het contact ooit nog in ere hersteld zal worden, zoals dat ook was bedoeld.

Dit is niet leuk meer, en wat heb ik in Godsnaam haar aangedaan? Dat mag ze me dan eens uitleggen, verdorie nog aan toe. Heeft zij dan helemaal geen gevoel meer? Vreselijk, deze pijn, en dat terwijl we ooit wel degelijk al een zeer serieuze en hele leuke band met elkaar hadden. Het contrast tussen die twee uitersten is kilometers hoog, en dat raakt me heel diep. Ik vraag me af of zoiets allemaal nog goed kan komen. Ben haar kwijtgeraakt en voel me machteloos, hulpeloos, wanhopig. Neem daarbij alle overige ballast van de afgelopen decennia, maar dit geval van Flor, wat uiteindelijk is veroorzaakt door het uiteendrijvingsbeleid van ggz in geest, doet mij nu waarschijnlijk meer verdriet dan Flor. Wat dit leven nu eigenlijk nog voor zin heb vraag ik me steeds meer af, vriendschap, liefde, het is me niet gegund in dit leven, ik ben  een ongewenst persoon op deze planeet en in de woongroep, ben niet de moeite waard blijkbaar…..  Jullie allemaal maken mij ziek!

En de psychiater maar denken dat ik daar weer overheen kan komen, maar zij weet niets af van zielsverwantschap en dergelijke zaken. Als in een tweelingzielenband een van de twee afhaakt, dan draagt de ander (ik dus) de pijn van dat gemis zijn leven lang met zich mee als een soort trauma, wat ook weer een negatieve invloed heeft op hoogst onwaarschijnlijke nieuwe kansen wat het aangaan van vriendschappen en relaties betreft. Die komen er namelijk ook niet meer, en bovendien, ieder mens heeft maar een tweelingziel… Wat Flor betreft krijg ik toch sterk de indruk dat bij haar, door die klootzakken die haar op brute wijze hebben verkracht (en daarmee indirekt ook mij de emotionele hel in hebben geholpen), de ziel geheel of gedeeltelijk buiten het lichaam is komen te staan. Het schijnt zo te zijn dat zoiets weer kan helen, ik hoop het maar, en dat ze dan weer tot inkeer komt aangaande ons ooit zo kostbare contact… Nog regelmatig zie ik al onze mooie ervaringen van toen als een soort film weer aan me voorbijgaan, maar dat tegen het contrast van nu…..auw!

Zoiets, een breuk met een tweelingziel, een plek kunnen geven lijkt voor iemand die niet die ervaring kent heel simpel, maar zo ligt het niet. Je KUNT het in zo’n geval namelijk geen plek geven, omdat je voor elkaar bent voorbestemd…, dat is energetisch zo bepaald… Een stuk negatief karma erbij dus in mijn leven. Ik ben weer opnieuw lamgelegd, monddood gemaakt in alle opzichten, mensen behandelen me als oud vuil, zien me niet als een gelijke en denken dat ik iemand ben die op een negatieve manier met andere mensen omga. Heerlijk, zo’n leven, weinig motiverend. Antidepressiva, nee alsjeblieft niet, deze leggen mijn emotionele leven volledig stil. En ze lossen het probleem ook niet op. Tegenwerking alom, van iedereen. Nou bedankt hoor! Zeker nu mensen mijn beste vriendin ooit van me hebben afgepakt, wat ik ze nooit zal vergeven…… En dan nog de dreiging van uitzetting uit mijn woning, daartoe gedreven door irreeele angsten in dit geval vanuit de woongroep, alsof ik een crimineel zou zijn. Nee, ik ben een gevoelsmens, heb in mijn leven altijd mijn best gedaan om mensen te helpen, steunen, maar ik voel me steeds minder thuis in dit leven… En waag het niet opnieuw achter mijn rug om mensen van de ggz te benaderen, zonder mij daarbij te betrekken! Ja, ik ben behalve ontzettend wanhopig en verdrietig, ook erg boos, en terecht ook….

Symptomen van een spirituele krisis  (zeer herkenbaar in een aantal van deze gevallen)

img27aa.gif (1396 bytes)

Een typische “donkere nacht” reeks gebeurtenissen kan de volgende dingen zijn…

De dingen in het leven gaan redelijk vloeiend.

En dan plots…

De persoon heeft een serieuze levenscrisis zoals een mislukking van de carrière, een scheiding, een gezondheidsprobleem, een serieuze verslaving, financiële instorting, een bijna dood ervaring, enz. of een combinatie van zo’n gebeurtenissen.

Op sommige punten wordt de crisis en de angst zo intens dat hij of zij op de vloer valt, en in wanhoop roept
God, help me!

God begint onmiddellijk te helpen… maar meestal op manieren die het tegenovergestelde zijn van wat we verwachten. (doe je gordel aan!)

De crisis is over het algemeen een start voor het zoeken naar spirituele waarheid. Elk nieuw inzicht dat we krijgen brengt de dood van een oud vals geloof dat geprogrammeerd was om te aanvaarden in ons leven.

Hij begint ons ego serieus te bedreigen…

Er begint een medogenloze vertrouwenstest en die kan maanden of jaren duren.

De meest belangrijke vraag die je jezelf kan stellen tijdens een spirituele crisis is… ‘Kan je geloven in God wanneer de nacht het donkerst is?’

Tijdens een donkere nacht crisis kan een persoon een combinatie hebben van al de volgende symtomen:

* Gevoelens van depressie, wanhoop en eenzaamheid

* Het verlies van energie

* Chronische uitputting die niet fysiek is

* Het verlies van persoonlijke of professionele controle in het leven

* Abnormale gevoeligheid voor licht, geluid en andere milieu-factoren

* boosheid, teleurstelling, gebrek aan geduld

* Verlies van persoonlijkheid, doel, en een bedoeling in het leven

* ontwennigsverschijnselen van de dagelijkse routine in het leven

* Gevoelens van krankzinnigheid

* Een besef van verlatenheid door God

* Gevoelens van onvolledigheid

* Verminderd gevoel van verbinding met familie en vrienden

* Verlies van aandacht, zelfvertrouwen en zelfachting

* veelvuldige huilbuien

Deze symptomen lijken op die van een gewone klinische depressie, hoewel er een groot verschil is. Spirituele krankzinnigheid is een innerlijk ding tussen jou en God waarin diepe, rijke spirituele groei gebeurt. Antidepressiva kunnen je beroven van deze miraculeuze (en toch pijnlijke) ervaring.

Vele van de symptomen hierboven werden genomen uit het boek ‘The Stormy Search for Self’ ‘De stormachtige zoektocht naar het Zelf’ van Christina en Stavislav Grof, M.D. (kijk alsjeblieft naar de naslagwerkenpagina)

Advies hulpdienst Sensoor, lichte stemmingswisselingen…, bezoekje aan Hoofddorp?

Amstelveen, woensdag 25 juli 2012 > Afgelopen dag was eigenlijk best wel redelijk te noemen over het algemeen. Behalve de namiddag, toen weer een emotionele terugslag, net als op andere kortere momenten op de dag. Maar nu gaat het weer beter in ieder geval. De diepe band met Flor is er in ieder geval nog steeds, en heb ook een reaktie ontvangen per email (mijn email doet het weer!) van de telefonische hulpdienst Sensoor (tel.Sensoor Amsterdam: 020-6758888) voor mensen in psychische nood. Deze is ook per email bereikbaar.

In deze mail wordt geadviseerd om toch eens een bezoekje te gaan brengen aan Flor, dat zou wel het beste zijn. Ik sprak mijn begeleider hierover, ook over de mogelijkheid dat me (net als op 18 januari bij mijn spontane bezoekje aan Spaarnepoort gesloten) wederom de toegang wordt geweigerd. Maar, wat zou dat dan,  vraag ik me dan af, ik bedoel, dan gaat er een wat minder vriendelijke klachtenbrief richting Hoofddorp en schakel ik de pvp’er in, de patienten vertrouwens persoon. Het is belangrijk voor de gezondheidstoestand van ons allebei, zowel van Flor als van mijzelf, om elkaar weer eens te zien met een zekere regelmaat.

Mijn begeleider vertelde me nog dat ik best eens wat mag opspelen en voor mijn belangen opkomen, mochten ze er moeilijk gaan doen over mijn komst. Dat ben ik roerend met hem eens, om daarmee te voorkomen dat ik weer opnieuw psychisch plat word gewalst.

De brief van Sensoor waar ik het over had kun je lezen via de link helemaal bovenaan deze site, onder de titel MACHTELOOS… De belangstelling voor dit artikel, voor mijn blog, en van het verhaal van gisteren, was enorm, een nieuw record, precies 100 bezoekers om precies te zijn. Dank jullie wel voor de belangstelling…

Het lijkt me een goed plan om een keertje met lijn 300 een bezoekje te brengen aan Flor, alleen moet ik daarvoor nog wel even het een en ander uitzoeken. In ieder geval wel op zo kort mogelijke termijn, ik verwacht komende week… Mijn begeleider benadrukte ook dat ik het niet hoef te pikken dat ik aan de zijlijn word geplaatst, geheel machteloos, zonder iedere vorm van contact. Immers, ik heb (zo merkte mijn begeleider op) ook wel degelijk rechten, gezien de bijzonder goede band die ik altijd met Flor heb gehad. Alleen dat verkeerde beeld over mij, dat moet spoedig uit de weg worden geruimd, als zou ik vrouwen achterna zitten. Een intens gemene leugen, uiteindelijk de wereld in geholpen door “vrienden” uit het Centraal wonen projekt waar ik woon… Het roddelcircuit van centraal wonen, dat bestaat echt!

Hieronder nog een kopie van het Sensoor bericht:

*********************************************************************

MACHTELOOS

Rate This

Quantcast(reaktie van hulpdienst Sensoor)

Dag Boudewijn,

Bedankt voor je mail en je vertrouwen! Ik heb met aandacht gelezen wat je hebt geschreven en ik vind het heftig!

Laat ik me eerst even voorstellen, ik noem me Sosca en ben medewerkster van Sensoor. Jouw mail is naar mij doorgestuurd om te beantwoorden, vandaar.

Je schrijft dat je hooggevoelig bent en al 26 jaar ervaring hebt met psychiatrische hulpverlening. Toen je vorig jaar opgenomen was heb je Flor leren kennen en jullie voelden een diepe verwantschap. De begeleiding had bezwaar tegen jullie vriendschap/relatie en Flor werd overgeplaatst naar een gesloten afdeling en jij kreeg een bezoekverbod. Tijdens het verblijf binnen de GGZ is Flor afschuwelijk verkracht. Inmiddels hebben jullie elkaar weer gevonden via internet en heeft Flor te kennen gegeven jou weer te willen ontmoeten.

Al met al voor Flor traumatische ervaringen en voor jou is de wetenschap van haar lijden ook moeilijk te verteren.

Ik kan me zo voorstellen dat je je vreselijk machteloos moet voelen. Spreek je daar trouwens over met je begeleiding en/of behandelaar?

Wat betreft je vragen over gevolgen van traumatische ervaringen, de mogelijke distantie tussen ziel en lichaam als gevolg van, en het effect van zielsverwantschap tussen 2 mensen, helaas…. Ik voel me niet echt in staat om op dat terrein iets verstandigs te zeggen.

Eigenlijk is het een goed idee om binnen afzienbare tijd Flor te bezoeken, met elkaar te praten en er voor elkaar te zijn. Ik denk dat je dan aan de hand van de feiten en je gevoelens ook meer duidelijkheid krijgt over jullie relatie.

Ik hoop van ganser harte dat die ontmoeting voor jou het gewenste resultaat zal hebben.

Veel kracht en sterkte Boudewijn!

Een vriendelijke groet,

Sosca.

******************************************************************************

(artikel bijgewerkt) Schrijfverbod afkomstig van verpleging open afdeling Hoofddorp?, geen verbetering stemming na eerste ontlading emoties in ouderlijk huis…

Zondag 22 juli 2012 >> Daarstraks overvallen door een diep dal van heftige emoties, toen ik hier in het ouderlijk huis was gearriveerd. Een eerste ontlading van emoties na alles wat er is gebeurd sinds januari jongstleden. Toch ben ik nog steeds niet gelukkig en ik hoop dat Flor en ik weer vrienden zullen worden als ze eraan toe is… We kunnen er zelf niks aan doen dat het zo gelopen is, deze gedwongen contactonderbreking, gecombineerd met die brute, intens verdrietige verkrachtingen die Flor heeft ondergaan, wat uiteindelijk eigenlijk ons allebei heeft getroffen. Ook voor mij is dit alles, vanuit een iets ander perspektief bezien, evengoed een traumatische ervaring die ik mijn leven lang niet meer vergeet. En je maakt mij niet wijs dat dat ook niet zo is bij Flor… Toch voel ik me door haar behoorlijk aan de kant gezet, nadat zij de open afdeling had verlaten. Geen enkel teken van leven of medeleven van haar kant, want ze had toch kunnen weten dat ik het in die tijd ook heel moeilijk had met de ons opgelegde contactbreuk. Ook toen al was zij door de verkrachting op de open afdeling al beschadigd… Dit stemt mij somber aangaande de toekomst, wat haar herstel betreft, alsmede een terugkerend contact op dat niveau zoals het ooit was in de toekomst… Zonde, eeuwig zonde, en ik vervloek ook de daders die haar op gruwelijke wijze hebben mishandeld, hebben verkracht….

Gisteren was ik wellicht nogal scherp in mijn uitlatingen, maar de pijn is er dan ook naar, zielepijn, de ergste pijnsoort op psychisch vlak die er bestaat.

Daarnet heb ik, na afloop van die intense en vrij langdurige huilbui, gesproken met mijn moeder, die zelf ook een vrouw is, met veel levenservaring. Het was een goed gesprek, waarin zij zich afvraagt of het niet de verpleging is op de open afdeling in Hoofddorp die dwars ligt, en of ze niet gedwongen werd de aan haar bestemde post aan de verpleging ter inzage te geven… Hoewel ze het natuurlijk kunnen verzwijgen of de waarheid omzeilen, mogelijk ontstaat er meer duidelijkheid na een gesprek met de verpleegpost op de open afdeling in Hoofddorp. Het zou mij en mijn moeder niet verbazen als het juist de verpleging is die aangaande de contactlegging weer opnieuw dwarsboomt. En bovendien was ik in mijn verhaal van gisteren even vergeten dat ik een week geleden een korte reaktie op mijn weblog heb ontvangen, waarschijnlijk van Flor afkomstig, waarin werd gemeld “contactverbod verbroken”… Dat bericht is geheel tegenstrijdig aan het andere bericht, liever geen post meer te sturen… Ik vraag me af of dat verzoek van Flor afkomstig is, ik betwijfel het op dit moment.

Mocht inderdaad blijken dat de verpleging weer opnieuw gaat dwarsliggen, dan ga ik daarover met hun persoonlijk contact opnemen en een dringende klacht indienen…. Het wordt ons wel erg moeilijk gemaakt voor de zoveelste keer om contact te leggen. Het is ronduit absurd. Dit mag dan op medische gronden verantwoord lijken, ons van elkaar scheiden e.d., de pijn die zoiets veroorzaakt is nog vele malen schadelijker voor de geestelijke gezondheid van hsp mensen , dan de aandoening waar we allebei gevoelige voor zijn als hoogsensitieve mensen… En Flor worstelt daarnaast nog met hetgeen ze heeft ervaren, wat me iets lijkt waarin je je heel erg alleen voelt staan. Ze moet zich erg ongelukkig en verdrietig voelen, volgens mijn moeder ook om het feit dat ze mij mist diep van binnen. En andersom ook. Maar veel mensen zijn ten onrechte bang voor mij gemaakt denk ik, omdat ik een slechte invloed op anderen zou hebben. Veel mensen hebben een verkeerd beeld over mij gekregen, een hele kwalijke zaak!!  Wat een belachelijke veronderstelling, die voor geen meter klopt! De GGZ is oppermachtig, houdt geen rekening met diepere verlangens en behoeften van mensen; een uitermate bezitterige manier van omgaan met mensen bovendien… Stelletje angsthazen zijn het soms, waarbij ook nog eens komt dat mijn uitspraken niet worden gehoord en gerespekteerd. Ik ga daar wat mee doen, want ik pik het niet langer…

Mijn stemming is momenteel niet veel anders dan gisteren, al heb ik wel het gevoel langzaam af te glijden richting een emotioneel gekleurde depressieve toestand. Liever gebruik ik daarvoor geen medicatie, omdat ik uit ervaring weet dat dat juist je gevoelsleven afvlakt (algemeen bekend), de gezonde emotie, het ervaren van emoties voel je dan op laatst niet meer, zowel wat betreft positieve emoties als negatieve emoties. Het lost het probleem bovendien ook niet op.Ook een “vlakke” gevoelsbeleving is….iets afgrijselijks!!!!!!!!!!!!!!!

Maak me wel bezorgd om het medicatiegebruik van Flor, deze kan ook een negatieve invloed hebben op haar karakter, haar gevoelsleven. Toen ik haar op 14 maart jl. aan de telefoon had hoorde ik het al aan haar manier van spreken ,en merkte toen al dat ze haar hoogstwaarschijnlijk een hoge dosering ‘rustgevende’ medicatie hadden gegeven.

Iedere vorm van contact is nu geblokkeerd geraakt, en het kan niet anders zijn dat ze goede en leuke dingen die we hebben meegemaakt samen, weer ontkent naar de buitenwereld toe. En als je niet met iemand kunt praten en ook nog niet eens schrijven of op bezoek gaan, ja, dan voel je je met recht…. aan de kant gezet, en dat is (tegen de achtergrond van de mooie band die we ooit hadden met elkaar) niet eerlijk. Dan voel je je gebruikt, alsof er een loopje met je is genomen… Ik hoop van harte dat zij gaat veranderen in positieve richting, dat ze weer vreugde kan ervaren in het leven… Dan geef ik ons contact evengoed nog een zeer grote kans, gezien de ervaringen uit het verleden…

Aktiviteiten op Zuiderpoort , interesse in mogelijke overplaatsing open afdeling Amstelveen…

Het was vandaag een prachtige voorjaarsdag en heb uitgebreid genoten van het zonnige weer. Na de lunch zijn we met een groepje, onder begeleiding, naar de volkstuintjes geweest, deze bevinden zich ergens aan het begin van de provinciale weg van Haarlem naar Amstelveen, en de tuintjes zelf bevinden zich vlakbij het stukje snelweg vanaf de A9, afslag Haarlem-Zuid. Weinig last van het verkeer, maar het was wel heel erg benauwd, beetje onweersachtig weer.
Ik begrijp dat ik rond het aflopen van mijn IBS (de datum heb ik opgevraagd, maar ze zijn nu aan het overdragen bij de verpleging) weer een gesprek krijg met mijn psychiater hier. Ik heb er nog eens uitvoerig over nagedacht, en sta zeker ook open voor een mogelijke overplaatsing naar en vervolg-opname op de open afdeling in De Amstelmere te Amstelveen. Dat is bovendien in mijn eigen woonplaats, en dan wordt het zowel voor mijzelf als voor mijn moeder gemakkelijker om me op te zoeken. Goede vriend Rob is momenteel met vakantie en mijn moeder is in die tussentijd niet in staat om zelf hier naar Haarlem toe te reizen om me te komen opzoeken. Bovendien heeft ze de zorg over mijn hond Debby, deze is hartpatient en verdient de nodige zorg en aandacht. Als ik in Amstelveen zou zijn dan wordt het wel een stuk gemakkelijker voor haar om langs te komen, en dan is het ook gemakkelijker voor me om haar te gaan bezoeken. Ik hoop dan wel voldoende vrijheden te hebben en dat de opnameduur ook niet al te lang zal duren. Het zou wel een enorme verbetering zijn ten opzichte van de huidige situatie hier, waar de verveling langzaam maar zeker toch begint toe te slaan. In principe zeg ik dus JA tegen een mogelijke vervolgopname op De Amstelmere, en kan eventueel ook direkt naar huis en de nachten voorlopig bij mijn moeder thuis doorbrengen. Zij beschikt immers over een logeerkamer. Ook dit laatste lijkt me een mogelijke zeer goede oplossing!

Met vriendelijke groeten,
Boudewijn de Kat

Bloedtest ondergaan, wandelen onder begeleiding, uitzicht op vrijheid…

Haarlem, woensdag 16 mei 2012 > Vanochtend rond elf uur heeft een arts op de afdeling een bloedtest afgenomen bij mij, om de Dekapine spiegel te kunnen controleren. Aanstaande vrijdag hoop ik te horen wat de uitslag van die test is. Tijdens die priksessie had ik wel last van hevige psychosomatische klachten en pijnen, en een gevoel alsof het bloed iut mijn hoofd weg was getrokken. Dit ging echter vrij snel over.

Gisterenavond samen met iemand van de verpleging ben ik nog even langs Vomar gegaan voor wat frisdranken in te slaan en wat zakdoekjes voor de nacht. Voor komende nacht had ik bij de huisarts hier wat neusdruppels besteld in de vorm van twee spray flesje…

Komende avond ga ik weer een eindje wandelen onder begeleiding, en ze zijn hier op de afdeling erg tevreden over mij.

Mijn IBS loopt in de loop van komende week af. In principe mogen ze me dan niet langer vasthouden…

Aanzienlijke verbetering niveau van welzijn.

Zaterdag 12 mei 2012 >> Ja, het is alweer zaterdagmiddag, buiten schijnt zo nu en dan de zon en ik zit geregeld even op het binnenplein op de kliniek te genieten van de zonnewarmte. Mooi is wel het feit dat er sinds afgelopen vrijdagavond sprake is van een aanzienlijke verbetering kwa niveau van welzijn. Heb inmiddels al vele contacten gelegd met medepatienten en daarbij is er ook niet zelden sprake van veel humor. Aardige mensen waarmee ik het goed kan vinden, en mensen kunnen duidelijk zien dat het aanzienlijk beter met mij gaat sinds afgelopen vrijdagmiddag.

http://www.youtube.com/watch?v=mKVyiNI3_2U&feature=bf_prev&list=UUHVN4wDXs2bK2_pNQuYq6nA

Ik heb eigenlijk heel veel zin om mijn huisje in Amstelveen eens helemaal af te ronden kwa inrichting. Dat oogt ook wat prettiger voor een ander. Ik ben erg gehecht aan mijn huisje en hoop er binnenkort weer terug te keren. Er is geen enkele reden meer om mij nog veel langer hier in de kliniek opgenomen te houden. Ik zou het fijn vinden om aan mijn huis verder te gaan werken, wat met bovendien ook een voldaan gevoel zou geven.

Binnen de kliniek hier hoor je ook heel wat verschillende verhalen van mensen, en het eten is verder goed verzorgd. Er is een grote huiskamer met een mooi LG televisiescherm en een dvd homecinema set, om dvd’ s mee te kunnen afspelen en het geluid van de televisie. Het is ook wel weer eens lekker om zo nu en dan een avondje televisie te kijken. En zo zijn er meerdere dingen die ik eigenlijk weer doe sinds vele maanden tijd. Een duidelijke vooruitgang. Vanwege mijn grote inlevingsvemogen in de situatie van patienten, en mijn 25 jarige ervaringsdeskundigheid in de psychiatrie zou ik zo als helpende het team kunnen helpen versterken. Als mij daarom zou worden gevraagd zou ik er onmiddellijk enthousiast voor raken. Persoonlijk ben ik het meest geraakt door het werk van de bekende psychiater Jung, welke mij het meeste aanspreekt. Al denk ik wel dat zijn gedachtengoed mij nog niet ver genoeg gaat.

Verder hoop ik in de toekomst naast dit alles serieus verder te gaan met het draaiende houden van de vaak genoemde nieuwe radiozender, verder bouwen op het werk van |Jung, en de astrologie. Dat zijn eigenlijk de drie grootste interesses die er in mij leven, en waarvan ik hoop dat ze in vervulling kunnen gaan in de toekomst.

Ik heb, kort samenvattend, veel zin in het leven gekregen, en hoop dat ik in de nabije toekomst weer thuis ben en allereerst eens te beginnen met het inrichten van mijn woning, het gereedmaken van deze taak, en om daarna verdere plannen te gaan uitvoeren…

Ik hoop natuurlijk ook weer spoedig contact te mogen krijgen met Floor, want haar heb ik wel heel erg gemist de afgelopen vier maanden. Ik ben erg benieuwd hoe het met haar gaat, en of ze het nog leuk zou vinden om ons contact te heraktiveren. Dat dat in een keer niet lukte is logisch, al was het alleen maar om het feit dat ze mij jarenlang de verkeerde medicatie hadden toegeschreven. Met de Seroquel is niks mis, wel met de Carbamazipine, welke alle voordelen van Seroquel weer volledig teniet  doet. De Carbamazepine gebruik ik nu al enige tijd niet meer, en heb in plaats daarvan Depakine gekregen, en dat bevalt mij vele malen beter…..

Tenslotte nog een mededeling van huishoudelijke en technische aard. Deze weblogsite kun je nu ook bereiken door rechtstreeks in te typen: www.wakkerbewustzijn.com  . Het is mooi weer, jammer genoeg heb ik hier nog geen vrijheden. Toch hoop ik eerdaags weer een gesprekje te hebben met de hulpverlening en ik hoop dat ze eindelijk gaan inzien dat ik me goed voel en het leven dolgraag weer thuis wil en zonder problemen ook kan gaan oppakken.

Groetjes van Boudewijn de Kat

Veranderingen meegemaakt en nog steeds voelbaar…

Donderdag 10 Mei 2012 >> Het is nu kort voor etenstijd, maar kon het niet nalaten toch nog even iets te schrijven voor op mijn weblog. Een heleboel dingen meegemaakt, vanochtend nog zwaar geemotioneerd na een gesprek met de rechter die me vertelde dat ik hier nog drie weken moest verblijven, maar later op de dag verbeterde mijn stemming. Voor mijn gevoel heb ik vanmiddag, kort na het gesprek, wel het klokje rond geslapen, en voel me nu uitgerust en ontspannen. Hoe deze avond verder zal gaan verlopen weet ik nog niet, ik hoop echt dat ik niet lang meer hoef te blijven hier… Mijn toekomst op korte termijn ligt niet hier, maar in Amstelveen.

Groejtes en liefs van Boudewijn……..

Nog steeds gevangen op Zuiderpoort Gesloten

Helaas is het gisteren werderom nog niet gelukt om met ontslag te gaan. Niemand die blijkbaar wil of durft in te zien dat het al geruime tijd goed met mij gaat, niemand die mij ook vertrouwt. Want als ze me wel hadden vertrouwd hadden ze me allang vrijgelaten. Ik merk wel dat de lengte vam de opnameduur mijn stremming negatief begint te beinvloeden. Buiten is het mooi lente weer, ik zit hier een beetje weg te kwijnen tussenn al die mensen die daadwerkelijk psychiatrisch ziek zijn. Helaas heb ik nog geen partner die me in dezen kan bijstaan. Ja, en dan voel je je als mens weleens wat in de steek gelaten.Ik weet het ook even niet meer.

Vanavond mogelijk met definitief ontslag, na laatste opnameperiode.

Haarlem, 4 mei 2012. Weliswaar vanuit de hulpvelening een nog ietwat rumoerige dag, maar toch voelde ik dat er varandering in de lucht zat, in de collectieve sfeer hier op de kliniek Zuiderpoort Gestloten in Haarlem. Tegelijkertijd is het ook een soort stratego-spelletje tussen mij en de rest van de wereld, en dat geldt evenzeer voor een nieuw meisje wat ik hier heb leren kennen, zij heet Charlotte. Zij blijft nog eventjes op de adfeling, maar mijn eerste gedachten zijn momenteel:Naar HUis en…FLOOR! Een nieuwe toekomst samen met elkaar, en eerst eens bijkomen na een lange periode van chronisch lijden. Maar die tijd is nu gelukkig voorbij.

De thuisreis zal waarschijnlijk vanavond plaatsvinden, namelijk van hier met buslijn 300 naar Amstelveen, van het centrum van Amstelveen met lijn 5 of 51 naar halte Zonnestein. En dan is het nog maar een tien minuten lopen naar mijn woning. Ik hoop dat ik daarna vrouwengezel-schap mag ontvangen, en ik zie er erg naar uit. Komende ochtend vroeg ook een bezoekje aan Floor. Het lijkt wel een eeuwigheid alsof ik haar niet heb gezien, en dat moest maar eens veranderen. Floor, je bent altijd welkom hoor bij mij thuis, misschien vindt je het leuk om eens een uitstapje maken, bij voorbeeld in zo’n mooie stad als Haarlem…

 

De Nieuwe Tijd is begonnen, hier op zuiderpoort-Haarlem, vanochtend om